وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ٱبْتِغَآءَ رَحْمَةٍ مِّن رَّبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُورًا﴿۲۸﴾

اگر به دلیل [عدم امکانات و‌] امید به کسب رحمتی از جانب ‌صاحب‌اختیارت، [ناگزیر‌] آن مستمندان را [بی‌نصیب‌] رها کردی، با آنان به نرمش سخن بگو(۱).

وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ ٱلْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَّحْسُورًا﴿۲۹﴾

[به هنگام ضرورت انفاق‌] دست خویش را به تمامی مبند، و به تمامی هم مگشای، که ملامت‌زده و فرومانده خواهی ماند(۱).

إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ ٱلرِّزْقَ لِمَن يَشَآءُ وَيَقْدِرُ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ بِعِبَادِهِۦ خَبِيرًۢا بَصِيرًا﴿۳۰﴾

‌صاحب‌اختیار تو روزی را برای هر که بخواهد، فراخی بخشد و یا محدود گرداند، که او به [حال‌] بندگانش آگاه و بیناست.

وَلَا تَقْتُلُوٓا۟ أَوْلَـٰدَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَـٰقٍ ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ ۚ إِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْـًٔا كَبِيرًا﴿۳۱﴾

فرزندان خود را از ترس تنگدستی مکشید؛ این ما هستیم که آنان و شما را روزی می‌دهیم(۱)؛ به راستی کشتن آنان گناهی است بزرگ(۲).

وَلَا تَقْرَبُوا۟ ٱلزِّنَىٰٓ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ فَـٰحِشَةً وَسَآءَ سَبِيلًا﴿۳۲﴾

و گرد زنا مگردید، که کاری است بی‌شرمانه؛ و راهی است ناپسند.

وَلَا تَقْتُلُوا۟ ٱلنَّفْسَ ٱلَّتِى حَرَّمَ ٱللَّهُ إِلَّا بِٱلْحَقِّ ۗ وَمَن قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِۦ سُلْطَـٰنًا فَلَا يُسْرِف فِّى ٱلْقَتْلِ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ مَنصُورًا﴿۳۳﴾

کسی را که خدا [کشتنش را‌] جز به حق حرام کرده است نکشید، و هر که مظلومانه کشته شود، به خونخواه او موضعی مسلّط بخشیده‌ایم، ولی در انتقام زیاده نرود؛ [که در این صورت‌] مورد حمایت [خدا‌] است.

وَلَا تَقْرَبُوا۟ مَالَ ٱلْيَتِيمِ إِلَّا بِٱلَّتِى هِىَ أَحْسَنُ حَتَّىٰ يَبْلُغَ أَشُدَّهُۥ ۚ وَأَوْفُوا۟ بِٱلْعَهْدِ ۖ إِنَّ ٱلْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔولًا﴿۳۴﴾

به مال یتیم نزدیک نشوید(۱). مگر به بهترین شیوه(۲)، تا به مرحله رشد برسد، و به پیمان [خویش‌] وفا کنید، که پیمان موجب مسؤولیت خواهد بود.

وَأَوْفُوا۟ ٱلْكَيْلَ إِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوا۟ بِٱلْقِسْطَاسِ ٱلْمُسْتَقِيمِ ۚ ذَٰلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا﴿۳۵﴾

وقتی که پیمانه می‌کنید، پیمانه را کامل کنید و با میزان درست بسنجید، که [برای خودتان‌] بهتر و خوش‌فرجام‌تر است(۱).

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِۦ عِلْمٌ ۚ إِنَّ ٱلسَّمْعَ وَٱلْبَصَرَ وَٱلْفُؤَادَ كُلُّ أُو۟لَـٰٓئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔولًا﴿۳۶﴾

پیرو آنچه بدان علم و آگاهی نداری مباش، که چشم و گوش و دل، هر یک در مورد آن مسؤول است(۱).

وَلَا تَمْشِ فِى ٱلْأَرْضِ مَرَحًا ۖ إِنَّكَ لَن تَخْرِقَ ٱلْأَرْضَ وَلَن تَبْلُغَ ٱلْجِبَالَ طُولًا﴿۳۷﴾

در زمین خرامان گام برمدار که [با غرورِ خود‌] هرگز زمین را نخواهی شکافت و هرگز به بلندای کوهها نخواهی رسید(۱).

كُلُّ ذَٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهُۥ عِندَ رَبِّكَ مَكْرُوهًا﴿۳۸﴾

همه این عادات، زشتی‌اش، نزد ‌صاحب‌اختیار تو ناپسند است(۱).