وَٱلَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَٰجًا يَتَرَبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ۖ فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا فَعَلْنَ فِىٓ أَنفُسِهِنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ ۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ﴿۲۳۴﴾

مردانی از شما که در آستانه مرگ قرار گیرند و همسرانی باقی بگذارند، [همسران‌] باید چهار ماه و ده روز انتظار بکشند(۱)؛ و چون به پایان مدّت [انتظار‌]شان رسیدند، در مورد آنچه به شایستگی درباره [زندگی‌] خود کنند، مسؤولیتی متوجّه شما نیست؛ [محدودشان نکنید(۲)‌] که خدا به آنچه می‌کنید آگاه است.

وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُم بِهِۦ مِنْ خِطْبَةِ ٱلنِّسَآءِ أَوْ أَكْنَنتُمْ فِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ عَلِمَ ٱللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَـٰكِن لَّا تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّآ أَن تَقُولُوا۟ قَوْلًا مَّعْرُوفًا ۚ وَلَا تَعْزِمُوا۟ عُقْدَةَ ٱلنِّكَاحِ حَتَّىٰ يَبْلُغَ ٱلْكِتَـٰبُ أَجَلَهُۥ ۚ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِىٓ أَنفُسِكُمْ فَٱحْذَرُوهُ ۚ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ﴿۲۳۵﴾

آنچه در مورد خواستگاری از آن زنان [در دوران عدّه مرگ شوهرانشان‌] به اشاره ابراز دارید، یا [چنین تمایلی را‌] در دل نگاه دارید، گناهی بر شما نیست؛ خدا می‌داند که به یاد آنها خواهید افتاد، ولی با آنها در نهان وعده نگذارید، مگر اینکه گفتار شایسته‌ای ابراز کنید؛ و تا وقتی مدّت [انتظارشان‌] سپری نشده است، آهنگ عقد نکاح نکنید؛ و بدانید که خدا از نیات درونی شما آگاه است، پس، در برابر او پروا کنید؛ و بدانید که خدا آمرزگاری است بردبار.

لَّا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِن طَلَّقْتُمُ ٱلنِّسَآءَ مَا لَمْ تَمَسُّوهُنَّ أَوْ تَفْرِضُوا۟ لَهُنَّ فَرِيضَةً ۚ وَمَتِّعُوهُنَّ عَلَى ٱلْمُوسِعِ قَدَرُهُۥ وَعَلَى ٱلْمُقْتِرِ قَدَرُهُۥ مَتَـٰعًۢا بِٱلْمَعْرُوفِ ۖ حَقًّا عَلَى ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۲۳۶﴾

اگر زنان را قبل از آمیزش یا تعیین مهر طلاق دهید، تعهّدی بر شما نیست، و[لی‌] آنها را به شیوه‌ای شایسته که سزاوار نیکوکاران است برخوردار سازید؛ فراخ دست و تنگدست در حدّ توان خود.

وَإِن طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِن قَبْلِ أَن تَمَسُّوهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ إِلَّآ أَن يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَا۟ ٱلَّذِى بِيَدِهِۦ عُقْدَةُ ٱلنِّكَاحِ ۚ وَأَن تَعْفُوٓا۟ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ ۚ وَلَا تَنسَوُا۟ ٱلْفَضْلَ بَيْنَكُمْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ﴿۲۳۷﴾

اگر زنان را قبل از آمیزش در حالی که برای آنها تعیین مهر کرده‌اید طلاق دهید، نیمی از کابین که ملتزم شده‌اید [حق آنهاست‌]، مگر اینکه خود گذشت کنند و یا شوهر که [اخذ تصمیم در‌] امر نکاح به دست اوست گذشت کند [و تمامی مهر را بپردازد‌]؛ گذشت شما به تقوا نزدیکتر است؛ بزرگواری در مقابل یکدیگر را فراموش نکنید، که خدا به آنچه می‌کنید بیناست.