يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِىُّ ٱتَّقِ ٱللَّهَ وَلَا تُطِعِ ٱلْكَـٰفِرِينَ وَٱلْمُنَـٰفِقِينَ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا﴿۱﴾

ای پیامبر، در برابر خدا پروا داشته باش و از انکارورزان و دورویان اطاعت مکن، که خدا دانایی است فرزانه؛

وَٱتَّبِعْ مَا يُوحَىٰٓ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا﴿۲﴾

و از آیاتِ ‌صاحب‌اختیارت که بر تو وحی می‌شود پیروی نما، که خدا از آنچه می‌کنید آگاه است؛

وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ ۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ وَكِيلًا﴿۳﴾

و بر خدا توکّل کن، که خدا به عنوان کارگزار کافی است.

مَّا جَعَلَ ٱللَّهُ لِرَجُلٍ مِّن قَلْبَيْنِ فِى جَوْفِهِۦ ۚ وَمَا جَعَلَ أَزْوَٰجَكُمُ ٱلَّـٰٓـِٔى تُظَـٰهِرُونَ مِنْهُنَّ أُمَّهَـٰتِكُمْ ۚ وَمَا جَعَلَ أَدْعِيَآءَكُمْ أَبْنَآءَكُمْ ۚ ذَٰلِكُمْ قَوْلُكُم بِأَفْوَٰهِكُمْ ۖ وَٱللَّهُ يَقُولُ ٱلْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِى ٱلسَّبِيلَ﴿۴﴾

خدا در درون هیچ کس دو قلب قرار نداده است(۱)؛ و همسران خود را که [به دلیل بی‌مهری‌] مادر فرض می‌کنید(۲)، [خدا‌] مادر شما قرار نداده است؛ و نیز فرزندخوانده‌های(۳) شما را فرزند [حقیقی‌] شما قرار نداده است؛ این(۴) گفتار شماست که [ناآگاهانه‌] به زبان می‌آورید، و[لی‌] خدا سخن حق می‌گوید و اوست که راه می‌نماید.

ٱدْعُوهُمْ لِـَٔابَآئِهِمْ هُوَ أَقْسَطُ عِندَ ٱللَّهِ ۚ فَإِن لَّمْ تَعْلَمُوٓا۟ ءَابَآءَهُمْ فَإِخْوَٰنُكُمْ فِى ٱلدِّينِ وَمَوَٰلِيكُمْ ۚ وَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ فِيمَآ أَخْطَأْتُم بِهِۦ وَلَـٰكِن مَّا تَعَمَّدَتْ قُلُوبُكُمْ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا﴿۵﴾

پسرخواندگانتان را به پدرانشان نسبت دهید که از نظر خدا عادلانه‌تر است؛ اگر پدرانشان را نمی‌شناسید، آنان برادران دینی و دوستان شما هستند؛ آنچه [در این مورد، بی‌توجّه‌] به خطا رفته‌اید، گناهی بر شما نیست، که خدا آمرزگاری است مهربان؛ ولی در مورد آنچه نیت قلبی شما بوده است [مورد بازخواست قرار می‌گیرید‌].

ٱلنَّبِىُّ أَوْلَىٰ بِٱلْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ ۖ وَأَزْوَٰجُهُۥٓ أُمَّهَـٰتُهُمْ ۗ وَأُو۟لُوا۟ ٱلْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَىٰ بِبَعْضٍ فِى كِتَـٰبِ ٱللَّهِ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُهَـٰجِرِينَ إِلَّآ أَن تَفْعَلُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَوْلِيَآئِكُم مَّعْرُوفًا ۚ كَانَ ذَٰلِكَ فِى ٱلْكِتَـٰبِ مَسْطُورًا﴿۶﴾

پیامبر به مؤمنان از خودشان نزدیکتر و دلسوزتر(۱) است و همسران او [در حکم‌] مادران آنان هستند؛ و در کتاب خدا، خویشاوندان نسبت به مؤمنین و مهاجرین [در مورد نیکی و انفاق] سزاوارترند، مگر اینکه بخواهید به [پاره‌ای از‌] دوستان خود احسان شایسته‌ای کنید، این [حکم‌] در کتاب مقرّر شده است.