قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِن جَعَلَ ٱللَّهُ عَلَيْكُمُ ٱلَّيْلَ سَرْمَدًا إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ مَنْ إِلَـٰهٌ غَيْرُ ٱللَّهِ يَأْتِيكُم بِضِيَآءٍ ۖ أَفَلَا تَسْمَعُونَ﴿۷۱﴾

بگو: به نظر شما اگر خدا شب را تا هنگام رستاخیز بر شما پاینده گرداند، کدام معبودی جز خودش روشنی را برای شما بازمی‌آرد؟ مگر نمی‌شنوید؟

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِن جَعَلَ ٱللَّهُ عَلَيْكُمُ ٱلنَّهَارَ سَرْمَدًا إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ مَنْ إِلَـٰهٌ غَيْرُ ٱللَّهِ يَأْتِيكُم بِلَيْلٍ تَسْكُنُونَ فِيهِ ۖ أَفَلَا تُبْصِرُونَ﴿۷۲﴾

بگو: به نظر شما اگر خدا روز را تا هنگام رستاخیز بر شما پاینده گرداند، کدام معبودی جز خودش شبی را برای شما بازمی‌آرد که در آن آرامش یابید؟ مگر نمی‌بینید؟

وَمِن رَّحْمَتِهِۦ جَعَلَ لَكُمُ ٱلَّيْلَ وَٱلنَّهَارَ لِتَسْكُنُوا۟ فِيهِ وَلِتَبْتَغُوا۟ مِن فَضْلِهِۦ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ﴿۷۳﴾

از رحمت خویش شب و روز را برای شما پدید آورد تا در شب آرام گیرید و [در روز‌] از افزون‌بخشی او [روزی‌] بجویید(۱) و بسا که سپاس دارید(۲).

وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكَآءِىَ ٱلَّذِينَ كُنتُمْ تَزْعُمُونَ﴿۷۴﴾

[به یاد آر‌] روزی را که [خدا‌] به آنان ندا می‌دهد و می‌گوید: افرادی که [در قدرت‌] شرکای من تصوّر می‌کردید، کجا هستند؟

وَنَزَعْنَا مِن كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيدًا فَقُلْنَا هَاتُوا۟ بُرْهَـٰنَكُمْ فَعَلِمُوٓا۟ أَنَّ ٱلْحَقَّ لِلَّهِ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَفْتَرُونَ﴿۷۵﴾

[در آن روز‌] از هر امّتی(۱) گواهی احضار کنیم(۲) و [به مشرکان‌] گوییم: دلیل خود را [بر بندگی غیر خدا‌] بیاورید، آنگاه متوجّه می‌شوند که حق خاصّ خداست و بتهایی که به باطل عَلَم می‌کردند، از نظرشان ناپدید گشته است.

۞ إِنَّ قَـٰرُونَ كَانَ مِن قَوْمِ مُوسَىٰ فَبَغَىٰ عَلَيْهِمْ ۖ وَءَاتَيْنَـٰهُ مِنَ ٱلْكُنُوزِ مَآ إِنَّ مَفَاتِحَهُۥ لَتَنُوٓأُ بِٱلْعُصْبَةِ أُو۟لِى ٱلْقُوَّةِ إِذْ قَالَ لَهُۥ قَوْمُهُۥ لَا تَفْرَحْ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلْفَرِحِينَ﴿۷۶﴾

قارون [هم‌] از قوم موسی بود که بر آنان ستم کرد؛ و آنقدر گنجینه(۱) به او داده بودیم که [حمل‌] صندوقهای(۲) آن، بر گروه نیرومند هم گرانبار می‌آمد؛ قومش به او گفتند: سرمست مباش(۳)، که خدا سرمستان را دوست ندارد.

وَٱبْتَغِ فِيمَآ ءَاتَىٰكَ ٱللَّهُ ٱلدَّارَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ۖ وَلَا تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ ٱلدُّنْيَا ۖ وَأَحْسِن كَمَآ أَحْسَنَ ٱللَّهُ إِلَيْكَ ۖ وَلَا تَبْغِ ٱلْفَسَادَ فِى ٱلْأَرْضِ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلْمُفْسِدِينَ﴿۷۷﴾

با آنچه خدا در اختیارت قرار داده است، سرای آخرت را تأمین کن، و[لی‌] بهره خود را هم از [زندگی‌] دنیا فراموش مکن و چنانکه خدا با تو نیکی کرده است، نیکی کن و در پی تبهکاری در زمین مباش، که خدا تبهکاران را دوست ندارد.