وَكَذَٰلِكَ أَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوٓا۟ أَنَّ وَعْدَ ٱللَّهِ حَقٌّ وَأَنَّ ٱلسَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيهَآ إِذْ يَتَنَـٰزَعُونَ بَيْنَهُمْ أَمْرَهُمْ ۖ فَقَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ عَلَيْهِم بُنْيَـٰنًا ۖ رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ ۚ قَالَ ٱلَّذِينَ غَلَبُوا۟ عَلَىٰٓ أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا﴿۲۱﴾

بدین گونه [پس از عرضه سکه‌های قدیمی، مردم را‌] به وضعشان آگاه کردیم تا بدانند که بی‌گمان وعده خدا راست است و تردیدی در [مورد‌] رستاخیز نیست؛ آنگاه [پس از مرگ ایشان، مردم‌] درباره آنان با یکدیگر به گفتگو پرداختند و [گروهی که بی‌اعتقاد بودند‌] گفتند: بر [محلّ مرگ‌] آنان [در غار‌] دیواری(۱) بسازید [تا پوشیده شده و از یادها بروند، ما حقیقت کار ایشان را نمی‌دانیم‌] - ‌صاحب‌اختیارشان آگاه‌تر است به [حال‌] آنان، و[لی‌] کسانی که حقیقت داستان آنان را درک کرده بودند، [و آن را دلیلی بر رستاخیز می‌دیدند‌]، گفتند: بر [غار‌]شان نمازگاهی می‌سازیم [تا خاطره آنان باقی بماند(۲)‌].

سَيَقُولُونَ ثَلَـٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْ وَيَقُولُونَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًۢا بِٱلْغَيْبِ ۖ وَيَقُولُونَ سَبْعَةٌ وَثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۚ قُل رَّبِّىٓ أَعْلَمُ بِعِدَّتِهِم مَّا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا قَلِيلٌ ۗ فَلَا تُمَارِ فِيهِمْ إِلَّا مِرَآءً ظَـٰهِرًا وَلَا تَسْتَفْتِ فِيهِم مِّنْهُمْ أَحَدًا﴿۲۲﴾

[گروهی‌] خواهند گفت: آنان سه تن بودند و چهارمی سگشان بود، و [گروهی‌] خواهند گفت: پنج تن بودند و ششمی سگشان بود، [همه از روی بی‌اطلاعی‌] تیری به تاریکی رها می‌کنند، و [بعضی هم‌] می‌گویند: هفت تن بودند، هشتمی سگشان بود؛ بگو: ‌صاحب‌اختیارم به تعدادشان آگاه‌تر است، شمار آنان را افراد قلیلی می‌دانند؛ درباره آنان جز در حدّی که [با وحی‌] روشن و ظاهر شده است، گفتگو مکن(۱) و از هیچ کس درباره آنان نظر مخواه؛

وَلَا تَقُولَنَّ لِشَا۟ىْءٍ إِنِّى فَاعِلٌ ذَٰلِكَ غَدًا﴿۲۳﴾

و در هیچ مورد مگوی که فردا چنین خواهم کرد،

إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ وَٱذْكُر رَّبَّكَ إِذَا نَسِيتَ وَقُلْ عَسَىٰٓ أَن يَهْدِيَنِ رَبِّى لِأَقْرَبَ مِنْ هَـٰذَا رَشَدًا﴿۲۴﴾

مگر با قید «إن شاءاللّه» و هر گاه فراموش کردی، [به محض توجّه‌] ‌صاحب‌اختیارت را یاد کن و بگو: چه بسا پروردگارم مرا به راهی نزدیکتر از این به کمال هدایت کند(۱)

وَلَبِثُوا۟ فِى كَهْفِهِمْ ثَلَـٰثَ مِا۟ئَةٍ سِنِينَ وَٱزْدَادُوا۟ تِسْعًا﴿۲۵﴾

و در غارشان سیصد سال به سر بردند و [کسانی که با مقیاس قمری محاسبه می‌کردند‌] نه سال بر آن افزودند.

قُلِ ٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوا۟ ۖ لَهُۥ غَيْبُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ أَبْصِرْ بِهِۦ وَأَسْمِعْ ۚ مَا لَهُم مِّن دُونِهِۦ مِن وَلِىٍّ وَلَا يُشْرِكُ فِى حُكْمِهِۦٓ أَحَدًا﴿۲۶﴾

بگو: خدا از مدّت توقفشان آگاه‌تر است، و آگاهی از اسرار آسمانها و زمین خاصّ اوست؛ چه بینا و چه شنواست(۱)! آدمیان جز او هیچ کارسازی نخواهند داشت و خدا هیچ کس را در فرمان خویش مشارکت نخواهد داد.

وَٱتْلُ مَآ أُوحِىَ إِلَيْكَ مِن كِتَابِ رَبِّكَ ۖ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمَـٰتِهِۦ وَلَن تَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلْتَحَدًا﴿۲۷﴾

آنچه از کتاب ‌صاحب‌اختیارت به تو وحی شده، تلاوت کن؛ هیچ تغییردهنده‌ای برای کلماتش وجود ندارد؛ و هرگز پناهی جز او نخواهی یافت.