وَلَا يَأْتُونَكَ بِمَثَلٍ إِلَّا جِئْنَـٰكَ بِٱلْحَقِّ وَأَحْسَنَ تَفْسِيرًا﴿۳۳﴾

هیچ [اشکال و‌] مَثَلی برای تو نمی‌آورند، مگر اینکه [پاسخ‌] حق را به بیانی نیکوتر برایت بیاوریم(۱).

ٱلَّذِينَ يُحْشَرُونَ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ إِلَىٰ جَهَنَّمَ أُو۟لَـٰٓئِكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَأَضَلُّ سَبِيلًا﴿۳۴﴾

کسانی که - به رو درافتاده(۱)- به دوزخ احضار می‌شوند(۲)، در جایگاهی بدترند و از راه گم‌گشته‌تر.

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا مُوسَى ٱلْكِتَـٰبَ وَجَعَلْنَا مَعَهُۥٓ أَخَاهُ هَـٰرُونَ وَزِيرًا﴿۳۵﴾

به موسی کتاب دادیم و برادرش هارون را به دستیاری[اش] انتخاب کردیم.

فَقُلْنَا ٱذْهَبَآ إِلَى ٱلْقَوْمِ ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا فَدَمَّرْنَـٰهُمْ تَدْمِيرًا﴿۳۶﴾

و گفتیم به سوی گروهی که آیات ما را دروغ شمرده‌اند بروید؛ [ولی آن گروه به مخالفت برخاستند‌] و به سختی آنان را درهم کوفتیم.

وَقَوْمَ نُوحٍ لَّمَّا كَذَّبُوا۟ ٱلرُّسُلَ أَغْرَقْنَـٰهُمْ وَجَعَلْنَـٰهُمْ لِلنَّاسِ ءَايَةً ۖ وَأَعْتَدْنَا لِلظَّـٰلِمِينَ عَذَابًا أَلِيمًا﴿۳۷﴾

و قوم نوح را آنگاه که رسولان را ‌دروغ‌پرداز شمردند، غرقشان کردیم و آنان را نشانه‌ای [برای عبرت] مردم قرار دادیم؛ و برای ستمگران مجازاتی دردناک آماده کرده‌ایم.

وَعَادًا وَثَمُودَا۟ وَأَصْحَـٰبَ ٱلرَّسِّ وَقُرُونًۢا بَيْنَ ذَٰلِكَ كَثِيرًا﴿۳۸﴾

و نیز قوم عاد و ثمود و اهالی «رس»(۱) و نسلهای بسیار دیگری را که بین آنها بودند [به خاک هلاک نشاندیم‌].

وَكُلًّا ضَرَبْنَا لَهُ ٱلْأَمْثَـٰلَ ۖ وَكُلًّا تَبَّرْنَا تَتْبِيرًا﴿۳۹﴾

و برای هریک مثلها[ی پندآمیز‌] زدیم(۱) [که بی‌تأثیر بود‌] و به کلّی نابودشان کردیم.

وَلَقَدْ أَتَوْا۟ عَلَى ٱلْقَرْيَةِ ٱلَّتِىٓ أُمْطِرَتْ مَطَرَ ٱلسَّوْءِ ۚ أَفَلَمْ يَكُونُوا۟ يَرَوْنَهَا ۚ بَلْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ نُشُورًا﴿۴۰﴾

[انکارورزان قریش‌] به شهری که هدف باران بلا(۱) قرار گرفته بود، گذر کرده‌اند، مگر آن را نمی‌دیدند(۲)؟ [چرا،‌] ولی امید [و بیمی‌] به تجدید حیات نداشتند.

وَإِذَا رَأَوْكَ إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَـٰذَا ٱلَّذِى بَعَثَ ٱللَّهُ رَسُولًا﴿۴۱﴾

و چون تو را ببینند، فقط به استهزایت می‌گیرند؛ [و می‌گویند:‌] آیا این همان کسی است که خدا او را به رسالت برانگیخته است؟

إِن كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ ءَالِهَتِنَا لَوْلَآ أَن صَبَرْنَا عَلَيْهَا ۚ وَسَوْفَ يَعْلَمُونَ حِينَ يَرَوْنَ ٱلْعَذَابَ مَنْ أَضَلُّ سَبِيلًا﴿۴۲﴾

اگر نسبت به [پرستش‌] معبودهای خود ایستادگی نمی‌کردیم، نزدیک بود از [راهِ‌] آنها گمراهمان کند؛ آنگاه که مجازات را مشاهده کنند، خواهند دانست چه کسی از راه گمگشته‌تر است.

أَرَءَيْتَ مَنِ ٱتَّخَذَ إِلَـٰهَهُۥ هَوَىٰهُ أَفَأَنتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا﴿۴۳﴾

آیا توجّه کرده‌ای به آن کس که معبودش را هوای نفس خود گرفته [و تسلیم آن شده است(۱)‌]؟ مگر تو می‌توانی کارگزارش باشی؟