حَـٰفِظُوا۟ عَلَى ٱلصَّلَوَٰتِ وَٱلصَّلَوٰةِ ٱلْوُسْطَىٰ وَقُومُوا۟ لِلَّهِ قَـٰنِتِينَ﴿۲۳۸﴾

بر همه نمازها و [بویژه‌] نماز میانه مراقبت کنید(۱) و با فرمانبرداری برای خدا به پا خیزید.

فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا أَوْ رُكْبَانًا ۖ فَإِذَآ أَمِنتُمْ فَٱذْكُرُوا۟ ٱللَّهَ كَمَا عَلَّمَكُم مَّا لَمْ تَكُونُوا۟ تَعْلَمُونَ﴿۲۳۹﴾

ولی اگر [از خطری‌] ترس داشتید [نماز را به هرحال که میسر است‌]، پیاده یا سواره [انجام دهید(۱)‌]؛ و چون امنیت خود رابازیافتید، [باز هم‌] خدا را یاد کنید(۲)، که چیزهایی به شما آموخت که نمی‌توانستید بدانید(۳).

وَٱلَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَٰجًا وَصِيَّةً لِّأَزْوَٰجِهِم مَّتَـٰعًا إِلَى ٱلْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ ۚ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِى مَا فَعَلْنَ فِىٓ أَنفُسِهِنَّ مِن مَّعْرُوفٍ ۗ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ﴿۲۴۰﴾

مردانی از شما که در آستانه مرگ قرار گیرند و همسران خود را [تنها‌] بگذارند، باید توصیه کنند که آنان را تا یک سال [از هزینه زندگی‌] برخوردار سازند و [از خانه مسکونی شوهر‌] خارجشان نکنند(۱)، ولی اگر [به تمایل‌] خود خارج شدند، در مورد اقدام شایسته‌ای که درباره [زندگی‌] خود کنند، مسؤولیتی متوجّه شما نیست؛ [و بدانید‌] که خدا فرا دستی فرزانه است.

وَلِلْمُطَلَّقَـٰتِ مَتَـٰعٌۢ بِٱلْمَعْرُوفِ ۖ حَقًّا عَلَى ٱلْمُتَّقِينَ﴿۲۴۱﴾

زنان مطلقه [حق‌] بهره‌ای به شیوه شایسته دارند؛ [این حکم‌] سزاوار پرواپیشگان است.

كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ ٱللَّهُ لَكُمْ ءَايَـٰتِهِۦ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ﴿۲۴۲﴾

خدا آیات خود را این گونه برای شما به روشنی بیان می‌کند، بسا که خردورزی کنید.

۞ أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ خَرَجُوا۟ مِن دِيَـٰرِهِمْ وَهُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ ٱلْمَوْتِ فَقَالَ لَهُمُ ٱللَّهُ مُوتُوا۟ ثُمَّ أَحْيَـٰهُمْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى ٱلنَّاسِ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ﴿۲۴۳﴾

آیا توجّه نکردی به جمعیتی که هزاران تن بودند و [به جای دفاع در مقابل دشمن‌] از بیم مرگ از خانه‌های خود خارج شدند [و گریختند(۱)‌]؟ خدا به آنها گفت: پذیرای مرگ باشید(۲) [تا حیات اجتماع شما تضمین گردد‌]؛ آنگاه [با بیداری و پیکار ایشان‌] آنها را حیات بخشید؛ بی‌گمان خدا نسبت به مردم افزون‌بخشی دارد، ولی بیشترشان سپاسگزار نیستند.

وَقَـٰتِلُوا۟ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ﴿۲۴۴﴾

در راه خدا بجنگید و بدانید که خدا شنوا و داناست.

مَّن ذَا ٱلَّذِى يُقْرِضُ ٱللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَـٰعِفَهُۥ لَهُۥٓ أَضْعَافًا كَثِيرَةً ۚ وَٱللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْصُۜطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴿۲۴۵﴾

کیست که [با انفاق خود‌] به خدا وامی نیکو(۱) دهد تا برای او به دفعات چندین برابرش سازد(۲)؟ خداست که سختی و گشایش پیش می‌آورد و به پیشگاه او بازگردانده می‌شوید.