إِنَّ أَصْحَـٰبَ ٱلْجَنَّةِ ٱلْيَوْمَ فِى شُغُلٍ فَـٰكِهُونَ﴿۵۵﴾

بهشتیان در آن روز در مشغولیتی [خاصّ‌] شادمانند(۱).

هُمْ وَأَزْوَٰجُهُمْ فِى ظِلَـٰلٍ عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ مُتَّكِـُٔونَ﴿۵۶﴾

آنان و همسرانشان در سایه‌ها(۱) بر تختها(۲) تکیه زده‌اند(۳).

لَهُمْ فِيهَا فَـٰكِهَةٌ وَلَهُم مَّا يَدَّعُونَ﴿۵۷﴾

در آنجا [هرگونه‌] میوه و هر چه بخواهند در اختیار دارند؛

سَلَـٰمٌ قَوْلًا مِّن رَّبٍّ رَّحِيمٍ﴿۵۸﴾

[گفته می‌شود‌] سلام [بر شما به عنوان‌] سخنی از جانب ‌صاحب‌اختیار مهربان(۱).

وَٱمْتَـٰزُوا۟ ٱلْيَوْمَ أَيُّهَا ٱلْمُجْرِمُونَ﴿۵۹﴾

ای بزهکاران، امروز [از صف پرواپیشگان‌] جدا شوید(۱).

۞ أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَـٰبَنِىٓ ءَادَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا۟ ٱلشَّيْطَـٰنَ ۖ إِنَّهُۥ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ﴿۶۰﴾

ای بنی‌آدم(۱)، مگر به شما سفارش نکردم(۲) که شیطان را بندگی نکنید(۳)، که او دشمن آشکار شماست؟

وَأَنِ ٱعْبُدُونِى ۚ هَـٰذَا صِرَٰطٌ مُّسْتَقِيمٌ﴿۶۱﴾

و اینکه [تنها‌] مرا بندگی کنید، که راه راست همین است؟

وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنكُمْ جِبِلًّا كَثِيرًا ۖ أَفَلَمْ تَكُونُوا۟ تَعْقِلُونَ﴿۶۲﴾

[شیطان‌] از میان شما خلق بسیاری را به گمراهی کشید؛ آیا خردورزی نمی‌کردید؟

هَـٰذِهِۦ جَهَنَّمُ ٱلَّتِى كُنتُمْ تُوعَدُونَ﴿۶۳﴾

این همان دوزخی است که به شما وعده داده می‌شد(۱).

ٱصْلَوْهَا ٱلْيَوْمَ بِمَا كُنتُمْ تَكْفُرُونَ﴿۶۴﴾

به سزای انکارتان، اکنون به آتش درآیید.

ٱلْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلَىٰٓ أَفْوَٰهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَآ أَيْدِيهِمْ وَتَشْهَدُ أَرْجُلُهُم بِمَا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ﴿۶۵﴾

امروز بر دهانهاشان مُهر می‌زنیم و درباره دستاوردشان دستهاشان با ما سخن خواهند گفت و پاهاشان گواهی خواهند داد(۱).

وَلَوْ نَشَآءُ لَطَمَسْنَا عَلَىٰٓ أَعْيُنِهِمْ فَٱسْتَبَقُوا۟ ٱلصِّرَٰطَ فَأَنَّىٰ يُبْصِرُونَ﴿۶۶﴾

اگر می‌خواستیم، دیدگانشان را محو می‌کردیم، آنگاه شتابان آهنگ راه می‌کردند، ولی چگونه می‌دیدند؟!

وَلَوْ نَشَآءُ لَمَسَخْنَـٰهُمْ عَلَىٰ مَكَانَتِهِمْ فَمَا ٱسْتَطَـٰعُوا۟ مُضِيًّا وَلَا يَرْجِعُونَ﴿۶۷﴾

اگر اراده می‌کردیم، در جا مسخشان می‌کردیم که نه توانِ پیش رفتن داشته باشند و نه بازگردند.

وَمَن نُّعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِى ٱلْخَلْقِ ۖ أَفَلَا يَعْقِلُونَ﴿۶۸﴾

هر که را طول عمر دهیم، در خلقت واژگونه‌اش کنیم(۱)؛ آیا خردورزی نمی‌کنند [که خود را همواره کارآمد می‌پندارند‌]؟

وَمَا عَلَّمْنَـٰهُ ٱلشِّعْرَ وَمَا يَنۢبَغِى لَهُۥٓ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَقُرْءَانٌ مُّبِينٌ﴿۶۹﴾

پیامبر را شعر نیاموخته‌ایم و [شاعری‌] شایسته او نیست(۱)؛ آن [چه ارائه کرده است‌] اندرز و قرآنی روشنگر است،

لِّيُنذِرَ مَن كَانَ حَيًّا وَيَحِقَّ ٱلْقَوْلُ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۷۰﴾

تا بیداردلان(۱) را هشدار دهد و بر انکارورزان، فرمان مجازات(۲) تحقّق یابد.