وَمَا مَنَعَنَآ أَن نُّرْسِلَ بِٱلْـَٔايَـٰتِ إِلَّآ أَن كَذَّبَ بِهَا ٱلْأَوَّلُونَ ۚ وَءَاتَيْنَا ثَمُودَ ٱلنَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوا۟ بِهَا ۚ وَمَا نُرْسِلُ بِٱلْـَٔايَـٰتِ إِلَّا تَخْوِيفًا﴿۵۹﴾

تنها تکذیب [و بی‌توجهی‌] پیشینیان نسبت به معجزات[ی که بر آنها عرضه شد‌]، ما را از عرضه معجزات [تازه‌] بازداشت؛ و [از جمله‌] معجزه شتر را در اختیار قوم ثمود قرار دادیم که مایه بصیرت بود(۱)، ولی [به جای تفکر و عبرت‌] درباره آن ستم روا داشتند(۲)؛ در حالی که ما معجزات را تنها به منظور بیم [و توجّه‌] دادن عرضه می‌کنیم.

وَإِذْ قُلْنَا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحَاطَ بِٱلنَّاسِ ۚ وَمَا جَعَلْنَا ٱلرُّءْيَا ٱلَّتِىٓ أَرَيْنَـٰكَ إِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَٱلشَّجَرَةَ ٱلْمَلْعُونَةَ فِى ٱلْقُرْءَانِ ۚ وَنُخَوِّفُهُمْ فَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْيَـٰنًا كَبِيرًا﴿۶۰﴾

[به یاد داشته باش‌] آنگاه که به تو گفتیم: ‌صاحب‌اختیارت بر همه مردم احاطه دارد و خوابی که به تو نمودیم(۱) و درخت نفرین‌شده [زقّوم‌] که در قرآن آمده است(۲)، تنها برای آزمایش مردم مقرّر کردیم؛ و آنان را [از شرک و عصیان‌] می‌ترسانیم، ولی [این هشدارها‌] تنها بر طغیانشان می‌افزاید.

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ ٱسْجُدُوا۟ لِـَٔادَمَ فَسَجَدُوٓا۟ إِلَّآ إِبْلِيسَ قَالَ ءَأَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِينًا﴿۶۱﴾

و [به یاد آر‌] زمانی را که به فرشتگان گفتیم: برای [بزرگداشت‌] آدم ابراز فروتنی کنید، همه ابراز فروتنی کردند، جز ابلیس؛ [که‌] گفت: چگونه در برابر کسی که از گل آفریده‌ای ابراز فروتنی کنم؟!

قَالَ أَرَءَيْتَكَ هَـٰذَا ٱلَّذِى كَرَّمْتَ عَلَىَّ لَئِنْ أَخَّرْتَنِ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ لَأَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهُۥٓ إِلَّا قَلِيلًا﴿۶۲﴾

[آنگاه‌] گفت: آیا توجّه داری آن کس که بر من کرامتش دادی [نژادی پست‌تر از من دارد(۱)‌]؟! اگر تا روز رستاخیز مرا مهلت دهی، بر فرزندان او - جز اندکی(۲) مهار زنم.

قَالَ ٱذْهَبْ فَمَن تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَإِنَّ جَهَنَّمَ جَزَآؤُكُمْ جَزَآءً مَّوْفُورًا﴿۶۳﴾

[خدا‌] گفت: برو، جزای [تو و‌] هر که از آنان که از تو پیروی کند، دوزخ است، در حالی که جزای کاملی است.

وَٱسْتَفْزِزْ مَنِ ٱسْتَطَعْتَ مِنْهُم بِصَوْتِكَ وَأَجْلِبْ عَلَيْهِم بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى ٱلْأَمْوَٰلِ وَٱلْأَوْلَـٰدِ وَعِدْهُمْ ۚ وَمَا يَعِدُهُمُ ٱلشَّيْطَـٰنُ إِلَّا غُرُورًا﴿۶۴﴾

هر که از آنان را که بتوانی، با آوای خود تحریک کن و به یاری سواران و پیادگانت بر آنان نهیب بزن و در [نحوه اکتساب و خرج‌] اموال و [تربیت‌] فرزندانشان مشارکت داشته باش و آنان را با وعده‌ها سرگرم کن؛ و شیطان جز فریب و دروغ به آنان وعده نمی‌دهد.

إِنَّ عِبَادِى لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَـٰنٌ ۚ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ وَكِيلًا﴿۶۵﴾

بر بندگان [خاصّ‌] من سلطه‌ای نخواهی داشت(۱)؛ و ‌صاحب‌اختیار تو به عنوان کارگزار کافی است.

رَّبُّكُمُ ٱلَّذِى يُزْجِى لَكُمُ ٱلْفُلْكَ فِى ٱلْبَحْرِ لِتَبْتَغُوا۟ مِن فَضْلِهِۦٓ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ بِكُمْ رَحِيمًا﴿۶۶﴾

‌صاحب‌اختیار شماست که کشتیها را در دریا برای شما می‌راند تا از افزون‌بخشی او [روزی‌] بجویید؛ به راستی خدا نسبت به شما مهربان است.