إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۱۳۷﴾

این [روشِ ما‌] جز شیوه پیشینیان نیست(۱)،

وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ﴿۱۳۸﴾

و مجازات نخواهیم شد.

فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَـٰهُمْ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ﴿۱۳۹﴾

هود را ‌دروغ‌پرداز شمردند، ما هم هلاکشان کردیم؛ به راستی در این [امور‌] نشانه‌ای است، و[لی‌] بیشترشان سَرِ ایمان نداشتند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ﴿۱۴۰﴾

بی‌گمان‌ ‌صاحب‌اختیار تو فرادست و مهربان است.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ ٱلْمُرْسَلِينَ﴿۱۴۱﴾

قوم ثمود(۱) نیز پیامبران را ‌دروغ‌پرداز شمردند.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَـٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ﴿۱۴۲﴾

آنگاه که برادرشان صالح به آنان گفت: آیا پروا نمی‌کنید؟

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ﴿۱۴۳﴾

من برای شما رسولی امین هستم؛

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ﴿۱۴۴﴾

در برابر خدا پروا کنید و مطیع من باشید.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۴۵﴾

از شما هیچ پاداشی بر رسالتم نمی‌خواهم؛ پاداش من، تنها بر عهده ‌صاحب‌اختیار جهانیان است.

أَتُتْرَكُونَ فِى مَا هَـٰهُنَآ ءَامِنِينَ﴿۱۴۶﴾

آیا [تصوّر می‌کنید‌] در وضع کنونی خود، ایمن رها شده‌اید؟

فِى جَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ﴿۱۴۷﴾

در باغها و چشمه‌سارها،

وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ﴿۱۴۸﴾

و کشتزارها و درختان خرما، با آن شکوفه‌های لطیفش؟

وَتَنْحِتُونَ مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًا فَـٰرِهِينَ﴿۱۴۹﴾

و هنرمندانه از کوهها خانه‌هایی می‌تراشید؛

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ﴿۱۵۰﴾

در برابر خدا پروا کنید و مطیع من باشید.

وَلَا تُطِيعُوٓا۟ أَمْرَ ٱلْمُسْرِفِينَ﴿۱۵۱﴾

و از فرمانِ اسرافکاران اطاعت مکنید،

ٱلَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ﴿۱۵۲﴾

که در این سرزمین تبهکاری می‌کنند، نه اصلاح.

قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ﴿۱۵۳﴾

گفتند: جز این نیست که جادوزده شده‌ای.

مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ﴿۱۵۴﴾

تو نیز بشری همچون ما هستی؛ اگر راست می‌گویی، معجزه‌ای بیاور.

قَالَ هَـٰذِهِۦ نَاقَةٌ لَّهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ﴿۱۵۵﴾

گفت: این ماده شتری است(۱) که سهمی از آب [چشمه‌] دارد، و روزِ معینی [از هفته‌] هم سهم شماست.

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ﴿۱۵۶﴾

آزاری به آن نرسانید که مجازاتِ روزی بزرگ شما را فراخواهد گرفت.

فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا۟ نَـٰدِمِينَ﴿۱۵۷﴾

[ولی‌] آن را از پای درآوردند، سپس پشیمان شدند؛

فَأَخَذَهُمُ ٱلْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ﴿۱۵۸﴾

آنگاه مجازات آنان را فراگرفت(۱)؛ به راستی در این [امور‌] نشانه‌ای است، و[لی‌] بیشترشان سَرِ ایمان نداشتند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ﴿۱۵۹﴾

بی‌گمان ‌صاحب‌اختیار تو فرادست و مهربان است.