وَٱقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَأَخْرِجُوهُم مِّنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ ۚ وَٱلْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ ٱلْقَتْلِ ۚ وَلَا تُقَـٰتِلُوهُمْ عِندَ ٱلْمَسْجِدِ ٱلْحَرَامِ حَتَّىٰ يُقَـٰتِلُوكُمْ فِيهِ ۖ فَإِن قَـٰتَلُوكُمْ فَٱقْتُلُوهُمْ ۗ كَذَٰلِكَ جَزَآءُ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۱۹۱﴾

آنان را [که همچنان با شما سر جنگ دارند،(۱)‌] هر جا که یافتید به قتل برسانید و از همان جا که شما را رانده‌اند، اخراجشان کنید(۲)، که فتنهِ(۳) [آنان‌] از قتل شدیدتر است، و[لی‌] با آنان در [حومه‌] مسجدالحرام نجنگید، مگر اینکه خودشان در آنجا به جنگ آغاز کنند؛ و چون با شما به جنگ برخاستند، آنان را بکشید، که سزای انکارورزان همین است.

فَإِنِ ٱنتَهَوْا۟ فَإِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۱۹۲﴾

و اگر [از جنگ و عناد‌] بازایستادند، [از آنان درگذرید که‌] خدا آمرزگاری است مهربان.

وَقَـٰتِلُوهُمْ حَتَّىٰ لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ ٱلدِّينُ لِلَّهِ ۖ فَإِنِ ٱنتَهَوْا۟ فَلَا عُدْوَٰنَ إِلَّا عَلَى ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۱۹۳﴾

با آنان پیکار کنید تا فتنه(۱) برافتد و [پذیرش‌] دین [آزادانه‌] برای خدا باشد و اگر بازایستادند، [از آنان درگذرید که‌] تجاوز، جز بر ستمگران روا نیست.

ٱلشَّهْرُ ٱلْحَرَامُ بِٱلشَّهْرِ ٱلْحَرَامِ وَٱلْحُرُمَـٰتُ قِصَاصٌ ۚ فَمَنِ ٱعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ فَٱعْتَدُوا۟ عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا ٱعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ مَعَ ٱلْمُتَّقِينَ﴿۱۹۴﴾

در برابر [نقض حرمت‌] ماه حرام(۱) [متقابلاً حرمت‌] ماه حرام [را نقض کنید، زیرا‌] که [شکستن‌] حرمتها(۲) تلافی دارد؛ پس هر که بر شما تجاوز کند، به اقتضای تجاوزش، مقابله به مثل کنید [نه بیشتر،(۳)‌] و در برابر خدا پروا کنید و بدانید که خدا با پرواپیشگان است

وَأَنفِقُوا۟ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَلَا تُلْقُوا۟ بِأَيْدِيكُمْ إِلَى ٱلتَّهْلُكَةِ ۛ وَأَحْسِنُوٓا۟ ۛ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۱۹۵﴾

در راه خدا انفاق کنید(۱)، و خویشتن را به دست خود به هلاکت میفکنید؛ و نیکی کنید، که خدا نیکوکاران را دوست دارد.

وَأَتِمُّوا۟ ٱلْحَجَّ وَٱلْعُمْرَةَ لِلَّهِ ۚ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا ٱسْتَيْسَرَ مِنَ ٱلْهَدْىِ ۖ وَلَا تَحْلِقُوا۟ رُءُوسَكُمْ حَتَّىٰ يَبْلُغَ ٱلْهَدْىُ مَحِلَّهُۥ ۚ فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ بِهِۦٓ أَذًى مِّن رَّأْسِهِۦ فَفِدْيَةٌ مِّن صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ ۚ فَإِذَآ أَمِنتُمْ فَمَن تَمَتَّعَ بِٱلْعُمْرَةِ إِلَى ٱلْحَجِّ فَمَا ٱسْتَيْسَرَ مِنَ ٱلْهَدْىِ ۚ فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَـٰثَةِ أَيَّامٍ فِى ٱلْحَجِّ وَسَبْعَةٍ إِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ۗ ذَٰلِكَ لِمَن لَّمْ يَكُنْ أَهْلُهُۥ حَاضِرِى ٱلْمَسْجِدِ ٱلْحَرَامِ ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ﴿۱۹۶﴾

حج و عمره را برای خدا به پایان برسانید؛ و اگر وامانده شدید [و موفق به ورود به مکّه نشدید‌] هر قربانی که میسر است [بفرستید‌]؛ و سرهای خویش را متراشید تا قربانی به قربانگاه رسد؛ و هر که از شما بیمار گشت یا ناراحتی در سر، بر او عارض شد [که نتوانست سر بتراشد‌]، درعوض، یک روز روزه بدارد یا صدقه دهد و یا قربانی کند؛ و چون ایمن شدید [و مشکل برطرف شد‌]، هر که با ادای عمره تا شروع حج [از موارد ممنوعه‌] بهره گرفته است، هر چه میسّرش باشد قربانی کند؛ و هر که [توان آن را در خود‌] نیافت، سه روز در اثنای حج و هفت روز چون [به وطن‌] بازگشت روزه بگیرد، که ده روز کامل شود؛ این [حکم‌] برای کسی است که خانواده‌اش مقیم [حومه‌] مسجدالحرام نباشد؛ و در برابر خدا پروا کنید و بدانید که خدا ‌سخت‌کیفر است.