وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِى خَلَقَكُمْ وَٱلْجِبِلَّةَ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۱۸۴﴾

و در برابر خدایی که شما و نسلهای پیشین را آفرید، پروا کنید.

قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ﴿۱۸۵﴾

گفتند: جز این نیست که جادوزده شده‌ای؛

وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلْكَـٰذِبِينَ﴿۱۸۶﴾

تو نیز بشری مثل ما هستی و البته تصوّر ما این است که ‌‌یقیناً دروغ‌پردازی.

فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ﴿۱۸۷﴾

اگر راست می‌گویی، پاره‌ای(۱) از آسمان را بر سر ما فرود آر(۲).

قَالَ رَبِّىٓ أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ﴿۱۸۸﴾

گفت: ‌صاحب‌اختیارم به اعمال شما [و نوع مجازات آن‌] آگاه‌تر است.

فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ ٱلظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ﴿۱۸۹﴾

او را ‌دروغ‌پرداز شمردند و سرانجام مجازاتِ روزِ تیره - که مجازاتِ روزِ بزرگی بود - آنان را فرا گرفت.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ﴿۱۹۰﴾

به راستی در این [امور‌] نشانه‌ای است [از تدبیر خدا‌]، و[لی‌] بیشترشان سَرِ ایمان نداشتند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ﴿۱۹۱﴾

بی‌گمان‌ ‌صاحب‌اختیار تو فرادست و مهربان است.

وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۹۲﴾

و این [قرآن‌] نازل‌شده ‌صاحب‌اختیار جهانیان است.

نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلْأَمِينُ﴿۱۹۳﴾

[که‌] روح الامین(۱) آن را به زبان فصیح و روشن بر قلب تو نازل کرده است(۲) تا هشداردهنده باشی.

عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلْمُنذِرِينَ﴿۱۹۴﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

بِلِسَانٍ عَرَبِىٍّ مُّبِينٍ﴿۱۹۵﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَإِنَّهُۥ لَفِى زُبُرِ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۱۹۶﴾

و [اصولِ‌] آن در کتب(۱) [پیامبران‌] پیشین نیز هست(۲).

أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ ءَايَةً أَن يَعْلَمَهُۥ عُلَمَـٰٓؤُا۟ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ﴿۱۹۷﴾

آیا همین نشانه برای آنان [کافی‌] نیست که دانشوران دودمان یعقوب، قرآن را به خوبی می‌شناسند(۱).

وَلَوْ نَزَّلْنَـٰهُ عَلَىٰ بَعْضِ ٱلْأَعْجَمِينَ﴿۱۹۸﴾

اگر ما این [قرآن‌] را بر برخی مردمِ غیر عرب نازل کرده بودیم،

فَقَرَأَهُۥ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ مُؤْمِنِينَ﴿۱۹۹﴾

و او آن را بر مردمِ مکّه می‌خواند، [طبیعی است که درک نمی‌کردند و‌] به آن ایمان نمی‌آوردند [ولی اکنون متنی شیوا در اختیار شماست(۱)‌].

كَذَٰلِكَ سَلَكْنَـٰهُ فِى قُلُوبِ ٱلْمُجْرِمِينَ﴿۲۰۰﴾

این گونه قرآن را بر دلهای بزهکاران عرضه کردیم [تا با پذیرش یا انکارش، مورد آزمایش قرار گیرند‌].

لَا يُؤْمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُا۟ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ﴿۲۰۱﴾

و[لی‌] به آن ایمان نمی‌آورند تا آنکه مجازات دردناک را ببینند(۱)،

فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ﴿۲۰۲﴾

که در حال غفلتشان ناگهان بر آنان فرارسد؛

فَيَقُولُوا۟ هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ﴿۲۰۳﴾

[در آن حال‌] گویند: آیا مهلتی خواهیم یافت(۱)؟

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ﴿۲۰۴﴾

چرا مجازاتِ ما را به شتاب خواستارند(۱)؟

أَفَرَءَيْتَ إِن مَّتَّعْنَـٰهُمْ سِنِينَ﴿۲۰۵﴾

آیا توجّه کرده‌ای که اگر سالها[ی دیگری هم‌] آنان را [از زندگی‌] برخوردار کنیم،

ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُوا۟ يُوعَدُونَ﴿۲۰۶﴾

باز هم [به دلیل رفتارشان‌] مجازات موعود دامنگیرشان شود،