وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ مِيثَـٰقَهُمْ وَمِنكَ وَمِن نُّوحٍ وَإِبْرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ وَعِيسَى ٱبْنِ مَرْيَمَ ۖ وَأَخَذْنَا مِنْهُم مِّيثَـٰقًا غَلِيظًا﴿۷﴾

به یاد آر آنگاه که از تو و [سایر‌] پیامبران [به خصوص‌] نوح و ابراهیم و موسی و عیسی فرزند مریم پیمان گرفتیم(۱) [که در راه انجام وظایف رسالت، پایدار و شکیبا باشید‌]، و از همه آنان پیمان محکمی گرفتیم.

لِّيَسْـَٔلَ ٱلصَّـٰدِقِينَ عَن صِدْقِهِمْ ۚ وَأَعَدَّ لِلْكَـٰفِرِينَ عَذَابًا أَلِيمًا﴿۸﴾

تا [خدا‌] صداقت راستگویان [از امّتهای پیامبران‌] را بازپرسد(۱)، و برای انکارورزان مجازاتی دردناک آماده کرده است.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱذْكُرُوا۟ نِعْمَةَ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَآءَتْكُمْ جُنُودٌ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا وَجُنُودًا لَّمْ تَرَوْهَا ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا﴿۹﴾

ای ایمان‌آوردگان، نعمت خدای را بر خود به یاد آورید، در آن هنگام که سپاهیانی [از قبایل عرب‌] بر شما تاختند و ما تندبادی [سخت‌] و سپاهیانی [از فرشتگان‌] که آنان را نمی‌دیدید، به مقابله آنان فرستادیم(۱)؛ و خدا همواره به آنچه می‌کنید بیناست؛

إِذْ جَآءُوكُم مِّن فَوْقِكُمْ وَمِنْ أَسْفَلَ مِنكُمْ وَإِذْ زَاغَتِ ٱلْأَبْصَـٰرُ وَبَلَغَتِ ٱلْقُلُوبُ ٱلْحَنَاجِرَ وَتَظُنُّونَ بِٱللَّهِ ٱلظُّنُونَا۠﴿۱۰﴾

آنگاه که از فراز و نشیب [شهرِ‌] شما، بر شما هجوم آوردند(۱) و چشمها [از وحشت‌] خیره مانده و جانها به گلوگاه رسیده بود و [پاره‌ای از شما‌] نسبت به خدا گمانهایی [نادرست‌] می‌بردید(۲).

هُنَالِكَ ٱبْتُلِىَ ٱلْمُؤْمِنُونَ وَزُلْزِلُوا۟ زِلْزَالًا شَدِيدًا﴿۱۱﴾

آنجا [بود که‌] مؤمنان مورد آزمایش قرار گرفتند و [پاره‌ای از آنان از بیم دشمنان‌] به سختی پریشان خاطر شدند.

وَإِذْ يَقُولُ ٱلْمُنَـٰفِقُونَ وَٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ مَّا وَعَدَنَا ٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥٓ إِلَّا غُرُورًا﴿۱۲﴾

و آنگاه که دورویان و بیماردلان می‌گفتند: وعده‌های [پیروزی‌] خدا و رسولش فریبی بیش نبود(۱)؛

وَإِذْ قَالَت طَّآئِفَةٌ مِّنْهُمْ يَـٰٓأَهْلَ يَثْرِبَ لَا مُقَامَ لَكُمْ فَٱرْجِعُوا۟ ۚ وَيَسْتَـْٔذِنُ فَرِيقٌ مِّنْهُمُ ٱلنَّبِىَّ يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتَنَا عَوْرَةٌ وَمَا هِىَ بِعَوْرَةٍ ۖ إِن يُرِيدُونَ إِلَّا فِرَارًا﴿۱۳﴾

و آنگاه که گروهی از آنان گفتند: ای مردم مدینه(۱)، اینجا جای درنگ نیست، [به شهر‌] بازگردید؛ و گروهی از آنان هم از پیامبر اجازه [بازگشت‌] می‌خواستند و می‌گفتند: خانه‌های ما بی‌حفاظ است؛ در حالی که بی‌حفاظ نبود، و تنها قصد فرار داشتند.

وَلَوْ دُخِلَتْ عَلَيْهِم مِّنْ أَقْطَارِهَا ثُمَّ سُئِلُوا۟ ٱلْفِتْنَةَ لَـَٔاتَوْهَا وَمَا تَلَبَّثُوا۟ بِهَآ إِلَّا يَسِيرًا﴿۱۴﴾

اگر از اطراف شهر مورد هجوم قرار می‌گرفتند و از آنان درخواست می‌شد که به شرک و بی‌ایمانی بازگردند، بر [پذیرشِ‌] آن [فتنه(۱)‌] جز زمانِ اندکی درنگ نمی‌کردند.

وَلَقَدْ كَانُوا۟ عَـٰهَدُوا۟ ٱللَّهَ مِن قَبْلُ لَا يُوَلُّونَ ٱلْأَدْبَـٰرَ ۚ وَكَانَ عَهْدُ ٱللَّهِ مَسْـُٔولًا﴿۱۵﴾

در حالی که قبل از این با خدا عهد بسته بودند که [در جنگ‌] به عقب بازنگردند؛ و پیمان خدا همواره بازخواست دارد.