وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءًۢ بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّـٰهُ فِى ٱلْأَرْضِ ۖ وَإِنَّا عَلَىٰ ذَهَابٍۭ بِهِۦ لَقَـٰدِرُونَ﴿۱۸﴾

باران را از آسمان، حساب شده(۱) فرستادیم و آن را در [طبقات‌] زمین جای دادیم و بر دورکردنش هم تواناییم.

فَأَنشَأْنَا لَكُم بِهِۦ جَنَّـٰتٍ مِّن نَّخِيلٍ وَأَعْنَـٰبٍ لَّكُمْ فِيهَا فَوَٰكِهُ كَثِيرَةٌ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ﴿۱۹﴾

با آن آب برای شما باغهایی از درختان خرما و انگور پدید آوردیم که در آنها میوه‌های فراوان خواهید داشت و از آن تغذیه می‌کنید؛

وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِن طُورِ سَيْنَآءَ تَنۢبُتُ بِٱلدُّهْنِ وَصِبْغٍ لِّلْـَٔاكِلِينَ﴿۲۰﴾

و درختی [آفریدیم‌] که از کوه سینا(۱) برمی‌آید و برای انسانها روغن و خورش به دست می‌دهد.

وَإِنَّ لَكُمْ فِى ٱلْأَنْعَـٰمِ لَعِبْرَةً ۖ نُّسْقِيكُم مِّمَّا فِى بُطُونِهَا وَلَكُمْ فِيهَا مَنَـٰفِعُ كَثِيرَةٌ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ﴿۲۱﴾

در [وجود‌] دامها برای شما عبرتی است؛ از محتوای شکم آنها به شما می‌نوشانیم و منافع فراوان [دیگری هم‌] در مورد آنها دارید و از [گوشت‌] آنها نیز تغذیه می‌کنید؛

وَعَلَيْهَا وَعَلَى ٱلْفُلْكِ تُحْمَلُونَ﴿۲۲﴾

[در خشکی‌] بر آنها حمل می‌شوید و [در آب‌] بر کشتیها(۱).

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦ فَقَالَ يَـٰقَوْمِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُۥٓ ۖ أَفَلَا تَتَّقُونَ﴿۲۳﴾

نوح را بر قومش فرستادیم؛ گفت: ای قوم من، خدای را بندگی کنید، هیچ معبودی جز او ندارید؛ آیا پروا نمی‌کنید؟

فَقَالَ ٱلْمَلَؤُا۟ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن قَوْمِهِۦ مَا هَـٰذَآ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُرِيدُ أَن يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ لَأَنزَلَ مَلَـٰٓئِكَةً مَّا سَمِعْنَا بِهَـٰذَا فِىٓ ءَابَآئِنَا ٱلْأَوَّلِينَ﴿۲۴﴾

سران قومش که انکار می‌ورزیدند، گفتند: این [مرد‌] جز بشری همچون شما نیست که می‌خواهد بر شما سروری کند؛ اگر خدا می‌خواست فرشتگانی نازل می‌کرد؛ ما این [ادّعا‌] را از نیاکانمان نشنیده‌ایم(۱).

إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌۢ بِهِۦ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوا۟ بِهِۦ حَتَّىٰ حِينٍ﴿۲۵﴾

او فقط مردی است که [عارضه‌] جنون در [وجود‌] اوست؛ یک چند چشم به راه [حوادثی‌] برایش باشید.

قَالَ رَبِّ ٱنصُرْنِى بِمَا كَذَّبُونِ﴿۲۶﴾

[نوح‌] گفت: ‌صاحب‌اختیارا، مرا در برابر تکذیب آنان یاری کن.

فَأَوْحَيْنَآ إِلَيْهِ أَنِ ٱصْنَعِ ٱلْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَإِذَا جَآءَ أَمْرُنَا وَفَارَ ٱلتَّنُّورُ ۙ فَٱسْلُكْ فِيهَا مِن كُلٍّ زَوْجَيْنِ ٱثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَيْهِ ٱلْقَوْلُ مِنْهُمْ ۖ وَلَا تُخَـٰطِبْنِى فِى ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ ۖ إِنَّهُم مُّغْرَقُونَ﴿۲۷﴾

به او وحی کردیم: کشتی را زیر نظر ما و طبق وحی ما بساز و چون(۱) فرمان ما فرا رسید و چشمه فوران کرد(۲)، از هر یک [از دامها‌] یک زوج [نر و ماده(۳)‌] همراه خانواده‌ات در کشتی سوار کن، به جز کسی از آنان که فرمان مجازات در مورد او از قبل مقدّر شده است(۴)؛ و درباره ستمگران از من درخواستی مکن، که همه غرق خواهند شد.