مَا تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا يَسْتَـْٔخِرُونَ﴿۴۳﴾

هیچ امّتی از سرآمد مقرّر خود نه پیشی گیرد و نه به تأخیر افتد.

ثُمَّ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَا ۖ كُلَّ مَا جَآءَ أُمَّةً رَّسُولُهَا كَذَّبُوهُ ۚ فَأَتْبَعْنَا بَعْضَهُم بَعْضًا وَجَعَلْنَـٰهُمْ أَحَادِيثَ ۚ فَبُعْدًا لِّقَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُونَ﴿۴۴﴾

سپس رسولان خود را پی در پی(۱) فرستادیم؛ هر گاه که رسول امّتی [به سوی آنان‌] می‌آمد، او را ‌دروغ‌پرداز می‌شمردند و ما نیز آنان را یکی پس از دیگری [به میدان آزمایش و مجازات‌] آوردیم، به گونه‌ای که آنان را [موضوع‌] داستانها قرار دادیم؛ دوری [از رحمت خدا‌] باد بر گروه ناباور.

ثُمَّ أَرْسَلْنَا مُوسَىٰ وَأَخَاهُ هَـٰرُونَ بِـَٔايَـٰتِنَا وَسُلْطَـٰنٍ مُّبِينٍ﴿۴۵﴾

پس از آن، موسی و برادرش هارون را با معجزات(۱) خود و دلیلی روشن فرستادیم،

إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَمَلَإِي۟هِۦ فَٱسْتَكْبَرُوا۟ وَكَانُوا۟ قَوْمًا عَالِينَ﴿۴۶﴾

به سوی فرعون و سران [قوم‌] ش، ولی آنان گردنکشی کردند و گروهی برتری‌خواه بودند(۱).

فَقَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عَـٰبِدُونَ﴿۴۷﴾

گفتند: چگونه دو بشر همانند خودمان را که قومشان بندگان ما هستند، باور کنیم(۱)؟

فَكَذَّبُوهُمَا فَكَانُوا۟ مِنَ ٱلْمُهْلَكِينَ﴿۴۸﴾

آنان را ‌دروغ‌پرداز شمردند و در زمره هلاک‌شدگان قرار گرفتند.

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا مُوسَى ٱلْكِتَـٰبَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ﴿۴۹﴾

به موسی کتاب دادیم، بسا که [قومش‌] هدایت شوند.

وَجَعَلْنَا ٱبْنَ مَرْيَمَ وَأُمَّهُۥٓ ءَايَةً وَءَاوَيْنَـٰهُمَآ إِلَىٰ رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِينٍ﴿۵۰﴾

عیسی و مادرش را نشانه‌ای [از قدرت خود‌] قرار دادیم و آن دو را بر فراز پشته‌ای که قرارگاه و آب جاری داشت جای دادیم(۱).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلرُّسُلُ كُلُوا۟ مِنَ ٱلطَّيِّبَـٰتِ وَٱعْمَلُوا۟ صَـٰلِحًا ۖ إِنِّى بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ﴿۵۱﴾

ای رسولان، از نعمتهای پاکیزه استفاده کنید و به شایستگی عمل کنید، که از رفتارتان آگاهم.

وَإِنَّ هَـٰذِهِۦٓ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَٰحِدَةً وَأَنَا۠ رَبُّكُمْ فَٱتَّقُونِ﴿۵۲﴾

این [پیامبرانِ‌] شما گروهی یگانه‌اند و من ‌صاحب‌اختیار شما هستم، پس از [نافرمانی‌] من پروا کنید.

فَتَقَطَّعُوٓا۟ أَمْرَهُم بَيْنَهُمْ زُبُرًا ۖ كُلُّ حِزْبٍۭ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ﴿۵۳﴾

و[لی‌] دینشان را میان خود فرقه فرقه کردند(۱)؛ هر گروهی به آنچه خود دارد دلخوش است(۲).

فَذَرْهُمْ فِى غَمْرَتِهِمْ حَتَّىٰ حِينٍ﴿۵۴﴾

بگذار چند صباحی در غفلت خود به سر برند(۱).

أَيَحْسَبُونَ أَنَّمَا نُمِدُّهُم بِهِۦ مِن مَّالٍ وَبَنِينَ﴿۵۵﴾

آیا می‌پندارند مال و فرزندانی که به آنان می‌دهیم،

نُسَارِعُ لَهُمْ فِى ٱلْخَيْرَٰتِ ۚ بَل لَّا يَشْعُرُونَ﴿۵۶﴾

برای گشودن درهای خیر به روی آنان است؟ [نه،‌] بلکه [وسیله آزمون است ولی(۱)‌] درک نمی‌کنند(۲).

إِنَّ ٱلَّذِينَ هُم مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ﴿۵۷﴾

کسانی که از ترس [مجازات‌] ‌صاحب‌اختیارشان هراسانند(۱)،

وَٱلَّذِينَ هُم بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ﴿۵۸﴾

و آنان که آیات ‌صاحب‌اختیارشان را باور دارند،

وَٱلَّذِينَ هُم بِرَبِّهِمْ لَا يُشْرِكُونَ﴿۵۹﴾

و آنان که هیچ کس را در قدرت ‌صاحب‌اختیارشان شریک نمی‌دانند،