مَن جَآءَ بِٱلْحَسَنَةِ فَلَهُۥ خَيْرٌ مِّنْهَا وَهُم مِّن فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ ءَامِنُونَ﴿۸۹﴾

کسانی که کار نیکویی عرضه کنند، پاداشی بهتر از آن خواهند داشت(۱)، و از وحشت آن روز ایمنند(۲).

وَمَن جَآءَ بِٱلسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِى ٱلنَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۹۰﴾

و کسانی که کار زشتی عرضه کنند، با چهره در آتش نگونسار شوند؛ آیا جز در برابر آنچه کرده‌اید مجازات می‌شوید؟

إِنَّمَآ أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ رَبَّ هَـٰذِهِ ٱلْبَلْدَةِ ٱلَّذِى حَرَّمَهَا وَلَهُۥ كُلُّ شَىْءٍ ۖ وَأُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ ٱلْمُسْلِمِينَ﴿۹۱﴾

[بگو:‌] فرمان یافته‌ام ‌صاحب‌اختیار این سرزمین را - همان کسی که آن [شهر‌] را محترم شمرده(۱) و هر چیزی متعلّق به اوست - بندگی کنم(۲) و تسلیم [او‌] باشم،

وَأَنْ أَتْلُوَا۟ ٱلْقُرْءَانَ ۖ فَمَنِ ٱهْتَدَىٰ فَإِنَّمَا يَهْتَدِى لِنَفْسِهِۦ ۖ وَمَن ضَلَّ فَقُلْ إِنَّمَآ أَنَا۠ مِنَ ٱلْمُنذِرِينَ﴿۹۲﴾

و قرآن را [بر شما‌] تلاوت کنم؛ هر که هدایت شود، به سود خویش هدایت شده است و هر که گمراه گشت [به زیان خویش(۱)‌]، [و نیز‌] بگو که من فقط هشداردهنده‌ام.

وَقُلِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ سَيُرِيكُمْ ءَايَـٰتِهِۦ فَتَعْرِفُونَهَا ۚ وَمَا رَبُّكَ بِغَـٰفِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ﴿۹۳﴾

و بگو: ستایش خاصّ خداست که به زودی نشانه‌های [توان و تدبیر‌] خویش را به شما ارائه خواهد داد(۱) و آنها را خواهید شناخت؛ و ‌صاحب‌اختیار تو از آنچه می‌کنید غافل نیست(۲).

طسٓمٓ﴿۱﴾

طا، سین، میم.

تِلْكَ ءَايَـٰتُ ٱلْكِتَـٰبِ ٱلْمُبِينِ﴿۲﴾

این آیات کتابِ روشنگر است.

نَتْلُوا۟ عَلَيْكَ مِن نَّبَإِ مُوسَىٰ وَفِرْعَوْنَ بِٱلْحَقِّ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ﴿۳﴾

[فرازهایی‌] از داستان موسی و فرعون را برای باورداران به درستی بر تو تلاوت می‌کنیم.

إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِى ٱلْأَرْضِ وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعًا يَسْتَضْعِفُ طَآئِفَةً مِّنْهُمْ يُذَبِّحُ أَبْنَآءَهُمْ وَيَسْتَحْىِۦ نِسَآءَهُمْ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلْمُفْسِدِينَ﴿۴﴾

فرعون در آن سرزمین برتری‌خواه بود و مردم را به گروههایی(۱) تقسیم کرد، گروهی را تحت فشار گذاشت، [تا آنجا که‌] پسرانشان را می‌کشت و دخترانشان را زنده رها می‌کرد(۲)؛ و به راستی تبهکار بود.

وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى ٱلَّذِينَ ٱسْتُضْعِفُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ ٱلْوَٰرِثِينَ﴿۵﴾

ولی ما بر آن بودیم که به محرومان آن سرزمین نعمت بزرگی بخشیم و آنان را پیشوایان [مردم‌] و وارث [ستمگران‌] گردانیم(۱)؛