وَإِنَّهُۥ لَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ﴿۷۷﴾

و به راستی هدایت و رحمتی است برای مؤمنان.

إِنَّ رَبَّكَ يَقْضِى بَيْنَهُم بِحُكْمِهِۦ ۚ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْعَلِيمُ﴿۷۸﴾

‌صاحب‌اختیار تو میان آنان [روز رستاخیز(۱)‌] بر اساس احکام خویش داوری خواهد کرد؛ و او فرادست و داناست.

فَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ ۖ إِنَّكَ عَلَى ٱلْحَقِّ ٱلْمُبِينِ﴿۷۹﴾

پس بر خدای توکّل کن، که تو بر حقیقتی آشکار هستی.

إِنَّكَ لَا تُسْمِعُ ٱلْمَوْتَىٰ وَلَا تُسْمِعُ ٱلصُّمَّ ٱلدُّعَآءَ إِذَا وَلَّوْا۟ مُدْبِرِينَ﴿۸۰﴾

البته تو قادر نیستی مرده‌دلان(۱) را شنوا کنی و آوای دعوت[ت‌] را به گوش کران(۲) برسانی، [به ویژه‌] آنگاه که پشت کرده برگردند.

وَمَآ أَنتَ بِهَـٰدِى ٱلْعُمْىِ عَن ضَلَـٰلَتِهِمْ ۖ إِن تُسْمِعُ إِلَّا مَن يُؤْمِنُ بِـَٔايَـٰتِنَا فَهُم مُّسْلِمُونَ﴿۸۱﴾

و راهنمای کوردلان(۱) از گمراهی‌شان نخواهی بود؛ گفتار [خود‌] را تنها به گوش افرادی می‌رسانی که آیات ما را باور دارند و [در برابر حق‌] تسلیمند.

۞ وَإِذَا وَقَعَ ٱلْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنَا لَهُمْ دَآبَّةً مِّنَ ٱلْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ ٱلنَّاسَ كَانُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا لَا يُوقِنُونَ﴿۸۲﴾

و چون [در آستانه رستاخیز‌] فرمان مجازاتشان(۱) فرا رسد، موجود زنده‌ای(۲) را از زمین در مقابلشان پدید می‌آوریم که با آنان سخن می‌گوید، زیرا [آن‌] مردم به آیات ما یقین نمی‌آوردند.

وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِن كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجًا مِّمَّن يُكَذِّبُ بِـَٔايَـٰتِنَا فَهُمْ يُوزَعُونَ﴿۸۳﴾

و [به یاد آر‌] روزی را که از هر امّتی گروهی از کسانی که آیات ما را دروغ می‌شمردند احضار کنیم(۱)، و [از پراکندگی‌] بازداشته شوند(۲).

حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءُو قَالَ أَكَذَّبْتُم بِـَٔايَـٰتِى وَلَمْ تُحِيطُوا۟ بِهَا عِلْمًا أَمَّاذَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۸۴﴾

تا هنگامی که همه حاضر شوند، [خدا‌] گوید: چگونه آیات مرا که تحقیقی در مورد آن نکرده بودید، دروغ می‌شمردید؟ چه کاری(۱) بود که می‌کردید؟

وَوَقَعَ ٱلْقَوْلُ عَلَيْهِم بِمَا ظَلَمُوا۟ فَهُمْ لَا يَنطِقُونَ﴿۸۵﴾

به کیفر ستمشان فرمان مجازات(۱) بر آنان مقرّر شد، و کلامی ابراز نمی‌دارند.

أَلَمْ يَرَوْا۟ أَنَّا جَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِيَسْكُنُوا۟ فِيهِ وَٱلنَّهَارَ مُبْصِرًا ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ﴿۸۶﴾

مگر ندیده‌اند که شب را پدید آوردیم تا در آن آرامش یابند و روز را روشنی‌بخش [قرار دادیم تا به تلاش پردازند(۱)‌]؛ بی‌گمان در این [امر‌] برای باورداران نشانه‌هایی است [از توان و تدبیر خدا‌].

وَيَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَفَزِعَ مَن فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ إِلَّا مَن شَآءَ ٱللَّهُ ۚ وَكُلٌّ أَتَوْهُ دَٰخِرِينَ﴿۸۷﴾

روزی که در صدادهنده بزرگ دمیده می‌شود، هر که در آسمانها و زمین است در وحشت فرو خواهد رفت، جز کسانی که خدا بخواهد(۱)؛ و همه با خواری به پیشگاهش روان شوند.

وَتَرَى ٱلْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَهِىَ تَمُرُّ مَرَّ ٱلسَّحَابِ ۚ صُنْعَ ٱللَّهِ ٱلَّذِىٓ أَتْقَنَ كُلَّ شَىْءٍ ۚ إِنَّهُۥ خَبِيرٌۢ بِمَا تَفْعَلُونَ﴿۸۸﴾

کوهها را می‌بینی و بی‌حرکت پنداری، در حالی که همچون گذرِ ابر، روان است(۱)؛ [این است] آفرینش خدا که هر چیزی را استوار ساخته است؛ قطعاً او از تمامی رفتارتان آگاه است.