قَالَ إِنَّمَآ أُوتِيتُهُۥ عَلَىٰ عِلْمٍ عِندِىٓ ۚ أَوَلَمْ يَعْلَمْ أَنَّ ٱللَّهَ قَدْ أَهْلَكَ مِن قَبْلِهِۦ مِنَ ٱلْقُرُونِ مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَأَكْثَرُ جَمْعًا ۚ وَلَا يُسْـَٔلُ عَن ذُنُوبِهِمُ ٱلْمُجْرِمُونَ﴿۷۸﴾

[ولی قارون‌] ادّعا داشت: این [ثروت‌] که در اختیار من قرار گرفته، نتیجه کاردانی من است؛ مگر نمی‌دانست که خدا قبل از او نسلهایی را هلاک کرد که از او نیرومندتر و ثروتمندتر بودند(۱)؟ و [آنگاه که مجازات الهی فرا رسد‌] از گناه این بزهکاران بازپرسی نخواهد شد.

فَخَرَجَ عَلَىٰ قَوْمِهِۦ فِى زِينَتِهِۦ ۖ قَالَ ٱلَّذِينَ يُرِيدُونَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا يَـٰلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ أُوتِىَ قَـٰرُونُ إِنَّهُۥ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٍ﴿۷۹﴾

[قارون‌] آراسته به زیور[های] خویش، میان مردم ظاهر شد؛ کسانی که به زندگی دنیا توجّه داشتند، گفتند: کاش جاه و جلالی که به قارون داده شده است، ما هم داشتیم، که واقعاً از لذّات [زندگی‌] برخوردار است!

وَقَالَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوَابُ ٱللَّهِ خَيْرٌ لِّمَنْ ءَامَنَ وَعَمِلَ صَـٰلِحًا وَلَا يُلَقَّىٰهَآ إِلَّا ٱلصَّـٰبِرُونَ﴿۸۰﴾

و[لی‌] اهل دانش گفتند: وای بر شما، پاداش خدا برای هر که ایمان آرد و به شایستگی عمل کند، بهتر است؛ و این حقیقت جز به شکیبایان آموخته نشود.

فَخَسَفْنَا بِهِۦ وَبِدَارِهِ ٱلْأَرْضَ فَمَا كَانَ لَهُۥ مِن فِئَةٍ يَنصُرُونَهُۥ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَمَا كَانَ مِنَ ٱلْمُنتَصِرِينَ﴿۸۱﴾

پس [از اندک زمانی‌] قارون را با خانه‌اش به زمین فرو بردیم؛ و هیچ گروهی نداشت که در برابر خدا به یاری‌اش برخیزند و خود نیز قادر به دفاع نبود.

وَأَصْبَحَ ٱلَّذِينَ تَمَنَّوْا۟ مَكَانَهُۥ بِٱلْأَمْسِ يَقُولُونَ وَيْكَأَنَّ ٱللَّهَ يَبْسُطُ ٱلرِّزْقَ لِمَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِهِۦ وَيَقْدِرُ ۖ لَوْلَآ أَن مَّنَّ ٱللَّهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا ۖ وَيْكَأَنَّهُۥ لَا يُفْلِحُ ٱلْكَـٰفِرُونَ﴿۸۲﴾

بامدادان کسانی که دیروز آرزو می‌کردند به جای او باشند، گفتند: وای، گویی خداست که روزی را بر هر که از بندگانش بخواهد، فراخی بخشد و یا محدود گرداند؛ اگر نه این بود که خدا بر ما نعمت بزرگی داده است، ما را نیز به زمین فرو می‌برد؛ وای، گویی انکارورزان رستگار نخواهند شد.

تِلْكَ ٱلدَّارُ ٱلْـَٔاخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۚ وَٱلْعَـٰقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ﴿۸۳﴾

آن سرای آخرت را برای کسانی مقرّر داشته‌ایم که به دنبال برتری‌جویی در زمین و تبهکاری نیستند(۱)؛ و سرانجامِ نیک خاصّ پرواپیشگان است.

مَن جَآءَ بِٱلْحَسَنَةِ فَلَهُۥ خَيْرٌ مِّنْهَا ۖ وَمَن جَآءَ بِٱلسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى ٱلَّذِينَ عَمِلُوا۟ ٱلسَّيِّـَٔاتِ إِلَّا مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۸۴﴾

هر که کار نیکویی عرضه کند، پاداشی بهتر از آن خواهد داشت(۱)؛ و هر که کار زشتی عرضه کند [بداند که‌] آنان که مرتکب کار زشتی گردند، جزایی معادل آن دارند(۲).