بَلْ أَتَيْنَـٰهُم بِٱلْحَقِّ وَإِنَّهُمْ لَكَـٰذِبُونَ﴿۹۰﴾

موضوع این است که حق را بر ایشان آورده‌ایم، و[لی‌] آنان دروغ‌پردازند.

مَا ٱتَّخَذَ ٱللَّهُ مِن وَلَدٍ وَمَا كَانَ مَعَهُۥ مِنْ إِلَـٰهٍ ۚ إِذًا لَّذَهَبَ كُلُّ إِلَـٰهٍۭ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ ۚ سُبْحَـٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ﴿۹۱﴾

خدا فرزندی اختیار نکرده است(۱) و در کنارش معبود دیگری نیست؛ اگر چنین می‌بود، هر معبودی آفریده‌های خویش را در اختیار می‌گرفت و بر یکدیگر برتری می‌جستند؛ خدا از توصیف [جاهلانه‌] آنان مبرّاست.

عَـٰلِمِ ٱلْغَيْبِ وَٱلشَّهَـٰدَةِ فَتَعَـٰلَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ﴿۹۲﴾

دانای نهان و آشکار است و از آنچه [در قدرت با او‌] شریک می‌پندارند، والاتر است.

قُل رَّبِّ إِمَّا تُرِيَنِّى مَا يُوعَدُونَ﴿۹۳﴾

بگو: ‌صاحب‌اختیارا، اگر(۱) مجازاتی که به آنان وعده داده شده است، [در حیات من اتّفاق افتد و‌] به من بنمایی،

رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِى فِى ٱلْقَوْمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۹۴﴾

‌ صاحب‌اختیارا، [به هنگام مجازات‌] مرا در کنار ستمگران قرار مده(۱).

وَإِنَّا عَلَىٰٓ أَن نُّرِيَكَ مَا نَعِدُهُمْ لَقَـٰدِرُونَ﴿۹۵﴾

و ما ‌‌یقیناً قادریم مجازاتی که به آنان وعده داده‌ایم، به تو بنماییم.

ٱدْفَعْ بِٱلَّتِى هِىَ أَحْسَنُ ٱلسَّيِّئَةَ ۚ نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَصِفُونَ﴿۹۶﴾

و[لی‌] تو بدی [آنان‌] را با روشی که نیکوتر است دفع کن(۱)؛ ما به گفتار [جاهلانه‌] آنان داناتریم.

وَقُل رَّبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَٰتِ ٱلشَّيَـٰطِينِ﴿۹۷﴾

و بگو: ‌صاحب‌اختیارا، از وسوسه‌های شیاطین به تو پناه می‌برم(۱)،

وَأَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَن يَحْضُرُونِ﴿۹۸﴾

و از آنکه نزد من حاضر شوند نیز، ‌صاحب‌اختیارا به تو پناه می‌برم.

حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءَ أَحَدَهُمُ ٱلْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ٱرْجِعُونِ﴿۹۹﴾

[انکارورزان همواره در غفلتند‌] تا آنگاه که مرگ بر یکی از آنان فرا می‌رسد، گوید - ‌صاحب‌اختیارا - مرا بازگردانید(۱).

لَعَلِّىٓ أَعْمَلُ صَـٰلِحًا فِيمَا تَرَكْتُ ۚ كَلَّآ ۚ إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَآئِلُهَا ۖ وَمِن وَرَآئِهِم بَرْزَخٌ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ﴿۱۰۰﴾

بسا که در دنیایی که ترک کرده‌ام، عمل شایسته‌ای انجام دهم(۱)؛ هرگز [بازگشتی وجود ندارد(۲)‌]؛ این سخنی است که بر زبان می‌راند؛ و در برابرشان(۳) حایلی است [نسبت به دنیا‌] تا روزی که برانگیخته شوند(۴).

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ فَلَآ أَنسَابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَلَا يَتَسَآءَلُونَ﴿۱۰۱﴾

وقتی که [برای برپایی قیامت‌] در صدادهنده بزرگ دمیده شود، [علایق‌] خویشاوندی میانشان منتفی است(۱) و سراغ یکدیگر را نمی‌گیرند(۲).

فَمَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ﴿۱۰۲﴾

پس آنان که برآورد [اعمال‌]شان وزین و ارزشمند باشد(۱)، رستگارند.

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ فِى جَهَنَّمَ خَـٰلِدُونَ﴿۱۰۳﴾

و آنان که برآورد [اعمال‌]شان سبک و بی‌ارزش باشد(۱)، خود را به زیان انداخته‌اند و جاودانه دوزخی‌اند.

تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ ٱلنَّارُ وَهُمْ فِيهَا كَـٰلِحُونَ﴿۱۰۴﴾

آتش چهره‌هاشان را می‌سوزاند(۱) و در جهنّم، زشت منظر خواهند بود.