وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى ٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥٓ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ ٱلْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ ۗ وَمَن يَعْصِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَـٰلًا مُّبِينًا﴿۳۶﴾

برای هیچ مرد و زن مؤمنی شایسته نیست که وقتی خدا و رسولش به کاری فرمان دهند، اختیاری در کار خویش برای خود قائل باشد؛ و هر که خدا و رسولش را نافرمانی کند، به گمراهی آشکاری گرفتار شده است.

وَإِذْ تَقُولُ لِلَّذِىٓ أَنْعَمَ ٱللَّهُ عَلَيْهِ وَأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ أَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَٱتَّقِ ٱللَّهَ وَتُخْفِى فِى نَفْسِكَ مَا ٱللَّهُ مُبْدِيهِ وَتَخْشَى ٱلنَّاسَ وَٱللَّهُ أَحَقُّ أَن تَخْشَىٰهُ ۖ فَلَمَّا قَضَىٰ زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًا زَوَّجْنَـٰكَهَا لِكَىْ لَا يَكُونَ عَلَى ٱلْمُؤْمِنِينَ حَرَجٌ فِىٓ أَزْوَٰجِ أَدْعِيَآئِهِمْ إِذَا قَضَوْا۟ مِنْهُنَّ وَطَرًا ۚ وَكَانَ أَمْرُ ٱللَّهِ مَفْعُولًا﴿۳۷﴾

[به یاد آر‌] زمانی را که به [زیدبن حارثه‌] کسی که خدا به او نعمت [اسلام‌] و تو نیز نعمت [آزادی‌] بخشیدی، [به نصیحت‌] می‌گفتی: همسرت را نگاه دار و در برابر خدا پروا داشته باش [و متارکه نکن‌]، و در دل مطلبی را [در مورد امکان ازدواج خودت با او در صورت سرپیچی زید‌] پنهان می‌داشتی که خدا آن را آشکار کرد و [چون این ازدواج، مغایر با سنّتهای جاهلی بود(۱)‌] از [سرزنشِ‌] مردم می‌ترسیدی(۲)، در حالی که خدا سزاوارتر است که از او بترسی؛ و آنگاه که زید از همسرش کام گرفت [و متارکه کرد‌]، او را به نکاح تو درآوردیم تا برای مؤمنان در امر ازدواج با همسرانِ پسرخوانده‌های خویش که از آنان کام گرفته [و متارکه کرده‌] اند، گناهی نباشد؛ و فرمان خدا انجام یافتنی است.

مَّا كَانَ عَلَى ٱلنَّبِىِّ مِنْ حَرَجٍ فِيمَا فَرَضَ ٱللَّهُ لَهُۥ ۖ سُنَّةَ ٱللَّهِ فِى ٱلَّذِينَ خَلَوْا۟ مِن قَبْلُ ۚ وَكَانَ أَمْرُ ٱللَّهِ قَدَرًا مَّقْدُورًا﴿۳۸﴾

هیچ گونه محظوری بر پیامبر در آنچه خدا بر او مقرّر داشته است، نیست؛ [سنت شکنی را‌] خدا میان پیامبران گذشته(۱) [به درستی‌] سنت نهاده است، و فرمان خدا سنجیده و دقیق است؛

ٱلَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسَـٰلَـٰتِ ٱللَّهِ وَيَخْشَوْنَهُۥ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا ٱللَّهَ ۗ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ حَسِيبًا﴿۳۹﴾

همانان که پیامهای الهی را می‌رسانند و [تنها‌] از او می‌ترسند و از هیچ کس جز او ترسی ندارند؛ و خدا به عنوان حسابرس کافی است.

مَّا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَآ أَحَدٍ مِّن رِّجَالِكُمْ وَلَـٰكِن رَّسُولَ ٱللَّهِ وَخَاتَمَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ ۗ وَكَانَ ٱللَّهُ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمًا﴿۴۰﴾

محمّد پدر هیچ یک از مردان شما [و از جمله زید‌] نیست(۱)، بلکه رسول خدا و پایان‌بخش [سلسله‌] پیامبران است(۲)، و خدا به هر چیزی داناست.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱذْكُرُوا۟ ٱللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا﴿۴۱﴾

ای ایمان‌آوردگان(۱)، خدا را فراوان یاد کنید(۲)،

وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا﴿۴۲﴾

و بامداد و شبانگاه [همواره‌] او را تقدیس نمایید.

هُوَ ٱلَّذِى يُصَلِّى عَلَيْكُمْ وَمَلَـٰٓئِكَتُهُۥ لِيُخْرِجَكُم مِّنَ ٱلظُّلُمَـٰتِ إِلَى ٱلنُّورِ ۚ وَكَانَ بِٱلْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا﴿۴۳﴾

اوست که به شما توجّه و عنایت دارد - و فرشتگان او نیز(۱)- تا شما را از تاریکیها به سوی روشنی برآورد؛ و [خدا‌] نسبت به اهل ایمان همواره مهربان است.