۞ وَٱذْكُرُوا۟ ٱللَّهَ فِىٓ أَيَّامٍ مَّعْدُودَٰتٍ ۚ فَمَن تَعَجَّلَ فِى يَوْمَيْنِ فَلَآ إِثْمَ عَلَيْهِ وَمَن تَأَخَّرَ فَلَآ إِثْمَ عَلَيْهِ ۚ لِمَنِ ٱتَّقَىٰ ۗ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ﴿۲۰۳﴾

خدا را [همواره‌] یاد کنید [به خصوص‌] در چند روز [ایام تشریق در منی(۱)‌]؛ امّا هر که عجله داشته [فقط‌] دو روز [در صحرای منی‌] اقامت کند و نیز هر که [مراجعت خود را تا اتمام سه روز‌] به تأخیر افکند، گناهی مرتکب نشده است؛ [این حکم‌] برای کسی است که با پروا باشد؛ در برابر خدا پروا کنید و بدانید که به پیشگاه او احضار(۲) خواهید شد.

وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يُعْجِبُكَ قَوْلُهُۥ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَيُشْهِدُ ٱللَّهَ عَلَىٰ مَا فِى قَلْبِهِۦ وَهُوَ أَلَدُّ ٱلْخِصَامِ﴿۲۰۴﴾

برخی از مردم در زندگی دنیا گفتارشان [در رعایت حق‌] تو را به شگفت می‌آورد و خدا را بر [اثبات حسن‌] نیت خویش گواه می‌گیرند، در حالی که سخت‌ترین دشمنان [حق‌] هستند.

وَإِذَا تَوَلَّىٰ سَعَىٰ فِى ٱلْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ ٱلْحَرْثَ وَٱلنَّسْلَ ۗ وَٱللَّهُ لَا يُحِبُّ ٱلْفَسَادَ﴿۲۰۵﴾

و چون به حاکمیت برسند، تلاش می‌کنند تا در زمین فساد کنند و کشت و نسل را نابود کنند؛ در حالی که خدا تبهکاری را دوست ندارد(۱).

وَإِذَا قِيلَ لَهُ ٱتَّقِ ٱللَّهَ أَخَذَتْهُ ٱلْعِزَّةُ بِٱلْإِثْمِ ۚ فَحَسْبُهُۥ جَهَنَّمُ ۚ وَلَبِئْسَ ٱلْمِهَادُ﴿۲۰۶﴾

و چون به آنان تذکر داده شود که: در برابر خدا پروا داشته باشید! غرور و تکبّر[شان]، آنان را به گناه وامی‌دارد؛ آتش دوزخ شایسته آنهاست، که بسیار بد قرارگاهی است.

وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَشْرِى نَفْسَهُ ٱبْتِغَآءَ مَرْضَاتِ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ رَءُوفٌۢ بِٱلْعِبَادِ﴿۲۰۷﴾

برخی از مردم [هم] از جان خود در طلب خشنودی خدا می‌گذرند(۱)؛ و خدا به [چنین‌] بندگان رئوف است.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱدْخُلُوا۟ فِى ٱلسِّلْمِ كَآفَّةً وَلَا تَتَّبِعُوا۟ خُطُوَٰتِ ٱلشَّيْطَـٰنِ ۚ إِنَّهُۥ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ﴿۲۰۸﴾

ای ایمان‌آوردگان، همگی به حالت تسلیم [در برابر خدا‌] درآیید(۱) و پیرو گامهای شیطان مشوید، که او دشمن آشکار شماست.

فَإِن زَلَلْتُم مِّنۢ بَعْدِ مَا جَآءَتْكُمُ ٱلْبَيِّنَـٰتُ فَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ﴿۲۰۹﴾

اگر با وجود نشانه‌های روشن که برای شما آمد، باز دچار لغزش شدید(۱)، بدانید که خدا فرا دست و فرزانه است.

هَلْ يَنظُرُونَ إِلَّآ أَن يَأْتِيَهُمُ ٱللَّهُ فِى ظُلَلٍ مِّنَ ٱلْغَمَامِ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَقُضِىَ ٱلْأَمْرُ ۚ وَإِلَى ٱللَّهِ تُرْجَعُ ٱلْأُمُورُ﴿۲۱۰﴾

[آنان که دچار لغزش شده‌اند‌] آیا جز این انتظار می‌برند که [رستاخیز ناگهان به سراغشان آید و فرمان مجازات‌] خدا به همراه فرشتگان، در سایبانهایی(۱) از ابر بر آنان فرا رسد و کار پایان گیرد؟ [آگاه باشید که‌] همه کارها به خدا بازگردانده می‌شود(۲)