خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَٰحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَأَنزَلَ لَكُم مِّنَ ٱلْأَنْعَـٰمِ ثَمَـٰنِيَةَ أَزْوَٰجٍ ۚ يَخْلُقُكُمْ فِى بُطُونِ أُمَّهَـٰتِكُمْ خَلْقًا مِّنۢ بَعْدِ خَلْقٍ فِى ظُلُمَـٰتٍ ثَلَـٰثٍ ۚ ذَٰلِكُمُ ٱللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ ٱلْمُلْكُ ۖ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ فَأَنَّىٰ تُصْرَفُونَ﴿۶﴾

[خدا‌] شما را از منشاء حیاتی واحد آفرید، آنگاه زوجش را نیز از همان جنس پدید آورد(۱) و برای [استفاده‌] شما هشت [فرد یا چهار‌] زوج(۲) از دامها را پدید آورد؛ شما را در شکمهای مادرانتان طی مراحل مختلف(۳) در نهانگاههای سه‌گانه[ی پرده مشیمیه، رحم و شکم‌] می‌آفریند؛ این است خدا، ‌صاحب‌اختیار شما که فرمانروایی خاصّ اوست؛ معبودی جز او نیست؛ پس چگونه از راه [بندگی او‌] گردانده می‌شوید؟

إِن تَكْفُرُوا۟ فَإِنَّ ٱللَّهَ غَنِىٌّ عَنكُمْ ۖ وَلَا يَرْضَىٰ لِعِبَادِهِ ٱلْكُفْرَ ۖ وَإِن تَشْكُرُوا۟ يَرْضَهُ لَكُمْ ۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۗ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّكُم مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ۚ إِنَّهُۥ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ﴿۷﴾

اگر ناسپاسی کنید، [بدانید که‌] خدا از شما بی‌نیاز است(۱)؛ و[لی‌] ناسپاسی بندگانش را نمی‌پسندد؛ و اگر سپاسگزاری کنید، آن را بر شما می‌پسندد؛ و هیچ کس بار گناه دیگری را بر عهده نخواهد داشت(۲)؛ آنگاه بازگشت شما به پیشگاه ‌صاحب‌اختیارتان است و شما را به آنچه می‌کردید آگاه می‌سازد(۳)، که او به راز دلها داناست.

۞ وَإِذَا مَسَّ ٱلْإِنسَـٰنَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُۥ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُۥ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِىَ مَا كَانَ يَدْعُوٓا۟ إِلَيْهِ مِن قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَادًا لِّيُضِلَّ عَن سَبِيلِهِۦ ۚ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا ۖ إِنَّكَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلنَّارِ﴿۸﴾

هر گاه انسان دچار گزندی شود، ‌صاحب‌اختیارش را [به نیایش‌] می‌خواند، در حالی که به درگاه او بازمی‌آید؛ و چون او را نعمتی از جانب خویش ارزانی دارد، مشکلی را که قبلاً [دفع‌] آن را از خدا می‌خواست، از یاد می‌بَرَد و برای خدا [در قدرت‌] همتایانی قائل می‌شود، تا [دیگران را هم‌] از راه او گمراه سازد(۱)؛ بگو: چندصباحی با ناسپاسی برخوردار باش که [سرانجام‌] دوزخی هستی(۲).

أَمَّنْ هُوَ قَـٰنِتٌ ءَانَآءَ ٱلَّيْلِ سَاجِدًا وَقَآئِمًا يَحْذَرُ ٱلْـَٔاخِرَةَ وَيَرْجُوا۟ رَحْمَةَ رَبِّهِۦ ۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى ٱلَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَٱلَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ ۗ إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَـٰبِ﴿۹﴾

[آیا چنین کسی رستگار است‌] یا آن کس که در ساعات شب در حال سجده و قیام به طاعت [خدا(۱)‌] مشغول است و از [مجازات‌] آخرت ترسان و به رحمت ‌صاحب‌اختیار خویش امیدوار است؟ بگو: آیا اهل دانش با جاهلان یکسانند؟ تنها خردمندانِ با خلوص پند می‌پذیرند.

قُلْ يَـٰعِبَادِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱتَّقُوا۟ رَبَّكُمْ ۚ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا۟ فِى هَـٰذِهِ ٱلدُّنْيَا حَسَنَةٌ ۗ وَأَرْضُ ٱللَّهِ وَٰسِعَةٌ ۗ إِنَّمَا يُوَفَّى ٱلصَّـٰبِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ﴿۱۰﴾

بگو: ای بندگانِ با ایمان من، در برابر ‌صاحب‌اختیار خویش پروا کنید؛ افرادی که نیکویی می‌کنند، [علاوه بر آخرت، در این جهان هم‌] پاداش نیکو دارند(۱)؛ زمین خدا فراخ است [اگر برای حفظ روش خود دچار مشکل شدید، مقام و موقع خود را رها کنید(۲)‌]؛ قطعاً پاداش پایداران بی‌دریغ عطا خواهد شد.