طسٓ ۚ تِلْكَ ءَايَـٰتُ ٱلْقُرْءَانِ وَكِتَابٍ مُّبِينٍ﴿۱﴾

طا، سین؛ این آیات قرآن و کتابی روشنگر است،

هُدًى وَبُشْرَىٰ لِلْمُؤْمِنِينَ﴿۲﴾

که هدایت و بشارتی است برای باورداران؛

ٱلَّذِينَ يُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤْتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَهُم بِٱلْـَٔاخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ﴿۳﴾

همانان که نماز برپا می‌دارند و زکات می‌پردازند و به آخرت یقین دارند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْـَٔاخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمَـٰلَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ﴿۴﴾

اعمال کسانی را که به آخرت باور ندارند، در نظرشان آراستیم(۱)، به گونه‌ای که سرگشته شده‌اند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ لَهُمْ سُوٓءُ ٱلْعَذَابِ وَهُمْ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ هُمُ ٱلْأَخْسَرُونَ﴿۵﴾

آنان کسانی هستند که مجازات سختی دارند و در آخرت زیانکارترند.

وَإِنَّكَ لَتُلَقَّى ٱلْقُرْءَانَ مِن لَّدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ﴿۶﴾

مسلّماً این قرآن را از جانب فرزانه‌ای آگاه فرا می‌گیری.

إِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِأَهْلِهِۦٓ إِنِّىٓ ءَانَسْتُ نَارًا سَـَٔاتِيكُم مِّنْهَا بِخَبَرٍ أَوْ ءَاتِيكُم بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَّعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ﴿۷﴾

[به یاد آر‌] آنگاه(۱) که موسی [در تاریکی صحرا‌] به خانواده‌اش گفت: من آتشی [از دور‌] دیدم؛ به زودی خبری از آن برای شما می‌آورم یا پاره آتشی که گرم شوید.

فَلَمَّا جَآءَهَا نُودِىَ أَنۢ بُورِكَ مَن فِى ٱلنَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَا وَسُبْحَـٰنَ ٱللَّهِ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۸﴾

چون به آتش رسید، ندایی برخاست که: مبارک باد آن که در آتش است و آن که پیرامون آن است(۱)؛ و منزّه است خدای ‌صاحب‌اختیار جهانیان(۲).

يَـٰمُوسَىٰٓ إِنَّهُۥٓ أَنَا ٱللَّهُ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۹﴾

ای موسی، بی‌گمان منم خدای فرا دست و فرزانه(۱)،

وَأَلْقِ عَصَاكَ ۚ فَلَمَّا رَءَاهَا تَهْتَزُّ كَأَنَّهَا جَآنٌّ وَلَّىٰ مُدْبِرًا وَلَمْ يُعَقِّبْ ۚ يَـٰمُوسَىٰ لَا تَخَفْ إِنِّى لَا يَخَافُ لَدَىَّ ٱلْمُرْسَلُونَ﴿۱۰﴾

چوبدست(۱) خود را بیفکن؛ و چون موسی آن را دید که به سان ماری سبکخیز می‌خزد، واپس گریخت و برنگشت؛ [خدا گفت:‌] ای موسی، مترس که پیامبران در آستان من ترسی ندارند؛

إِلَّا مَن ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْنًۢا بَعْدَ سُوٓءٍ فَإِنِّى غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۱۱﴾

مگر کسی که مرتکب ظلمی شده باشد؛ آنگاه [حتّی او هم اگر‌] از پی بدی، به شایستگی تغییر روش دهد، [ایمن است(۱)‌] که من آمرزگاری مهربانم.

وَأَدْخِلْ يَدَكَ فِى جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَآءَ مِنْ غَيْرِ سُوٓءٍ ۖ فِى تِسْعِ ءَايَـٰتٍ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهِۦٓ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَوْمًا فَـٰسِقِينَ﴿۱۲﴾

دستت را به پهلوی خویش بر، تا سپید [و‌] بی‌آسیب خارج شود؛ [این‌] از جمله نُه معجزه‌ای است(۱) برای [دعوت‌] فرعون و قومش که آنان گروهی منحرف بوده‌اند.

فَلَمَّا جَآءَتْهُمْ ءَايَـٰتُنَا مُبْصِرَةً قَالُوا۟ هَـٰذَا سِحْرٌ مُّبِينٌ﴿۱۳﴾

ولی هنگامی که نشانه‌های روشن ما به آنان رسید، گفتند: این جادویی است آشکار.