رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّـٰتِ عَدْنٍ ٱلَّتِى وَعَدتَّهُمْ وَمَن صَلَحَ مِنْ ءَابَآئِهِمْ وَأَزْوَٰجِهِمْ وَذُرِّيَّـٰتِهِمْ ۚ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۸﴾

‌صاحب‌اختیارا، آنان و پدران [و مادران(۱)‌] و همسران و فرزندان صالحشان را در باغهای جاویدان بهشت که وعده داده‌ای(۲)، داخل کن، که فرا دست و فرزانه تویی، تو؛

وَقِهِمُ ٱلسَّيِّـَٔاتِ ۚ وَمَن تَقِ ٱلسَّيِّـَٔاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُۥ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ﴿۹﴾

و آنان را از [کیفرِ‌] بدیها حفظ کن و هر که را در آن روز از [کیفرِ‌] بدیها نگاه داری، مشمول رحمتت قرار داده‌ای؛ این است همان کامیابی بزرگ.

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُنَادَوْنَ لَمَقْتُ ٱللَّهِ أَكْبَرُ مِن مَّقْتِكُمْ أَنفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى ٱلْإِيمَـٰنِ فَتَكْفُرُونَ﴿۱۰﴾

انکارورزان را [در دوزخ‌] ندا می‌دهند که: دشمنی و خشم خدا، سخت‌تر از دشمنی و خشم شما نسبت به خودتان است، چرا که به ایمان فراخوانده می‌شدید، ولی [با دشمنی نسبت به خود‌] انکار می‌کردید(۱).

قَالُوا۟ رَبَّنَآ أَمَتَّنَا ٱثْنَتَيْنِ وَأَحْيَيْتَنَا ٱثْنَتَيْنِ فَٱعْتَرَفْنَا بِذُنُوبِنَا فَهَلْ إِلَىٰ خُرُوجٍ مِّن سَبِيلٍ﴿۱۱﴾

می‌گویند: ‌صاحب‌اختیارا، ما را دو بار میراندی(۱) و دو بار زنده کردی(۲)، اکنون به گناهان خود معترفیم، آیا راه نجاتی هست(۳)؟

ذَٰلِكُم بِأَنَّهُۥٓ إِذَا دُعِىَ ٱللَّهُ وَحْدَهُۥ كَفَرْتُمْ ۖ وَإِن يُشْرَكْ بِهِۦ تُؤْمِنُوا۟ ۚ فَٱلْحُكْمُ لِلَّهِ ٱلْعَلِىِّ ٱلْكَبِيرِ﴿۱۲﴾

این [سرنوشت‌] از آن جهت است که وقتی خدا به یکتایی یاد می‌شد، انکار می‌کردید و چون به او شرک آورده می‌شد، باور می‌داشتید(۱)؛ اینک داوری با خدای والا و بزرگ است.

هُوَ ٱلَّذِى يُرِيكُمْ ءَايَـٰتِهِۦ وَيُنَزِّلُ لَكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ رِزْقًا ۚ وَمَا يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَن يُنِيبُ﴿۱۳﴾

اوست که نشانه‌های [توان و تدبیر‌] خود را به شما ارائه می‌دهد(۱) و برای شما [با نزول باران‌] از آسمان(۲) روزی می‌فرستد؛ ولی تنها کسانی پند می‌گیرند که [به درگاه خدا‌] بازآیند.

فَٱدْعُوا۟ ٱللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ ٱلْكَـٰفِرُونَ﴿۱۴﴾

پس خدای را با خلوص اعتقاد بخوانید، هرچند انکارورزان ناخشنود باشند.

رَفِيعُ ٱلدَّرَجَـٰتِ ذُو ٱلْعَرْشِ يُلْقِى ٱلرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِۦ عَلَىٰ مَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِهِۦ لِيُنذِرَ يَوْمَ ٱلتَّلَاقِ﴿۱۵﴾

درجات [بندگانِ شایسته(۱)‌] را رفعت می‌بخشد و صاحب عرش [تدبیر‌] است؛ به هر یک از بندگانش که بخواهد، به فرمان خویش وحی(۲) می‌فرستد تا [شما را‌] به روز ملاقات [پروردگارتان(۳)‌] هشدار دهد،

يَوْمَ هُم بَـٰرِزُونَ ۖ لَا يَخْفَىٰ عَلَى ٱللَّهِ مِنْهُمْ شَىْءٌ ۚ لِّمَنِ ٱلْمُلْكُ ٱلْيَوْمَ ۖ لِلَّهِ ٱلْوَٰحِدِ ٱلْقَهَّارِ﴿۱۶﴾

روزی که مردم [با همه آثار وجودی‌شان‌] از پرده برون می‌افتند(۱)، هیچ سرّی از آنان بر خدا پوشیده نمی‌ماند؛ امروز حاکمیت [مطلق و بلامعارض‌] خاصّ کیست؟ خاصّ خدای یگانه قهّار.