يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَا تَتَّخِذُوا۟ عَدُوِّى وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَآءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِم بِٱلْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا۟ بِمَا جَآءَكُم مِّنَ ٱلْحَقِّ يُخْرِجُونَ ٱلرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ ۙ أَن تُؤْمِنُوا۟ بِٱللَّهِ رَبِّكُمْ إِن كُنتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَـٰدًا فِى سَبِيلِى وَٱبْتِغَآءَ مَرْضَاتِى ۚ تُسِرُّونَ إِلَيْهِم بِٱلْمَوَدَّةِ وَأَنَا۠ أَعْلَمُ بِمَآ أَخْفَيْتُمْ وَمَآ أَعْلَنتُمْ ۚ وَمَن يَفْعَلْهُ مِنكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَآءَ ٱلسَّبِيلِ﴿۱﴾

ای ایمان‌آوردگان، اگر برای مبارزه در راه من و طلب خشنودی من بیرون آمده‌اید، دشمنان من و دشمنان(۱) خود را به دوستی انتخاب مکنید؛ شما با آنان طرح دوستی می‌افکنید، در حالی که آنان [کتاب‌] حقّی را که برای شما آمده است انکار کرده‌اند(۲) و به جرم ایمان به خدا - ‌صاحب‌اختیار خویش - رسول و شما را آواره می‌کنند؛ [پاره‌ای از شما‌] با آنان سَر و سِرّ دوستانه برقرار می‌کنید، در حالی که من به رفتار پنهان و آشکار شما داناترم؛ و هر که از شما چنین کند، راه درست را گم کرده است.

إِن يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا۟ لَكُمْ أَعْدَآءً وَيَبْسُطُوٓا۟ إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُم بِٱلسُّوٓءِ وَوَدُّوا۟ لَوْ تَكْفُرُونَ﴿۲﴾

اگر بر شما دست یابند، دشمن [دیرینه‌] شما خواهند بود و دست و زبانشان را بر آزار [شما‌] می‌گشایند و دوست دارند کاش شما هم به انکار بازگردید.

لَن تَنفَعَكُمْ أَرْحَامُكُمْ وَلَآ أَوْلَـٰدُكُمْ ۚ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ ۚ وَٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ﴿۳﴾

بستگان(۱) و فرزندانتان [که به خاطر آنان با دشمنان خدا دوستی می‌ورزید‌] در روز رستاخیز هرگز به حال شما سودمند نخواهند بود؛ خدا میان شما جدایی می‌افکند(۲)؛ و به آنچه می‌کنید بیناست.

قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِىٓ إِبْرَٰهِيمَ وَٱلَّذِينَ مَعَهُۥٓ إِذْ قَالُوا۟ لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَءَٰٓؤُا۟ مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ ٱلْعَدَٰوَةُ وَٱلْبَغْضَآءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤْمِنُوا۟ بِٱللَّهِ وَحْدَهُۥٓ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَٰهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ أَمْلِكُ لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن شَىْءٍ ۖ رَّبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ ٱلْمَصِيرُ﴿۴﴾

در [روش‌] ابراهیم و همراهانش سرمشق نیکویی برای شماست(۱)، آنگاه که به قوم [مشرک‌] خود گفتند: ما از شما و بتهایی که به جای خدا بندگی[شان] می‌کنید، بری(۲) و برکناریم، [عقاید‌] شما را انکار می‌کنیم و میان ما و شما، همواره دشمنی و کینه برقرار خواهد بود تا وقتی که تنها به خدا ایمان آورید [همه گفتار ابراهیم قابل تأسّی است‌] جز این مورد که ابراهیم با پدرش گفت: برای تو آمرزش خواهم خواست(۳)، و[لی‌] قادر به دفع مجازات خدا از تو نخواهم بود؛ [زبان حال ابراهیم و همراهانش چنین بود که:‌] ‌صاحب‌اختیارا، تنها بر تو توکّل کردیم(۴) و به سوی تو بازآمدیم و سرانجام در پیشگاه توست؛

رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَٱغْفِرْ لَنَا رَبَّنَآ ۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۵﴾

‌ صاحب‌اختیارا، ما را دستخوش آشوبی به سود انکارورزان مگردان و بر ما ببخشای، که تنها توای که فرادست و فرزانه‌ای.