وَمَثَلُ ٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَٰلَهُمُ ٱبْتِغَآءَ مَرْضَاتِ ٱللَّهِ وَتَثْبِيتًا مِّنْ أَنفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍۭ بِرَبْوَةٍ أَصَابَهَا وَابِلٌ فَـَٔاتَتْ أُكُلَهَا ضِعْفَيْنِ فَإِن لَّمْ يُصِبْهَا وَابِلٌ فَطَلٌّ ۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ﴿۲۶۵﴾

مَثَل [زندگی‌] آنان که اموال خویش را در طلب خشنودی خدا(۱) و تثبیت شخصیت خویش انفاق می‌کنند، همچون بوستانی است بر فراز پشته‌ای که بارانی تند بر آن ببارد و دوبرابر [معمول‌] به بار نشیند؛ و اگر نه بارانی تند، باران آرامی [به آن برسد‌]؛ و خدا به آنچه می‌کنید بیناست.

أَيَوَدُّ أَحَدُكُمْ أَن تَكُونَ لَهُۥ جَنَّةٌ مِّن نَّخِيلٍ وَأَعْنَابٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ لَهُۥ فِيهَا مِن كُلِّ ٱلثَّمَرَٰتِ وَأَصَابَهُ ٱلْكِبَرُ وَلَهُۥ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَآءُ فَأَصَابَهَآ إِعْصَارٌ فِيهِ نَارٌ فَٱحْتَرَقَتْ ۗ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ ٱللَّهُ لَكُمُ ٱلْـَٔايَـٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ﴿۲۶۶﴾

آیا کسی از شما دوست دارد که باغی از درختان خرما و انگور در اختیار داشته باشد که نهرها در دامن آن جریان داشته و همه میوه‌ها در آن باغ برای او [فراهم‌] باشد و با داشتن فرزندان خردسال، [ضعف و‌] پیری بر او عارض شده باشد، به ناگاه تندبادی آتش‌زا بر آن باغ افتد و شعله‌ور گردد؟ [انفاقهای آلوده به منّت، همین گونه نتایج دارد‌] خدا آیات خود را این گونه برای شما به روشنی بیان می‌کند، بسا که بیندیشید.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَنفِقُوا۟ مِن طَيِّبَـٰتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّآ أَخْرَجْنَا لَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ ۖ وَلَا تَيَمَّمُوا۟ ٱلْخَبِيثَ مِنْهُ تُنفِقُونَ وَلَسْتُم بِـَٔاخِذِيهِ إِلَّآ أَن تُغْمِضُوا۟ فِيهِ ۚ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ غَنِىٌّ حَمِيدٌ﴿۲۶۷﴾

ای ایمان‌آوردگان(۱)، از نعمتهای پاکیزه دستاورد خویش و محصولاتی که از زمین برای شما رویانده‌ایم، انفاق کنید و آهنگ انفاق از قسمتهای نامرغوب آن مکنید، در حالی که خود حاضر به پذیرفتن آن نیستید(۲)، مگر از روی چشم پوشی؛ و بدانید که خدا بی‌نیاز و شایسته ستایش است.

ٱلشَّيْطَـٰنُ يَعِدُكُمُ ٱلْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِٱلْفَحْشَآءِ ۖ وَٱللَّهُ يَعِدُكُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا ۗ وَٱللَّهُ وَٰسِعٌ عَلِيمٌ﴿۲۶۸﴾

[به هنگام ضرورت انفاق‌] شیطان شما را از فقر می‌ترساند و به بی‌شرمی [و بخیلی‌] وادارتان می‌کند(۱)، و[لی‌] خدا به شما نوید آمرزش و افزون‌بخشی خویش را می‌دهد؛ و خدا فراخی‌بخش و داناست.

يُؤْتِى ٱلْحِكْمَةَ مَن يَشَآءُ ۚ وَمَن يُؤْتَ ٱلْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِىَ خَيْرًا كَثِيرًا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّآ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَـٰبِ﴿۲۶۹﴾

دانشِ توأم با بینش را به هر که بخواهد [و شایسته ببیند‌]، عطا کند و هر که به او دانشِ توأم با بینش داده شود، بی‌گمان فضیلت فراوانی به او داده شده است؛ و تنها خردمندانِ باخلوص(۱) پند می‌پذیرند(۲).