قَالَ كَذَٰلِكَ أَتَتْكَ ءَايَـٰتُنَا فَنَسِيتَهَا ۖ وَكَذَٰلِكَ ٱلْيَوْمَ تُنسَىٰ﴿۱۲۶﴾

[خدا‌] گوید: همان‌گونه که آیات ما بر تو عرضه شد و به دست فراموشی سپردی، امروز هم همان‌گونه فراموش می‌شوی(۱).

وَكَذَٰلِكَ نَجْزِى مَنْ أَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنۢ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِۦ ۚ وَلَعَذَابُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَشَدُّ وَأَبْقَىٰٓ﴿۱۲۷﴾

هر که را زیاده‌روی کرده و آیات ‌صاحب‌اختیار خویش را باور نداشته باشد، این گونه کیفر می‌دهیم(۱)؛ و مجازات آخرت سخت‌تر و پاینده‌تر است.

أَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّنَ ٱلْقُرُونِ يَمْشُونَ فِى مَسَـٰكِنِهِمْ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّأُو۟لِى ٱلنُّهَىٰ﴿۱۲۸﴾

آیا [سرگذشت‌] آن همه نسلها که قبل از آنان هلاک کردیم و اکنون ایشان در مساکن آنان گام می‌زنند، موجب هدایتشان نشده است؟ مسلّماً در این [داستان‌] برای خردمندان(۱) نشانه‌هایی است.

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَأَجَلٌ مُّسَمًّى﴿۱۲۹﴾

اگر فرمانی از ‌صاحب‌اختیارت [در مورد مهلت(۱)‌] از قبل مقرّر نشده بود و مدّتی معین نداشت، [بی‌درنگ‌] مجازات محقّق می‌شد.

فَٱصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ ٱلشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا ۖ وَمِنْ ءَانَآئِ ٱلَّيْلِ فَسَبِّحْ وَأَطْرَافَ ٱلنَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضَىٰ﴿۱۳۰﴾

پس در برابر گفتار [ناهنجارِ‌]شان صبور باش و قبل از برآمدن آفتاب و قبل از فروشدنش و ساعاتی(۱) از شب و کناره‌های روز، ‌صاحب‌اختیارت را با ستایش تقدیس کن، بسا که خشنود شوی.

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعْنَا بِهِۦٓ أَزْوَٰجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ ۚ وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ﴿۱۳۱﴾

به نعمتهایی که برخی از منکران را به منظور آزمایش، بدان برخوردار کرده‌ایم و تجمّل زندگی دنیاست، هرگز چشم مدوز(۱)؛ روزی ‌صاحب‌اختیارت بهتر و پاینده‌تر است.

وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱصْطَبِرْ عَلَيْهَا ۖ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًا ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُكَ ۗ وَٱلْعَـٰقِبَةُ لِلتَّقْوَىٰ﴿۱۳۲﴾

خانواده خود را به نماز سفارش کن و خود نیز بر آن شکیبا [و پای بند‌] باش؛ روزی [کسی را‌] از تو نمی‌خواهیم، که روزی تو را نیز ما می‌دهیم؛ و سرانجام نیک خاصّ پروا [پیشگان‌] است.

وَقَالُوا۟ لَوْلَا يَأْتِينَا بِـَٔايَةٍ مِّن رَّبِّهِۦٓ ۚ أَوَلَمْ تَأْتِهِم بَيِّنَةُ مَا فِى ٱلصُّحُفِ ٱلْأُولَىٰ﴿۱۳۳﴾

[انکارورزان‌] گفتند: چرا معجزه‌ای از جانب ‌صاحب‌اختیار خویش برای ما نمی‌آورد؟ مگر [قرآن که‌] حقایق کتابهای آسمانی پیشین [را بیان می‌کند‌] به آنان نرسیده است(۱)؟

وَلَوْ أَنَّآ أَهْلَكْنَـٰهُم بِعَذَابٍ مِّن قَبْلِهِۦ لَقَالُوا۟ رَبَّنَا لَوْلَآ أَرْسَلْتَ إِلَيْنَا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ ءَايَـٰتِكَ مِن قَبْلِ أَن نَّذِلَّ وَنَخْزَىٰ﴿۱۳۴﴾

اگر ما قبل از فرستادن پیامبر به مجازاتی هلاکشان کرده بودیم، می‌گفتند: ‌صاحب‌اختیارا، چرا رسولی بر ما نفرستادی تا قبل از آنکه ذلیل و رسوا شویم، آیات تو را پیروی کنیم.

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوا۟ ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحَـٰبُ ٱلصِّرَٰطِ ٱلسَّوِىِّ وَمَنِ ٱهْتَدَىٰ﴿۱۳۵﴾

بگو: همه چشم به راه هستند، پس [شما هم‌] چشم به راه باشید(۱)؛ به زودی متوجّه خواهید شد چه کسانی در راه راستند و چه کسانی هدایت شده‌اند.