قُل لِّلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَغْفِرُوا۟ لِلَّذِينَ لَا يَرْجُونَ أَيَّامَ ٱللَّهِ لِيَجْزِىَ قَوْمًۢا بِمَا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ﴿۱۴﴾

به مؤمنان بگو: از کسانی که از روزهای [انعام و انتقام‌] خدا امید [و بیمی‌] ندارند، درگذرند(۱) تا [خدا به موقع خود، هر‌] گروهی را در برابر دستاوردشان سزا دهد(۲).

مَنْ عَمِلَ صَـٰلِحًا فَلِنَفْسِهِۦ ۖ وَمَنْ أَسَآءَ فَعَلَيْهَا ۖ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ﴿۱۵﴾

هر که به شایستگی عمل کند، به سود خود و هر که بدی کند، به ضرر خویش کرده است(۱)؛ آنگاه [برای محاسبه و جزا‌] به پیشگاه ‌صاحب‌اختیارتان بازگردانده می‌شوید.

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْحُكْمَ وَٱلنُّبُوَّةَ وَرَزَقْنَـٰهُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَـٰتِ وَفَضَّلْنَـٰهُمْ عَلَى ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۶﴾

به [افرادی از‌] دودمان یعقوب(۱) کتاب و دانشِ توأم با بینش و پیامبری(۲) عطا کردیم و از نعمتهای پاکیزه روزیشان دادیم و آنان را [به موهبت توحید‌] بر مردم زمانه برتری بخشیدیم؛

وَءَاتَيْنَـٰهُم بَيِّنَـٰتٍ مِّنَ ٱلْأَمْرِ ۖ فَمَا ٱخْتَلَفُوٓا۟ إِلَّا مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَهُمُ ٱلْعِلْمُ بَغْيًۢا بَيْنَهُمْ ۚ إِنَّ رَبَّكَ يَقْضِى بَيْنَهُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ فِيمَا كَانُوا۟ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ﴿۱۷﴾

و در امر [دین‌]، آیات روشنی در اختیارشان قرار دادیم؛ ولی آنان آگاهانه با انگیزه حسد و ‌‌برتری‌خواهی که بینشان بود، اختلاف ورزیدند(۱)؛ البته ‌صاحب‌اختیارت روز رستاخیز در موارد اختلافشان میان آنان داوری خواهد کرد.

ثُمَّ جَعَلْنَـٰكَ عَلَىٰ شَرِيعَةٍ مِّنَ ٱلْأَمْرِ فَٱتَّبِعْهَا وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَآءَ ٱلَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ﴿۱۸﴾

آنگاه تو را بر طریقی [روشن و کامل‌] از امر [دین‌] قرار دادیم؛ پیرو همان راه باش و هوسهای نادانان را پیروی مکن.

إِنَّهُمْ لَن يُغْنُوا۟ عَنكَ مِنَ ٱللَّهِ شَيْـًٔا ۚ وَإِنَّ ٱلظَّـٰلِمِينَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَآءُ بَعْضٍ ۖ وَٱللَّهُ وَلِىُّ ٱلْمُتَّقِينَ﴿۱۹﴾

آنان در برابر خدا هیچ اثری برای تو ندارند؛ ستمگران دوستان [و مدافعان‌] یکدیگرند(۱)، و خدا کارساز پرواپیشگان است.

هَـٰذَا بَصَـٰٓئِرُ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ﴿۲۰﴾

این [قرآن موجبات‌] بصیرت است برای مردم و هدایت و رحمتی است برای اهل یقین.

أَمْ حَسِبَ ٱلَّذِينَ ٱجْتَرَحُوا۟ ٱلسَّيِّـَٔاتِ أَن نَّجْعَلَهُمْ كَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ سَوَآءً مَّحْيَاهُمْ وَمَمَاتُهُمْ ۚ سَآءَ مَا يَحْكُمُونَ﴿۲۱﴾

مگر کسانی که مرتکب اعمال ناشایسته شدند، پنداشته‌اند که همطراز مؤمنانِ نیک‌رفتار قرارشان می‌دهیم، به گونه‌ای که زندگی و مرگشان [با آنان‌] یکسان باشد؟ [به راستی‌] داوری بدی می‌کنند(۱).

وَخَلَقَ ٱللَّهُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ بِٱلْحَقِّ وَلِتُجْزَىٰ كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ﴿۲۲﴾

خدا آسمانها و زمین را به حق [و با هدف‌] آفرید تا [همه آزمایش شوند‌] و جزای دستاوردهای هر کس داده شود بی‌آنکه مورد ظلم قرار گیرند.