إِنَّ ٱلَّذِينَ جَآءُو بِٱلْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِّنكُمْ ۚ لَا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَّكُم ۖ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۚ لِكُلِّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُم مَّا ٱكْتَسَبَ مِنَ ٱلْإِثْمِ ۚ وَٱلَّذِى تَوَلَّىٰ كِبْرَهُۥ مِنْهُمْ لَهُۥ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴿۱۱﴾

کسانی که آن بهتان را مطرح کردند(۱) گروهی از خود شما هستند؛ آن [شایعه پراکنی‌] را شرّی مپندارید، بلکه نتیجه‌اش برای شما خیر است؛ هر یک از آنان [که سهمی در اشاعه این افترا دارند، عواقب‌] دستاوردشان را خواهند داشت، خاصّه آن کس که در رأس فتنه قرار داشت، مجازاتی بزرگ [در انتظار‌] خواهد داشت.

لَّوْلَآ إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ ٱلْمُؤْمِنُونَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتُ بِأَنفُسِهِمْ خَيْرًا وَقَالُوا۟ هَـٰذَآ إِفْكٌ مُّبِينٌ﴿۱۲﴾

چرا آنگاه که آن [بهتان‌] را شنیدید، مردان و زنان با ایمان نسبت به یکدیگر(۱) حسن نیت نشان ندادند و نگفتند که این دروغی است آشکار(۲).

لَّوْلَا جَآءُو عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَآءَ ۚ فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا۟ بِٱلشُّهَدَآءِ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ عِندَ ٱللَّهِ هُمُ ٱلْكَـٰذِبُونَ﴿۱۳﴾

چرا چهار گواه بر آن [ادّعا‌] نیاوردند؟ اینک که گواه نیاورده‌اند(۱)، در نظر خدا دروغ‌پردازند.

وَلَوْلَا فَضْلُ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُۥ فِى ٱلدُّنْيَا وَٱلْـَٔاخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِى مَآ أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴿۱۴﴾

و اگر افزون‌بخشی و رحمت خدا در دنیا و آخرت بر شما نبود، به سزای ماجرایی که در آن دخالت داشتید، مجازاتی بزرگ دامنگیرتان می‌شد(۱).

إِذْ تَلَقَّوْنَهُۥ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُم مَّا لَيْسَ لَكُم بِهِۦ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُۥ هَيِّنًا وَهُوَ عِندَ ٱللَّهِ عَظِيمٌ﴿۱۵﴾

آنگاه که آن [شایعه‌] را دهان به دهان فرا می‌گرفتید و ناآگاهانه بازگو می‌کردید و آن را کاری ساده می‌پنداشتید، در حالی که نزد خدا بس بزرگ بود(۱).

وَلَوْلَآ إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُم مَّا يَكُونُ لَنَآ أَن نَّتَكَلَّمَ بِهَـٰذَا سُبْحَـٰنَكَ هَـٰذَا بُهْتَـٰنٌ عَظِيمٌ﴿۱۶﴾

چرا به محض شنیدن این سخن نگفتید: ما را نسزد که آن را بازگو کنیم، سبحان اللّه! این بهتانی است بزرگ.

يَعِظُكُمُ ٱللَّهُ أَن تَعُودُوا۟ لِمِثْلِهِۦٓ أَبَدًا إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ﴿۱۷﴾

خدا شما را اندرز می‌دهد که اگر اهل ایمانید، زنهار به مشابه این [شایعه پراکنی‌] بازمگردید.

وَيُبَيِّنُ ٱللَّهُ لَكُمُ ٱلْـَٔايَـٰتِ ۚ وَٱللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ﴿۱۸﴾

خدا آیات را برای شما به روشنی بیان می‌کند؛ و خدا دانایی است فرزانه.

إِنَّ ٱلَّذِينَ يُحِبُّونَ أَن تَشِيعَ ٱلْفَـٰحِشَةُ فِى ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِى ٱلدُّنْيَا وَٱلْـَٔاخِرَةِ ۚ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ﴿۱۹﴾

کسانی که دوست دارند در میان اهل ایمان شایعات زشت پراکنده شود، مجازاتی دردناک در دنیا و آخرت [در انتظار‌] دارند؛ [حقیقت را‌] خدا می‌داند نه شما.

وَلَوْلَا فَضْلُ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُۥ وَأَنَّ ٱللَّهَ رَءُوفٌ رَّحِيمٌ﴿۲۰﴾

اگر افزون‌بخشی و رحمت خدا بر شما نبود و اینکه رئوف و مهربان است [بی‌درنگ به بلا گرفتار می‌شدید(۱)‌].