أَوَلَمْ يَرَوْا۟ أَنَّا خَلَقْنَا لَهُم مِّمَّا عَمِلَتْ أَيْدِينَآ أَنْعَـٰمًا فَهُمْ لَهَا مَـٰلِكُونَ﴿۷۱﴾

مگر ندیده‌اند که به دست قدرت خویش، دامها را برای [استفاده‌] آنان آفریدیم که مالک آن شده‌اند.

وَذَلَّلْنَـٰهَا لَهُمْ فَمِنْهَا رَكُوبُهُمْ وَمِنْهَا يَأْكُلُونَ﴿۷۲﴾

و نیز چارپایان را برای انسانها رام کردیم که از برخی‌شان استفاده سواری و از برخی دیگر تغذیه می‌کنند.

وَلَهُمْ فِيهَا مَنَـٰفِعُ وَمَشَارِبُ ۖ أَفَلَا يَشْكُرُونَ﴿۷۳﴾

و برای ایشان در آنها منافع [مختلفی‌] است، و نیز آشامیدنی‌هایی(۱)؛ آیا سپاس نمی‌دارند؟

وَٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِ ٱللَّهِ ءَالِهَةً لَّعَلَّهُمْ يُنصَرُونَ﴿۷۴﴾

به جای خدا معبودهایی برگزیده‌اند، به این امید که مورد یاری[شان] قرار گیرند!

لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَهُمْ وَهُمْ لَهُمْ جُندٌ مُّحْضَرُونَ﴿۷۵﴾

[آن معبودان به هنگام بلا‌] توان یاری آنان را ندارند، و با این حال به صورتِ سپاهی برای [خدمتِ‌] معبودان احضار‌شده هستند.

فَلَا يَحْزُنكَ قَوْلُهُمْ ۘ إِنَّا نَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ﴿۷۶﴾

گفتارشان اندوهگینت نکند، که هر چه پنهان و آشکار کنند، می‌دانیم(۱).

أَوَلَمْ يَرَ ٱلْإِنسَـٰنُ أَنَّا خَلَقْنَـٰهُ مِن نُّطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِيمٌ مُّبِينٌ﴿۷۷﴾

مگر انسان نمی‌داند که او را از نطفه‌ای [بی‌مقدار‌] آفریده‌ایم، و آنگاه [که تنومند گردید‌] خصومتگری آشکار شد؟

وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَنَسِىَ خَلْقَهُۥ ۖ قَالَ مَن يُحْىِ ٱلْعِظَـٰمَ وَهِىَ رَمِيمٌ﴿۷۸﴾

برای ما مثلی زد و آفرینش خویش را از یاد برد(۱)؛ [و‌] گفت: استخوانهای(۲) پوسیده را چه کسی حیات می‌بخشد؟

قُلْ يُحْيِيهَا ٱلَّذِىٓ أَنشَأَهَآ أَوَّلَ مَرَّةٍ ۖ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ﴿۷۹﴾

بگو: همان کسی که اوّل بار آن را پدید آورده است، زنده‌اش می‌کند؛ و او به هر آفرینشی دانا [و توانا‌] ست.

ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُم مِّنَ ٱلشَّجَرِ ٱلْأَخْضَرِ نَارًا فَإِذَآ أَنتُم مِّنْهُ تُوقِدُونَ﴿۸۰﴾

همان خدایی که برای [استفاده‌] شما از درخت سبز آتش پدید آورد که خودتان از آن می‌افروزید(۱).

أَوَلَيْسَ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يَخْلُقَ مِثْلَهُم ۚ بَلَىٰ وَهُوَ ٱلْخَلَّـٰقُ ٱلْعَلِيمُ﴿۸۱﴾

آیا خدایی که آسمانها و زمین را آفرید، بر آفرینشِ همانند آنان قادر نیست(۱)؟ چرا، و البته او آفریدگاری داناست.

إِنَّمَآ أَمْرُهُۥٓ إِذَآ أَرَادَ شَيْـًٔا أَن يَقُولَ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ﴿۸۲﴾

چون چیزی را اراده کند، فرمانش جز این نیست که گوید: باش و می‌شود.

فَسُبْحَـٰنَ ٱلَّذِى بِيَدِهِۦ مَلَكُوتُ كُلِّ شَىْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴿۸۳﴾

منزّه است خدایی که نظام حاکم(۱) بر همه موجودات [عالم‌] در کف اوست و به پیشگاه او بازگردانده می‌شوید.