وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِٱلْعَذَابِ ۚ وَلَوْلَآ أَجَلٌ مُّسَمًّى لَّجَآءَهُمُ ٱلْعَذَابُ وَلَيَأْتِيَنَّهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ﴿۵۳﴾

از تو مجازات زودرس می‌خواهند(۱)؛ و اگر موعدی مقرّر نبود(۲)، بر آنان مجازات نازل شده بود؛ و مسلّماً در حال غفلتشان ناگهان بر آنان خواهد رسید.

يَسْتَعْجِلُونَكَ بِٱلْعَذَابِ وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌۢ بِٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۵۴﴾

از تو مجازات زودرس می‌خواهند؛ در حالی که دوزخ بر انکارورزان احاطه دارد؛

يَوْمَ يَغْشَىٰهُمُ ٱلْعَذَابُ مِن فَوْقِهِمْ وَمِن تَحْتِ أَرْجُلِهِمْ وَيَقُولُ ذُوقُوا۟ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۵۵﴾

روزی که مجازات از بالای سر و زیر پایشان آنان را فرا می‌گیرد و [خدا‌] گوید: نتیجه رفتارتان را بچشید.

يَـٰعِبَادِىَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِنَّ أَرْضِى وَٰسِعَةٌ فَإِيَّـٰىَ فَٱعْبُدُونِ﴿۵۶﴾

ای بندگان با ایمان من، زمین من فراخ است، تنها مرا بندگی کنید [و بندگی نااهلان را با ذلّت تحمّل نکنید(۱)‌].

كُلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَةُ ٱلْمَوْتِ ۖ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ﴿۵۷﴾

هر کس طعم مرگ را خواهد چشید(۱)، آنگاه به پیشگاه ما بازگردانده می‌شوید.

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَنُبَوِّئَنَّهُم مِّنَ ٱلْجَنَّةِ غُرَفًا تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَا ۚ نِعْمَ أَجْرُ ٱلْعَـٰمِلِينَ﴿۵۸﴾

و مسلّماً مؤمنانِ نیک‌رفتار را در قصرهایی از بهشت جای می‌دهیم که نهرها در دامن آن جاری است و جاودانه در آن به سر برند؛ [به راستی‌] پاداش اهل عمل نیکوست.

ٱلَّذِينَ صَبَرُوا۟ وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ﴿۵۹﴾

همانان که شکیبایی ورزیدند و تنها بر ‌صاحب‌اختیارشان توکّل می‌کنند(۱).

وَكَأَيِّن مِّن دَآبَّةٍ لَّا تَحْمِلُ رِزْقَهَا ٱللَّهُ يَرْزُقُهَا وَإِيَّاكُمْ ۚ وَهُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ﴿۶۰﴾

چه بسیار موجودات زنده که عهده دار روزی خود نیستند، خدا آنها و شما را روزی می‌دهد و او شنوا و داناست(۱).

وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ وَسَخَّرَ ٱلشَّمْسَ وَٱلْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُ ۖ فَأَنَّىٰ يُؤْفَكُونَ﴿۶۱﴾

اگر از آنان بپرسی: آسمانها و زمین را چه کسی آفرید و آفتاب و ماه را در خدمت [شما(۱)‌] گماشت؟ قطعاً می‌گویند: خدا؛ پس چگونه [از راه بندگی او‌] بازگردانده می‌شوند!

ٱللَّهُ يَبْسُطُ ٱلرِّزْقَ لِمَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِهِۦ وَيَقْدِرُ لَهُۥٓ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌ﴿۶۲﴾

خداست که روزی را بر هر کس از بندگانش که بخواهد، فراخی بخشد و یا محدود گرداند، که خدا به هر چیزی داناست.

وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّن نَّزَّلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً فَأَحْيَا بِهِ ٱلْأَرْضَ مِنۢ بَعْدِ مَوْتِهَا لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُ ۚ قُلِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ۚ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ﴿۶۳﴾

و اگر از آنان بپرسی: چه کسی از آسمان بارانی فرستاد که زمین را پس از خزان و خشکی‌اش بدان حیات بخشید؟ قطعاً می‌گویند: خدا؛ بگو: ستایش و سپاس خاصّ خداست [نه معبودهای خیالی شما‌] ولی بیشترشان بی‌خردند.