ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَصَدُّوا۟ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ زِدْنَـٰهُمْ عَذَابًا فَوْقَ ٱلْعَذَابِ بِمَا كَانُوا۟ يُفْسِدُونَ﴿۸۸﴾

و کسانی که انکار ورزیدند و [مردم را‌] از راه خدا بازداشتند(۱)، به سزای تبهکاریشان، مجازاتی بر مجازاتشان می‌افزاییم(۲)

وَيَوْمَ نَبْعَثُ فِى كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيدًا عَلَيْهِم مِّنْ أَنفُسِهِمْ ۖ وَجِئْنَا بِكَ شَهِيدًا عَلَىٰ هَـٰٓؤُلَآءِ ۚ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ ٱلْكِتَـٰبَ تِبْيَـٰنًا لِّكُلِّ شَىْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً وَبُشْرَىٰ لِلْمُسْلِمِينَ﴿۸۹﴾

[به یاد آر‌] روزی را که از هر امّتی گواهی از خودشان برانگیزیم و تو را بر این ملّت به گواهی آریم(۱)؛ و قرآن را بر تو نازل کردیم که بیان هر امر [تربیتی‌] است و هدایت و رحمت و بشارت است برای افرادی که [در قبال خدا(۲)‌] تسلیمند.

۞ إِنَّ ٱللَّهَ يَأْمُرُ بِٱلْعَدْلِ وَٱلْإِحْسَـٰنِ وَإِيتَآئِ ذِى ٱلْقُرْبَىٰ وَيَنْهَىٰ عَنِ ٱلْفَحْشَآءِ وَٱلْمُنكَرِ وَٱلْبَغْىِ ۚ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ﴿۹۰﴾

خدا به عدالت و نیکوکاری و بخشش به خویشاوندان فرمان می‌دهد و از بی‌شرمی و کار ناپسند و حسد و ‌‌برتری‌خواهی بازمی‌دارد؛ شما را اندرز می‌دهد، بسا که پند پذیرید(۱).

وَأَوْفُوا۟ بِعَهْدِ ٱللَّهِ إِذَا عَـٰهَدتُّمْ وَلَا تَنقُضُوا۟ ٱلْأَيْمَـٰنَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا وَقَدْ جَعَلْتُمُ ٱللَّهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلًا ۚ إِنَّ ٱللَّهَ يَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ﴿۹۱﴾

چون با خدا پیمان بستید، بدان وفا کنید و سوگندها[ی خود(۱)‌] را پس از تأکید آن مشکنید، در حالی که خدا را بر خود ضامن قرار داده‌اید؛ بی‌گمان خدا به رفتارتان آگاه است.

وَلَا تَكُونُوا۟ كَٱلَّتِى نَقَضَتْ غَزْلَهَا مِنۢ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنكَـٰثًا تَتَّخِذُونَ أَيْمَـٰنَكُمْ دَخَلًۢا بَيْنَكُمْ أَن تَكُونَ أُمَّةٌ هِىَ أَرْبَىٰ مِنْ أُمَّةٍ ۚ إِنَّمَا يَبْلُوكُمُ ٱللَّهُ بِهِۦ ۚ وَلَيُبَيِّنَنَّ لَكُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ مَا كُنتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ﴿۹۲﴾

همانند آن زن که رشته تابیده خویش را پس از استحکام به صورت بازگشوده(۱)، گسست، نباشید. سوگندهای خویش را میان خود وسیله فریب قرار می‌دهید، تا گروهی مال بیشتری از گروه دیگر به دست آورد. خدا شما را بدین وسیله می‌آزماید و روز رستاخیز موارد اختلافتان را برای شما روشن خواهد کرد.

وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ لَجَعَلَكُمْ أُمَّةً وَٰحِدَةً وَلَـٰكِن يُضِلُّ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَلَتُسْـَٔلُنَّ عَمَّا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۹۳﴾

اگر خدا می‌خواست، شما را امّتی واحد [و موحّد‌] قرار می‌داد(۱)، ولی [پدیده اختیار را مقرّر داشت و بر اساس آن(۲)‌] هر که را بخواهد، گمراه(۳) و هر که را بخواهد، هدایت کند(۴)؛ و مسلّماً از رفتار خود بازپرسی خواهید شد.