الٓمٓ﴿۱﴾

الف، لام، میم.

ٱللَّهُ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ٱلْحَىُّ ٱلْقَيُّومُ﴿۲﴾

خداست که معبودی جز او نیست، زنده و برپادارنده است.

نَزَّلَ عَلَيْكَ ٱلْكِتَـٰبَ بِٱلْحَقِّ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَنزَلَ ٱلتَّوْرَىٰةَ وَٱلْإِنجِيلَ﴿۳﴾

این کتاب را که کتب پیش از خود را تصدیق می‌کند به حق و به تدریج بر تو نازل کرد، و تورات و انجیل را قبل از آن برای هدایت مردم یک جا نازل کرد و [بدین ترتیب‌] معیار تمیز [حق از باطل‌] را فرو فرستاد؛ آنها که آیات خدا را انکار کردند، مجازاتی شدید دارند؛ و خدا فرا دست و دادستان است. (3و4)

مِن قَبْلُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَأَنزَلَ ٱلْفُرْقَانَ ۗ إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ ۗ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ ذُو ٱنتِقَامٍ﴿۴﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَخْفَىٰ عَلَيْهِ شَىْءٌ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا فِى ٱلسَّمَآءِ﴿۵﴾

مسلّماً در زمین و آسمان چیزی بر خدا پوشیده نیست.

هُوَ ٱلَّذِى يُصَوِّرُكُمْ فِى ٱلْأَرْحَامِ كَيْفَ يَشَآءُ ۚ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۶﴾

اوست که شما را آن گونه که بخواهد، در رَحِمها نقش می‌دهد؛ معبودی جز او نیست که فرا دست و فرزانه است.

هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنزَلَ عَلَيْكَ ٱلْكِتَـٰبَ مِنْهُ ءَايَـٰتٌ مُّحْكَمَـٰتٌ هُنَّ أُمُّ ٱلْكِتَـٰبِ وَأُخَرُ مُتَشَـٰبِهَـٰتٌ ۖ فَأَمَّا ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَـٰبَهَ مِنْهُ ٱبْتِغَآءَ ٱلْفِتْنَةِ وَٱبْتِغَآءَ تَأْوِيلِهِۦ ۗ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُۥٓ إِلَّا ٱللَّهُ ۗ وَٱلرَّٰسِخُونَ فِى ٱلْعِلْمِ يَقُولُونَ ءَامَنَّا بِهِۦ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّآ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَـٰبِ﴿۷﴾

اوست که این کتاب را بر تو نازل کرد، بخش [اعظم‌] آن، آیاتی است صریح و روشن که اصل کتاب است و [بخش‌] دیگر، آیات متشابه است [که احتمالات مختلفی در معنی و مفهوم آن می‌رود‌]؛ امّا آنها که در دلهاشان انحراف است، [اصل کتاب را رها کرده، تنها‌] آیات متشابه را برای فتنه‌جویی و طلب تأویل آن [به دلخواه خود،‌] دنبال می‌کنند؛ در حالی که تأویل آن را [مادام که تلاش محققان به نتیجه قطعی نرسیده است‌] هیچ کس جز خدا نمی‌داند(۱)؛ و[لی‌] محققان پی‌گیر [از کشف ابهام آن، سلب امید نکرده و‌] می‌گویند: بدان باور داریم، همه کتاب از جانب ‌صاحب‌اختیار ماست؛ [آنها خردمندند‌] و تنها خردمندانِ باخلوص پند می‌پذیرند.

رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً ۚ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْوَهَّابُ﴿۸﴾

[و می‌گویند‌] ‌صاحب‌اختیارا، پس از آنکه هدایتمان کردی، دلهای ما را دستخوش انحراف مگردان [تا در کشف مبهمات قرآن دچار لغزش نشویم‌] و از جانب خود رحمتی بر ما ارزانی دار که بخشاینده تویی، تو.

رَبَّنَآ إِنَّكَ جَامِعُ ٱلنَّاسِ لِيَوْمٍ لَّا رَيْبَ فِيهِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُخْلِفُ ٱلْمِيعَادَ﴿۹﴾

‌صاحب‌اختیارا، محقّقاً همه مردم را در روز تردیدناپذیر جمع خواهی کرد(۱)؛ مسلّماً خدا خُلف وعده نخواهد کرد.