وَتَرَىٰهُمْ يُعْرَضُونَ عَلَيْهَا خَـٰشِعِينَ مِنَ ٱلذُّلِّ يَنظُرُونَ مِن طَرْفٍ خَفِىٍّ ۗ وَقَالَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِنَّ ٱلْخَـٰسِرِينَ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ وَأَهْلِيهِمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۗ أَلَآ إِنَّ ٱلظَّـٰلِمِينَ فِى عَذَابٍ مُّقِيمٍ﴿۴۵﴾

ستمگران را مشاهده خواهی کرد که بر آتش عرضه می‌شوند، در حالی که از [شدّت‌] ذلّت فروتن شده‌اند، زیرچشمی می‌نگرند؛ و [در آن حال‌] مؤمنان می‌گویند: زیانکاران [واقعی‌] کسانی هستند که [به طمع دنیا‌] خود و خانواده‌شان(۱) را در رستاخیز به زیان انداختند؛ آگاه باشید که ستمگران گرفتار مجازاتی پاینده خواهند شد.

وَمَا كَانَ لَهُم مِّنْ أَوْلِيَآءَ يَنصُرُونَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ ۗ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِن سَبِيلٍ﴿۴۶﴾

و در برابر خدا کارسازی نخواهند داشت که یاری‌شان کند؛ و هر که را خدا گمراه کند(۱)، راهی [برای نجات‌] نخواهد داشت.

ٱسْتَجِيبُوا۟ لِرَبِّكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِىَ يَوْمٌ لَّا مَرَدَّ لَهُۥ مِنَ ٱللَّهِ ۚ مَا لَكُم مِّن مَّلْجَإٍ يَوْمَئِذٍ وَمَا لَكُم مِّن نَّكِيرٍ﴿۴۷﴾

قبل از آنکه روزی فرا رسد که بازگشتی از جانب خدا ندارد، دعوت ‌صاحب‌اختیار خویش را پذیرا شوید؛ در آن روز، نه پناهگاهی خواهید داشت، نه [یارای‌] انکار.

فَإِنْ أَعْرَضُوا۟ فَمَآ أَرْسَلْنَـٰكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظًا ۖ إِنْ عَلَيْكَ إِلَّا ٱلْبَلَـٰغُ ۗ وَإِنَّآ إِذَآ أَذَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِهَا ۖ وَإِن تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌۢ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَإِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ كَفُورٌ﴿۴۸﴾

اگر روی گردانند، [توفیق را از خودشان سلب کرده‌اند‌] ما تو را نگاهبان آنان نفرستادیم؛ وظیفه‌ای جز پیام‌رسانی نداری؛ و چون رحمتی از جانب خود به انسان بچشانیم، بدان سرمست می‌شود؛ و اگر به سزای رفتار گذشته خود دچار مصیبتی شوند، [به جای بیداری ناسپاس می‌شوند‌] که انسان بسی ناسپاس است.

لِّلَّهِ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ يَخْلُقُ مَا يَشَآءُ ۚ يَهَبُ لِمَن يَشَآءُ إِنَـٰثًا وَيَهَبُ لِمَن يَشَآءُ ٱلذُّكُورَ﴿۴۹﴾

فرمانروایی آسمانها و زمین خاصّ خداست؛ هر چه بخواهد، می‌آفریند؛ به هر که خواهد، [فرزندِ‌] دختر(۱) می‌بخشد و به هر که خواهد، [فرزندِ‌] پسر(۲).

أَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْرَانًا وَإِنَـٰثًا ۖ وَيَجْعَلُ مَن يَشَآءُ عَقِيمًا ۚ إِنَّهُۥ عَلِيمٌ قَدِيرٌ﴿۵۰﴾

یا آن فرزندان را پسر و دخترِ توأمان می‌گرداند؛ و هر که را بخواهد، نازا می‌گرداند، که او دانا و تواناست.

۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ ٱللَّهُ إِلَّا وَحْيًا أَوْ مِن وَرَآئِ حِجَابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِىَ بِإِذْنِهِۦ مَا يَشَآءُ ۚ إِنَّهُۥ عَلِىٌّ حَكِيمٌ﴿۵۱﴾

درخور هیچ بشری نبود که خدا با او سخن گوید، مگر به وحی [مستقیم به قلب(۱)‌] یا از ورای حجابی(۲) یا فرشته‌ای بفرستد(۳) که به فرمان او هر چه بخواهد، وحی کند؛ که او والا و فرزانه است.