وَكَمْ قَصَمْنَا مِن قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَأَنشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا ءَاخَرِينَ﴿۱۱﴾

چه بسیار شهرهایی(۱) را که [مردمش‌] ستمگر بودند، در هم شکستیم و پس از آنها گروهی دیگر پدید آوردیم(۲).

فَلَمَّآ أَحَسُّوا۟ بَأْسَنَآ إِذَا هُم مِّنْهَا يَرْكُضُونَ﴿۱۲﴾

همین که سختگیری ما را احساس کردند، [به خیال خود‌] از آن می‌گریختند.

لَا تَرْكُضُوا۟ وَٱرْجِعُوٓا۟ إِلَىٰ مَآ أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَمَسَـٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُونَ﴿۱۳﴾

مگُریزید و به وسایل عیاشی و خانه‌های خویش بازگردید، بسا که [زیردستان برای کسب تکلیف‌] سراغ شما را می‌گیرند!

قَالُوا۟ يَـٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ﴿۱۴﴾

گفتند: وای بر ما که ستمگر بودیم.

فَمَا زَالَت تِّلْكَ دَعْوَىٰهُمْ حَتَّىٰ جَعَلْنَـٰهُمْ حَصِيدًا خَـٰمِدِينَ﴿۱۵﴾

گفتارشان پیوسته همین بود تا اینکه آنها را دِرو و خاموش کردیم.

وَمَا خَلَقْنَا ٱلسَّمَآءَ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَـٰعِبِينَ﴿۱۶﴾

آسمان و زمین و مابین آنها را به بازیچه نیافریده‌ایم.

لَوْ أَرَدْنَآ أَن نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّٱتَّخَذْنَـٰهُ مِن لَّدُنَّآ إِن كُنَّا فَـٰعِلِينَ﴿۱۷﴾

اگر [به فرض‌] انتخابِ بازیچه‌ای را می‌خواستیم، [نه از آفریده‌های خویش، بلکه‌] از ذات خویش برمی‌گرفتیم، اگر در پی اجرای آن بودیم.

بَلْ نَقْذِفُ بِٱلْحَقِّ عَلَى ٱلْبَـٰطِلِ فَيَدْمَغُهُۥ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٌ ۚ وَلَكُمُ ٱلْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ﴿۱۸﴾

[چنین نیست‌] بلکه حق را بر باطل می‌افکنیم که آن را در هم می‌شکند و باطل نابود می‌شود؛ و وای بر شما از آنچه [به ناسزا‌] می‌گویید.

وَلَهُۥ مَن فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ وَمَنْ عِندَهُۥ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِۦ وَلَا يَسْتَحْسِرُونَ﴿۱۹﴾

هر که [و هر چه(۱)‌] در آسمانها و زمین است، متعلّق به اوست؛ و کسانی که مقرّب درگاه او هستند، از بندگی‌اش گردنکشی نمی‌کنند و خسته نمی‌شوند.

يُسَبِّحُونَ ٱلَّيْلَ وَٱلنَّهَارَ لَا يَفْتُرُونَ﴿۲۰﴾

شب و روز بی‌آنکه سستی نشان دهند، خدای را تقدیس می‌کنند.

أَمِ ٱتَّخَذُوٓا۟ ءَالِهَةً مِّنَ ٱلْأَرْضِ هُمْ يُنشِرُونَ﴿۲۱﴾

مگر [این مردم‌] معبودهایی در زمین اختیار کرده‌اند که [مردگان را‌] برمی‌انگیزند؟!

لَوْ كَانَ فِيهِمَآ ءَالِهَةٌ إِلَّا ٱللَّهُ لَفَسَدَتَا ۚ فَسُبْحَـٰنَ ٱللَّهِ رَبِّ ٱلْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ﴿۲۲﴾

اگر در آسمان و زمین معبودهایی جز خدا بود، [در اثر تدبیرهای متضاد‌] هر دو تباه می‌شدند(۱)؛ خدای ‌صاحب‌اختیار عرش از توصیف [جاهلانه‌] آنان مبرّاست.

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُونَ﴿۲۳﴾

او در برابر کارش [از هیچ مرجعی‌] بازخواست نمی‌شود، و[لی‌] مردم همه مسؤولند(۱).

أَمِ ٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةً ۖ قُلْ هَاتُوا۟ بُرْهَـٰنَكُمْ ۖ هَـٰذَا ذِكْرُ مَن مَّعِىَ وَذِكْرُ مَن قَبْلِى ۗ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ٱلْحَقَّ ۖ فَهُم مُّعْرِضُونَ﴿۲۴﴾

مگر به جای او افرادی را معبود [خود‌] گرفتند؟ بگو: [پس‌] دلیلتان را بیاورید؛ این [کلمه توحید، اساسِ‌] کتابِ یاران من و کتابِ موحّدانِ قبل از من است، ولی بیشترشان حقیقت را نمی‌دانند و لذا از آن رویگردانند.