أَلَمْ تَكُنْ ءَايَـٰتِى تُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ فَكُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ﴿۱۰۵﴾

مگر نه این بود که آیات من بر شما عرضه می‌شد و آنها را دروغ می‌شمردید؟

قَالُوا۟ رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَآلِّينَ﴿۱۰۶﴾

گویند: ‌صاحب‌اختیارا، نگونبختی بر ما غالب شد و گروهی گمراه بودیم.

رَبَّنَآ أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَـٰلِمُونَ﴿۱۰۷﴾

‌صاحب‌اختیارا، ما را از جهنّم خارج کن، اگر [به گمراهی‌] بازگردیم، ستمگریم.

قَالَ ٱخْسَـُٔوا۟ فِيهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ﴿۱۰۸﴾

خطاب شود: در آتش گم شوید و لب از سخن با من فرو بندید(۱)!

إِنَّهُۥ كَانَ فَرِيقٌ مِّنْ عِبَادِى يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغْفِرْ لَنَا وَٱرْحَمْنَا وَأَنتَ خَيْرُ ٱلرَّٰحِمِينَ﴿۱۰۹﴾

زیرا [در آن حال‌] که گروهی از بندگان من می‌گفتند: ‌صاحب‌اختیارا، ایمان آوردیم، ما را بیامرز و بر ما رحمت آور که تو بهترین مهربانانی؛

فَٱتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا حَتَّىٰٓ أَنسَوْكُمْ ذِكْرِى وَكُنتُم مِّنْهُمْ تَضْحَكُونَ﴿۱۱۰﴾

شما ایشان را به باد تمسخر می‌گرفتید(۱) و بر آنان می‌خندیدید، [همین تمسخر‌] یاد مرا از خاطرتان برد.

إِنِّى جَزَيْتُهُمُ ٱلْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوٓا۟ أَنَّهُمْ هُمُ ٱلْفَآئِزُونَ﴿۱۱۱﴾

امروز آنان را به خاطر پایداری که [در مقابل شما‌] داشتند، پاداش داده‌ام، و ایشان کامیابند(۱).

قَـٰلَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِى ٱلْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ﴿۱۱۲﴾

[خدا‌] گوید: چند سال در خاک(۱) آرمیده‌اید؟

قَالُوا۟ لَبِثْنَا يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْـَٔلِ ٱلْعَآدِّينَ﴿۱۱۳﴾

گویند: یک روز یا پاسی از روز؛ [به درستی نمی‌دانیم‌] از [فرشتگان] حسابگر بپرس(۱).

قَـٰلَ إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا ۖ لَّوْ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ﴿۱۱۴﴾

گوید: [بله‌] اندکی [در گور‌] به سر بردید(۱)، کاش [این را در دنیا‌] می‌دانستید.

أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَـٰكُمْ عَبَثًا وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَ﴿۱۱۵﴾

آیا پنداشتید که شما را بیهوده آفریدیم و به پیشگاه ما بازگردانده نخواهید شد(۱)؟

فَتَعَـٰلَى ٱللَّهُ ٱلْمَلِكُ ٱلْحَقُّ ۖ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ ٱلْعَرْشِ ٱلْكَرِيمِ﴿۱۱۶﴾

والاست خدا، آن فرمانروای راستین؛ معبودی جز او نیست؛ ‌صاحب‌اختیار عرش گرانقدر.

وَمَن يَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ لَا بُرْهَـٰنَ لَهُۥ بِهِۦ فَإِنَّمَا حِسَابُهُۥ عِندَ رَبِّهِۦٓ ۚ إِنَّهُۥ لَا يُفْلِحُ ٱلْكَـٰفِرُونَ﴿۱۱۷﴾

هر که در کنار خدا معبود دیگری را [به نیایش‌] خواند، هیچ عذر و برهانی برای رفتارش ندارد و حسابش با ‌صاحب‌اختیار اوست(۱)؛ به راستی انکارورزان رستگار نخواهند شد(۲).

وَقُل رَّبِّ ٱغْفِرْ وَٱرْحَمْ وَأَنتَ خَيْرُ ٱلرَّٰحِمِينَ﴿۱۱۸﴾

بگو: ‌صاحب‌اختیارا، بیامرز و ببخشای و تو بهترین مهربانانی.