ٱلَّذِينَ يَأْكُلُونَ ٱلرِّبَوٰا۟ لَا يَقُومُونَ إِلَّا كَمَا يَقُومُ ٱلَّذِى يَتَخَبَّطُهُ ٱلشَّيْطَـٰنُ مِنَ ٱلْمَسِّ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّمَا ٱلْبَيْعُ مِثْلُ ٱلرِّبَوٰا۟ ۗ وَأَحَلَّ ٱللَّهُ ٱلْبَيْعَ وَحَرَّمَ ٱلرِّبَوٰا۟ ۚ فَمَن جَآءَهُۥ مَوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّهِۦ فَٱنتَهَىٰ فَلَهُۥ مَا سَلَفَ وَأَمْرُهُۥٓ إِلَى ٱللَّهِ ۖ وَمَنْ عَادَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلنَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَـٰلِدُونَ﴿۲۷۵﴾

تلاش رباخواران [در زندگی‌] به سان تلاش کسی است که شیطان بر اثر تماس(۱) بی‌منطقش کرده است؛ زیرا [همچون شیطان، دست به توجیه بی‌منطق زدند و(۲)‌] گفتند: خرید و فروش [هم‌] مثل رباست، در حالی که خدا خرید و فروش را حلال و ربا را حرام کرده است(۳). هر که اندرزی از جانب ‌صاحب‌اختیارش به او رسید و [از رباخواری‌] بازایستاد، آنچه گذشته است مال خودش؛ و کارش با خداست؛ امّا آنان که [به این عمل‌] بازگردند، جاودانه دوزخی‌اند(۴).

يَمْحَقُ ٱللَّهُ ٱلرِّبَوٰا۟ وَيُرْبِى ٱلصَّدَقَـٰتِ ۗ وَٱللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ﴿۲۷۶﴾

خدا [کارآیی‌] ربا را نابود و [نتیجه‌] انفاقها را فزونی می‌بخشد(۱)؛ و خدا هر حق‌ستیز گناهکاری را دوست نمی‌دارد.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَأَقَامُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتَوُا۟ ٱلزَّكَوٰةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ﴿۲۷۷﴾

مؤمنانِ نیک‌رفتار که نماز برپا می‌دارند و زکات می‌دهند، پاداششان نزد ‌صاحب‌اختیارشان [محفوظ‌] است؛ و ترس و اندوهی نخواهند داشت(۱).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَذَرُوا۟ مَا بَقِىَ مِنَ ٱلرِّبَوٰٓا۟ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ﴿۲۷۸﴾

ای ایمان‌آوردگان، در برابر خدا پروا کنید و اگر [به راستی‌] ایمان دارید، آنچه از [مطالبات‌] ربا باقیمانده است، رها سازید.

فَإِن لَّمْ تَفْعَلُوا۟ فَأْذَنُوا۟ بِحَرْبٍ مِّنَ ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ ۖ وَإِن تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوسُ أَمْوَٰلِكُمْ لَا تَظْلِمُونَ وَلَا تُظْلَمُونَ﴿۲۷۹﴾

اگر [رها‌] نکردید، بدانید که در جنگ با خدا و رسولش هستید؛ و اگر توبه کنید، اصل سرمایه متعلّق به شماست [نه سود آن‌]؛ در این حال نه ستم می‌کنید و نه مورد ستم قرار گرفته‌اید.

وَإِن كَانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلَىٰ مَيْسَرَةٍ ۚ وَأَن تَصَدَّقُوا۟ خَيْرٌ لَّكُمْ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ﴿۲۸۰﴾

اگر [وامدار، شخصِ‌] تنگدستی بود، تا [هنگام‌] فراخدستی [اش او را‌] مهلت [دهید‌]؛ و بخشیدن [آن(۱)‌] برای خودتان بهتر است، اگر بدانید.

وَٱتَّقُوا۟ يَوْمًا تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلَى ٱللَّهِ ۖ ثُمَّ تُوَفَّىٰ كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ﴿۲۸۱﴾

بترسید از روزی که به پیشگاه خدا بازگردانده می‌شوید؛ آنگاه [نتیجه‌] دستاوردهای هر کس به تمامی داده شود(۱)، بی‌آنکه مورد ظلم قرار گیرند(۲).