سَلْ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ كَمْ ءَاتَيْنَـٰهُم مِّنْ ءَايَةٍۭ بَيِّنَةٍ ۗ وَمَن يُبَدِّلْ نِعْمَةَ ٱللَّهِ مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَتْهُ فَإِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ﴿۲۱۱﴾

از دودمان یعقوب(۱) بپرس که چقدر آیات روشن بر آنان آوردیم [ولی ناسپاسی و کجروی کردند‌]؛ و هر که نعمت خدا را پس از آنکه به او رسید، [با ناسپاسی‌اش‌] دگرگون سازد، [بداند که‌] خدا ‌سخت‌کیفر است.

زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ٱلْحَيَوٰةُ ٱلدُّنْيَا وَيَسْخَرُونَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ۘ وَٱلَّذِينَ ٱتَّقَوْا۟ فَوْقَهُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۗ وَٱللَّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَآءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ﴿۲۱۲﴾

زندگی دنیا در نظر انکارورزان آراسته شده است(۱) و افراد با ایمان را به تمسخر می‌گیرند(۲)، و[لی‌] پرواپیشگان در روز رستاخیز برفراز انکارورزان خواهند بود(۳)؛ و خدا هر که را بخواهد، بی‌دریغ روزی می‌بخشد.

كَانَ ٱلنَّاسُ أُمَّةً وَٰحِدَةً فَبَعَثَ ٱللَّهُ ٱلنَّبِيِّـۧنَ مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ وَأَنزَلَ مَعَهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ بِٱلْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ ٱلنَّاسِ فِيمَا ٱخْتَلَفُوا۟ فِيهِ ۚ وَمَا ٱخْتَلَفَ فِيهِ إِلَّا ٱلَّذِينَ أُوتُوهُ مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَتْهُمُ ٱلْبَيِّنَـٰتُ بَغْيًۢا بَيْنَهُمْ ۖ فَهَدَى ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لِمَا ٱخْتَلَفُوا۟ فِيهِ مِنَ ٱلْحَقِّ بِإِذْنِهِۦ ۗ وَٱللَّهُ يَهْدِى مَن يَشَآءُ إِلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسْتَقِيمٍ﴿۲۱۳﴾

مردم [در آغاز‌] امّتی واحد [و غریزی‌] بودند؛ [واگذاری امانتِ(۱) اختیار به انسان موجب اختلاف(۲) شد‌] آنگاه خدا پیامبران را بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده برانگیخت و با آنها کتاب [آسمانی‌] را به حق نازل کرد تا میان مردم، در موارد اختلافشان داوری کند؛ و [گروهی از‌] همانان که کتاب آسمانی را دریافت داشته بودند، با آنکه نشانه‌های روشن بر آنان آمده بود، با انگیزه حسد و ‌‌برتری‌خواهی که بینشان بود، در کتاب الهی اختلاف ورزیدند(۳)؛ سپس خدا مؤمنین [واقعی‌] را در موارد اختلافشان نسبت به حق، بر اساس قانونمندی خویش هدایت فرمود؛ و خدا هر که را بخواهد [و شایسته ببیند‌]، به راه راست هدایت کند(۴).

أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُوا۟ ٱلْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُم مَّثَلُ ٱلَّذِينَ خَلَوْا۟ مِن قَبْلِكُم ۖ مَّسَّتْهُمُ ٱلْبَأْسَآءُ وَٱلضَّرَّآءُ وَزُلْزِلُوا۟ حَتَّىٰ يَقُولَ ٱلرَّسُولُ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مَعَهُۥ مَتَىٰ نَصْرُ ٱللَّهِ ۗ أَلَآ إِنَّ نَصْرَ ٱللَّهِ قَرِيبٌ﴿۲۱۴﴾

مگر پنداشتید [براحتی‌] به بهشت داخل خواهید شد، در حالی که هنوز مشابه گرفتاریهای پیشینیانتان به شما نرسیده است؟ سختی و گزند(۱) به آنان رسید و چنان پریشان خاطر شدند که رسول و مؤمنان همراه او می‌گفتند: پس یاری خدا کی فرا می‌رسد(۲)؟ آگاه باشید که یاری خدا نزدیک است(۳).

يَسْـَٔلُونَكَ مَاذَا يُنفِقُونَ ۖ قُلْ مَآ أَنفَقْتُم مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَٰلِدَيْنِ وَٱلْأَقْرَبِينَ وَٱلْيَتَـٰمَىٰ وَٱلْمَسَـٰكِينِ وَٱبْنِ ٱلسَّبِيلِ ۗ وَمَا تَفْعَلُوا۟ مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ ٱللَّهَ بِهِۦ عَلِيمٌ﴿۲۱۵﴾

از تو می‌پرسند چه چیز انفاق کنند؛ بگو: هر مالی که انفاق کنید، برای پدر و مادر، نزدیکان، یتیمان، بینوایان و به راه ماندگان، رواست و [نیز‌] هر کار نیکی که بکنید، خدا از آن آگاه است.