أَفَسِحْرٌ هَـٰذَآ أَمْ أَنتُمْ لَا تُبْصِرُونَ﴿۱۵﴾

آیا این هم جادوست(۱) مگر [هنوز هم‌] نمی‌بینید(۲)؟

ٱصْلَوْهَا فَٱصْبِرُوٓا۟ أَوْ لَا تَصْبِرُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْكُمْ ۖ إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۱۶﴾

به آتش درآیید که صبر و بی‌صبری شما برایتان یکسان است؛ تنها در برابر آنچه کرده‌اید، مجازات می‌شوید.

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّـٰتٍ وَنَعِيمٍ﴿۱۷﴾

پرواپیشگان در باغهایی از بهشت و در ناز و نعمتند،

فَـٰكِهِينَ بِمَآ ءَاتَىٰهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَىٰهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ ٱلْجَحِيمِ﴿۱۸﴾

در حالی که از عطایای ‌صاحب‌اختیارشان و از اینکه از مجازات دوزخ نگاهشان داشته است، شادمانند.

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۱۹﴾

در برابر رفتارتان گوارا بخورید و بیاشامید،

مُتَّكِـِٔينَ عَلَىٰ سُرُرٍ مَّصْفُوفَةٍ ۖ وَزَوَّجْنَـٰهُم بِحُورٍ عِينٍ﴿۲۰﴾

در حالی که بر تختهایی(۱) ردیف‌شده تکیه زده‌اند؛ و با سپیدرویان غزال چشم تزویجشان کرده‌ایم.

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَٱتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَـٰنٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَآ أَلَتْنَـٰهُم مِّنْ عَمَلِهِم مِّن شَىْءٍ ۚ كُلُّ ٱمْرِئٍۭ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ﴿۲۱﴾

مؤمنانی که فرزندانشان در ایمان پیرو آنان بودند، فرزندانشان را [در بهشت‌] به آنان ملحق خواهیم کرد(۱) و از [پاداش‌] عملشان ذرّه‌ای نمی‌کاهیم(۲)؛ که هر کس در گرو دستاورد خویش است.

وَأَمْدَدْنَـٰهُم بِفَـٰكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ﴿۲۲﴾

و هر نوع میوه و گوشتی که بخواهند، پی در پی در دسترسشان قرار می‌دهیم.

يَتَنَـٰزَعُونَ فِيهَا كَأْسًا لَّا لَغْوٌ فِيهَا وَلَا تَأْثِيمٌ﴿۲۳﴾

در بهشت قدحهایی [از شراب] از دست هم می‌گیرند که نه موجب بیهوده‌‌‌گویی است و نه گناه(۱).

۞ وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَّهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَّكْنُونٌ﴿۲۴﴾

نوجوانانی(۱) ویژه آنهاست، همچون مرواریدی پوشیده که [برای خدمت‌] پیرامونشان در رفت و آمدند.

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَآءَلُونَ﴿۲۵﴾

گفتگوکنان به یکدیگر روی می‌آورند.

قَالُوٓا۟ إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِىٓ أَهْلِنَا مُشْفِقِينَ﴿۲۶﴾

می گویند: ما قبلاً در میان خانواده خود نگرانی داشتیم.

فَمَنَّ ٱللَّهُ عَلَيْنَا وَوَقَىٰنَا عَذَابَ ٱلسَّمُومِ﴿۲۷﴾

خدا هم به ما نعمت بزرگی داد و ما را از مجازات باد زهرآگین محفوظ داشت.

إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلُ نَدْعُوهُ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْبَرُّ ٱلرَّحِيمُ﴿۲۸﴾

ما قبلاً [در حیات دنیا‌] تنها او را [به ربوبیت‌] می‌خواندیم(۱)؛ که او نیکوکار و مهربان است.

فَذَكِّرْ فَمَآ أَنتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ﴿۲۹﴾

پس اندرز ده که به لطف ‌صاحب‌اختیارت [علی رغم گفتار آنان‌] نه کاهنی(۱) و نه مجنون(۲).

أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَّتَرَبَّصُ بِهِۦ رَيْبَ ٱلْمَنُونِ﴿۳۰﴾

آیا می‌گویند: شاعری است که ما چشم به راه حوادث ناگواری برایش هستیم؟

قُلْ تَرَبَّصُوا۟ فَإِنِّى مَعَكُم مِّنَ ٱلْمُتَرَبِّصِينَ﴿۳۱﴾

بگو: چشم به راه باشید، من هم با شما چشم به راه خواهم ماند.