۞ وَإِن كُنتُمْ عَلَىٰ سَفَرٍ وَلَمْ تَجِدُوا۟ كَاتِبًا فَرِهَـٰنٌ مَّقْبُوضَةٌ ۖ فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُم بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ ٱلَّذِى ٱؤْتُمِنَ أَمَـٰنَتَهُۥ وَلْيَتَّقِ ٱللَّهَ رَبَّهُۥ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا۟ ٱلشَّهَـٰدَةَ ۚ وَمَن يَكْتُمْهَا فَإِنَّهُۥٓ ءَاثِمٌ قَلْبُهُۥ ۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ﴿۲۸۳﴾

اگر در سفر بودید و نویسنده‌ای [برای ثبت قرار‌] نیافتید، گروگانی در اختیار [بستانکار‌] قرار گیرد؛ و اگر یکی از شما دیگری را امین دانست [و گرویی نگرفت‌]، بدهکار که امین شناخته شده است، امانت [و بدهی‌] خود را بازپس دهد و در برابر خدا، ‌صاحب‌اختیارش پروا کند؛ و گواهی را کتمان نکنید، که هر که چنین کند، قلبش گناهکار است؛ و خدا به آنچه می‌کنید داناست.

لِّلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۗ وَإِن تُبْدُوا۟ مَا فِىٓ أَنفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُم بِهِ ٱللَّهُ ۖ فَيَغْفِرُ لِمَن يَشَآءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَآءُ ۗ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۲۸۴﴾

هر چه [و هر که(۱)‌] در آسمانها و زمین است متعلّق به خداست؛ و آنچه در ضمیر شماست، چه آشکار کنید و چه نهان، خدا شما را برای آن به حساب می‌کشد(۲)؛ آنگاه هر که را بخواهد [و شایسته بداند‌]، می‌بخشد(۳) و هر که را بخواهد [و سزاوار ببیند‌]، مجازات خواهد کرد(۴)؛ و خدا بر هر کاری تواناست.

ءَامَنَ ٱلرَّسُولُ بِمَآ أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِۦ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۚ كُلٌّ ءَامَنَ بِٱللَّهِ وَمَلَـٰٓئِكَتِهِۦ وَكُتُبِهِۦ وَرُسُلِهِۦ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِۦ ۚ وَقَالُوا۟ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۖ غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ ٱلْمَصِيرُ﴿۲۸۵﴾

رسول به آنچه از ‌صاحب‌اختیارش به او نازل شده است باور دارد و مؤمنان [نیز‌]؛ همه به خدا و فرشتگان و کتابها و رسولانش باور دارند؛ [زبان حالشان این است که:‌] تفاوتی میان هیچ یک از رسولانش قائل نیستیم(۱)؛ و گفتند: [حکم خدا را‌] شنیدیم و اطاعت کردیم؛ ‌صاحب‌اختیارا، آمرزش تو را خواستاریم(۲)، که سرانجام در پیشگاه توست.

لَا يُكَلِّفُ ٱللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا ٱكْتَسَبَتْ ۗ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَآ إِن نَّسِينَآ أَوْ أَخْطَأْنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَآ إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُۥ عَلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِۦ ۖ وَٱعْفُ عَنَّا وَٱغْفِرْ لَنَا وَٱرْحَمْنَآ ۚ أَنتَ مَوْلَىٰنَا فَٱنصُرْنَا عَلَى ٱلْقَوْمِ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۲۸۶﴾

خدا هیچ کس را جز به اندازه توانش تکلیف نکند(۱)؛ دستاوردهای [نیک‌] هر کس به نفع خود اوست و دستاورد [زشت‌] او(۲) نیز وبال او؛ ‌صاحب‌اختیارا، اگر فراموش یا خطا کردیم، بر ما [سخت‌] مگیر. ‌صاحب‌اختیارا، ما را از تحمّل بار گران که بر پیشینیان ما [به خاطر گناه و طغیانشان‌] قرار دادی، معاف فرما؛ ‌صاحب‌اختیارا، آنچه در توان ما نیست، بر ما مقرّر مدار؛ و از ما درگذر؛ و بر ما ببخشای؛ و رحمت آور؛ که تو کارساز ما هستی، ما را بر انکارورزان پیروز گردان.