وَلَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِۦ نَفْسُهُۥ ۖ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ ٱلْوَرِيدِ﴿۱۶﴾

ما انسان را آفریدیم و از وسوسه‌های ضمیرش آگاهیم؛ و از شاهرگ[ش] به او نزدیکتریم(۱)؛

إِذْ يَتَلَقَّى ٱلْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ قَعِيدٌ﴿۱۷﴾

چون دو مأمور گزارشگر [ما‌] که در راست و چپ[ش، هشیار‌] نشسته‌اند [رفتارش را‌] ضبط می‌کنند(۱).

مَّا يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ﴿۱۸﴾

هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد، مگر اینکه در کنارش مراقبی آماده است(۱).

وَجَآءَتْ سَكْرَةُ ٱلْمَوْتِ بِٱلْحَقِّ ۖ ذَٰلِكَ مَا كُنتَ مِنْهُ تَحِيدُ﴿۱۹﴾

بیهوشیِ مرگ، به حق فرا رسید؛ این همان چیزی است که از آن می‌گریختی.

وَنُفِخَ فِى ٱلصُّورِ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمُ ٱلْوَعِيدِ﴿۲۰﴾

و در صدادهنده بزرگ دمیده می‌شود؛ این است روز [تحقّق‌] اعلام خطر من.

وَجَآءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّعَهَا سَآئِقٌ وَشَهِيدٌ﴿۲۱﴾

هر کس در حالی می‌آید که مأمور جلب و گواهی به همراه دارد.

لَّقَدْ كُنتَ فِى غَفْلَةٍ مِّنْ هَـٰذَا فَكَشَفْنَا عَنكَ غِطَآءَكَ فَبَصَرُكَ ٱلْيَوْمَ حَدِيدٌ﴿۲۲﴾

از این [امر‌] در غفلت بودی و ما پرده را از مقابلت برداشتیم، اکنون دیده‌ات تیزبین شده است(۱).

وَقَالَ قَرِينُهُۥ هَـٰذَا مَا لَدَىَّ عَتِيدٌ﴿۲۳﴾

[فرشته‌] همنشین وی می‌گوید: این همان [نامه اعمال او‌] است که نزد من آماده است(۱).

أَلْقِيَا فِى جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ﴿۲۴﴾

[به آن دو فرشته خطاب می‌رسد:‌] هر حق‌ستیزِ ستیزه‌جوی را در دوزخ افکنید،

مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُّرِيبٍ﴿۲۵﴾

[هر‌] مانع خیر و متجاوز و بدگمان را،

ٱلَّذِى جَعَلَ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ فَأَلْقِيَاهُ فِى ٱلْعَذَابِ ٱلشَّدِيدِ﴿۲۶﴾

همان کسی که در کنار خدا معبود دیگری قرار می‌داد(۱)، او را در مجازاتی سخت بیفکنید.

۞ قَالَ قَرِينُهُۥ رَبَّنَا مَآ أَطْغَيْتُهُۥ وَلَـٰكِن كَانَ فِى ضَلَـٰلٍۭ بَعِيدٍ﴿۲۷﴾

[شیطانِ‌] همنشینش می‌گوید: ‌صاحب‌اختیارا، من او را به طغیان نکشیدم، ولی او خود در ضلالتی بی‌پایان بود(۱).

قَالَ لَا تَخْتَصِمُوا۟ لَدَىَّ وَقَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُم بِٱلْوَعِيدِ﴿۲۸﴾

[خدا‌] می‌گوید: در حضور من مخاصمه مکنید(۱) که پیش از این به شما اعلام خطر کرده بودم(۲).

مَا يُبَدَّلُ ٱلْقَوْلُ لَدَىَّ وَمَآ أَنَا۠ بِظَلَّـٰمٍ لِّلْعَبِيدِ﴿۲۹﴾

فرمان مجازات(۱) نزد من تغییرپذیر نیست و [اگر قبلاً ابلاغ نشده بود، مجازات امروز‌] ظلمی فاحش(۲) [بود که‌] دور از [شأن‌] من است.

يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ ٱمْتَلَأْتِ وَتَقُولُ هَلْ مِن مَّزِيدٍ﴿۳۰﴾

[به یاد آر‌] روزی که به دوزخ می‌گوییم: آیا مملوّ [از ستمگران‌] شده‌ای؟ می‌گوید: آیا بیش از این هم هست؟

وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ﴿۳۱﴾

و [آن روز‌] بهشت در دسترس پرواپیشگان قرار داده می‌شود، نه [در فاصله‌ای‌] دور.

هَـٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ﴿۳۲﴾

این همان پاداشی است که به شما وعده داده می‌شد که خاصّ هر بازگشت‌‌کننده [به سوی خدا‌] و عهدنگهدار است؛

مَّنْ خَشِىَ ٱلرَّحْمَـٰنَ بِٱلْغَيْبِ وَجَآءَ بِقَلْبٍ مُّنِيبٍ﴿۳۳﴾

همان کس که در نهان از [خشم‌] خدای رحمان بترسد، و قلبی بازآینده [به سوی خدا‌] عرضه کند؛

ٱدْخُلُوهَا بِسَلَـٰمٍ ۖ ذَٰلِكَ يَوْمُ ٱلْخُلُودِ﴿۳۴﴾

با سلامت به بهشت درآیید؛ این است روز جاودانگی.

لَهُم مَّا يَشَآءُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ﴿۳۵﴾

در آنجا هر چه بخواهند، دارند، و بیشتر از آن هم در اختیار ماست.