تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُۥ سَلَـٰمٌ ۚ وَأَعَدَّ لَهُمْ أَجْرًا كَرِيمًا﴿۴۴﴾

درودشان روزی که او را ملاقات کنند، سلام است(۱)، و برای آنان پاداشی فاخر آماده کرده است.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِىُّ إِنَّآ أَرْسَلْنَـٰكَ شَـٰهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا﴿۴۵﴾

ای پیامبر، تو را نمونه و بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده فرستادیم،

وَدَاعِيًا إِلَى ٱللَّهِ بِإِذْنِهِۦ وَسِرَاجًا مُّنِيرًا﴿۴۶﴾

و نیز دعوت‌‌کننده به سوی خدا، بر طبق روشی که او معین کرده است و چراغی روشن.

وَبَشِّرِ ٱلْمُؤْمِنِينَ بِأَنَّ لَهُم مِّنَ ٱللَّهِ فَضْلًا كَبِيرًا﴿۴۷﴾

و گرویدگان را بشارت ده که از جانب خدا افزون‌بخشی‌ای بزرگ خواهند داشت(۱).

وَلَا تُطِعِ ٱلْكَـٰفِرِينَ وَٱلْمُنَـٰفِقِينَ وَدَعْ أَذَىٰهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ ۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ وَكِيلًا﴿۴۸﴾

و از انکارورزان و دورویان اطاعت مکن و به آزارشان بی‌توجّه باش و بر خدا توکّل کن(۱)؛ که خدا به عنوان کارگزار کافی است.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِذَا نَكَحْتُمُ ٱلْمُؤْمِنَـٰتِ ثُمَّ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِن قَبْلِ أَن تَمَسُّوهُنَّ فَمَا لَكُمْ عَلَيْهِنَّ مِنْ عِدَّةٍ تَعْتَدُّونَهَا ۖ فَمَتِّعُوهُنَّ وَسَرِّحُوهُنَّ سَرَاحًا جَمِيلًا﴿۴۹﴾

ای ایمان‌آوردگان، هر گاه زنان مؤمن را به نکاح خود درآوردید و قبل از آمیزش متارکه کردید، از جهت شما هیچ گونه عدّه‌ای بر عهده آنان نیست که حسابش را نگاه دارید؛ [با هدیه مناسبی‌] بهره‌مندشان کنید(۱) و به شیوه‌ای نیکو رهاشان سازید.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِىُّ إِنَّآ أَحْلَلْنَا لَكَ أَزْوَٰجَكَ ٱلَّـٰتِىٓ ءَاتَيْتَ أُجُورَهُنَّ وَمَا مَلَكَتْ يَمِينُكَ مِمَّآ أَفَآءَ ٱللَّهُ عَلَيْكَ وَبَنَاتِ عَمِّكَ وَبَنَاتِ عَمَّـٰتِكَ وَبَنَاتِ خَالِكَ وَبَنَاتِ خَـٰلَـٰتِكَ ٱلَّـٰتِى هَاجَرْنَ مَعَكَ وَٱمْرَأَةً مُّؤْمِنَةً إِن وَهَبَتْ نَفْسَهَا لِلنَّبِىِّ إِنْ أَرَادَ ٱلنَّبِىُّ أَن يَسْتَنكِحَهَا خَالِصَةً لَّكَ مِن دُونِ ٱلْمُؤْمِنِينَ ۗ قَدْ عَلِمْنَا مَا فَرَضْنَا عَلَيْهِمْ فِىٓ أَزْوَٰجِهِمْ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُهُمْ لِكَيْلَا يَكُونَ عَلَيْكَ حَرَجٌ ۗ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا﴿۵۰﴾

ای پیامبر، همسران تو را که مهرشان را پرداخته‌ای و زنان اسیری که در اختیار تو هستند و خدا از بهره جنگ به تو ارزانی داشته است، بر تو حلال کردیم و نیز دختران عمو، دختران عمّه، دختران دایی و دختران خاله که با تو هجرت کردند [در صورت توافق و تعیین مهر، ازدواجشان با تو رواست‌] و نیز هر زن مؤمنی که داوطلبانه [و بدون مهر‌] خود را به پیامبر ببخشد، به شرط موافقت پیامبر، [ازدواجش رواست. این ازدواجِ بدون مهر‌] ویژه توست نه سایر مؤمنان(۱)؛ برای آنان حکم همسرانشان و اسیرانی را که در اختیار دارند [و با آنان ازدواج کرده‌اند(۲)، جداگانه‌] به علم خود مقرّر داشته‌ایم؛ [برقراری این شرایطِ ویژه‌] از آن جهت بود که [در امر ازدواجهای ضروری، به خاطر پیشبرد وظایف رسالت‌] هیچ مشکلی برای تو پیش نیاید؛ و خدا آمرزگاری است مهربان.