وَإِذَا حُشِرَ ٱلنَّاسُ كَانُوا۟ لَهُمْ أَعْدَآءً وَكَانُوا۟ بِعِبَادَتِهِمْ كَـٰفِرِينَ﴿۶﴾

و چون [در قیامت‌] مردم احضار شوند، [معبودها‌] دشمنشان خواهند بود و عبادتشان را انکار می‌کنند(۱).

وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتُنَا بَيِّنَـٰتٍ قَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِلْحَقِّ لَمَّا جَآءَهُمْ هَـٰذَا سِحْرٌ مُّبِينٌ﴿۷﴾

و چون آیاتِ ما که روشنگر است، بر آنان خوانده شود، انکارورزان در مورد سخن حقّی که بر آنان رسیده، گویند: این جادویی است آشکار(۱)،

أَمْ يَقُولُونَ ٱفْتَرَىٰهُ ۖ قُلْ إِنِ ٱفْتَرَيْتُهُۥ فَلَا تَمْلِكُونَ لِى مِنَ ٱللَّهِ شَيْـًٔا ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَا تُفِيضُونَ فِيهِ ۖ كَفَىٰ بِهِۦ شَهِيدًۢا بَيْنِى وَبَيْنَكُمْ ۖ وَهُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ﴿۸﴾

بلکه می‌گویند: قرآن را خودش جعل کرده است(۱)؛ بگو: اگر آن را جعل کرده باشم، شما [و دیگران‌] قهر خدا را(۲) از من بازنخواهید داشت؛ او به آنچه [به گفتگو‌] در آن وارد می‌شوید، آگاه‌تر است؛ [و‌] به عنوان گواه بین من و شما کافی است(۳)؛ و اوست آمرزگار و مهربان.

قُلْ مَا كُنتُ بِدْعًا مِّنَ ٱلرُّسُلِ وَمَآ أَدْرِى مَا يُفْعَلُ بِى وَلَا بِكُمْ ۖ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوحَىٰٓ إِلَىَّ وَمَآ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ﴿۹﴾

بگو: من پدیده‌ای نوظهور در میان رسولان نیستم(۱) و نمی‌دانم سرنوشت من و شما چه خواهد شد(۲)؛ تنها از آنچه به من وحی می‌شود پیروی می‌کنم و فقط هشداردهنده‌ای آشکارم.

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِن كَانَ مِنْ عِندِ ٱللَّهِ وَكَفَرْتُم بِهِۦ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنۢ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ عَلَىٰ مِثْلِهِۦ فَـَٔامَنَ وَٱسْتَكْبَرْتُمْ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۱۰﴾

بگو: به نظر شما اگر [قرآن‌] از جانب خدا [رسیده‌] باشد و با آنکه شاهدی از دودمان یعقوب(۱) مشابهت آن را [با تورات و حقانیت آن را‌] گواهی داده و ایمان آورده باشد و شما در برابرش انکار و تکبّر کنید [آیا گمراه و ستمگر نیستید(۲)‌]؟ بی‌گمان خدا ستمگران را هدایت نخواهد کرد.

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَوْ كَانَ خَيْرًا مَّا سَبَقُونَآ إِلَيْهِ ۚ وَإِذْ لَمْ يَهْتَدُوا۟ بِهِۦ فَسَيَقُولُونَ هَـٰذَآ إِفْكٌ قَدِيمٌ﴿۱۱﴾

انکارورزان در موردِ [ایمانِ‌] مؤمنین گفتند: اگر [قرآن‌] شایستگی داشت، آنان [که مردمی فقیر و زبونند‌] در پذیرش آن بر ما سبقت نمی‌گرفتند؛ و چون بدان هدایت نیافته‌اند، می‌گویند: این [قرآن‌] دروغی است دیرینه؛

وَمِن قَبْلِهِۦ كِتَـٰبُ مُوسَىٰٓ إِمَامًا وَرَحْمَةً ۚ وَهَـٰذَا كِتَـٰبٌ مُّصَدِّقٌ لِّسَانًا عَرَبِيًّا لِّيُنذِرَ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ وَبُشْرَىٰ لِلْمُحْسِنِينَ﴿۱۲﴾

در حالی که قبل از قرآن، کتاب موسی راهنما و رحمت بود(۱)؛ و این [قرآن‌] کتابی است که [آن را‌] تصدیق می‌کند، به زبان فصیح، تا ستمگران را هشدار دهد و برای نیکوکاران بشارت باشد.

إِنَّ ٱلَّذِينَ قَالُوا۟ رَبُّنَا ٱللَّهُ ثُمَّ ٱسْتَقَـٰمُوا۟ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ﴿۱۳﴾

کسانی که گفتند: ‌صاحب‌اختیار ما خداست، آنگاه [از بندگی غیر خدا سر باز زدند و بر اعتقاد خود‌] پای فشردند، هیچ ترس و اندوهی نخواهند داشت(۱).

أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْجَنَّةِ خَـٰلِدِينَ فِيهَا جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۴﴾

آنان به پاداش اعمالشان جاودانه بهشتی‌اند.