يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِىُّ إِذَا جَآءَكَ ٱلْمُؤْمِنَـٰتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَىٰٓ أَن لَّا يُشْرِكْنَ بِٱللَّهِ شَيْـًٔا وَلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْنِينَ وَلَا يَقْتُلْنَ أَوْلَـٰدَهُنَّ وَلَا يَأْتِينَ بِبُهْتَـٰنٍ يَفْتَرِينَهُۥ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْصِينَكَ فِى مَعْرُوفٍ ۙ فَبَايِعْهُنَّ وَٱسْتَغْفِرْ لَهُنَّ ٱللَّهَ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۱۲﴾

ای پیامبر، هر گاه زنان با ایمان برای سپردن تعهّد نزد تو آیند [بر این اساس‌] که هیچ چیز را [در قدرت و تدبیر‌] با خدا شریک نشمارند و دزدی و زنا نکنند و فرزندان خود را نکشند و فرزندی که در دامان خود دارند، به ناروا به کسی نسبت ندهند و در رفتار شایسته از تو نافرمانی نکنند، تعهّدشان را بپذیر و برای آنان از درگاه خدا آمرزش بخواه؛ که خدا آمرزگاری است مهربان(۱).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَا تَتَوَلَّوْا۟ قَوْمًا غَضِبَ ٱللَّهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَئِسُوا۟ مِنَ ٱلْـَٔاخِرَةِ كَمَا يَئِسَ ٱلْكُفَّارُ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْقُبُورِ﴿۱۳﴾

ای ایمان‌آوردگان، گروهی را که خدا بر آنان خشمگین است(۱)، به دوستی مگیرید؛ آنان همان‌گونه از [ثوابِ‌] آخرت ناامیدند که کفّار از [دیدارِ‌] درگورخفتگان.

سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۖ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۱﴾

هر چه در آسمانها و زمین است [با تبعیت گریزناپذیر خود از قوانین عمومی تکوین‌] خدای را تقدیس می‌کند؛ و اوست فرادست و فرزانه.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ﴿۲﴾

ای ایمان‌آوردگان، چرا(۱) چیزی را می‌گویید که انجام نمی‌دهید(۲)؟

كَبُرَ مَقْتًا عِندَ ٱللَّهِ أَن تَقُولُوا۟ مَا لَا تَفْعَلُونَ﴿۳﴾

نزد خدا سخت ناپسند است چیزی را بگویید که انجام نمی‌دهید(۱).

إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلَّذِينَ يُقَـٰتِلُونَ فِى سَبِيلِهِۦ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَـٰنٌ مَّرْصُوصٌ﴿۴﴾

خدا کسانی را که در راه او صف‌زده - همچون سدّی استوار - می‌جنگند، دوست می‌دارد.

وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ يَـٰقَوْمِ لِمَ تُؤْذُونَنِى وَقَد تَّعْلَمُونَ أَنِّى رَسُولُ ٱللَّهِ إِلَيْكُمْ ۖ فَلَمَّا زَاغُوٓا۟ أَزَاغَ ٱللَّهُ قُلُوبَهُمْ ۚ وَٱللَّهُ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلْفَـٰسِقِينَ﴿۵﴾

[به یاد آر‌] آنگاه که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من، شما که می‌دانید من رسول خدا به سوی شما هستم، چرا [با نسبتهای ناروا‌] مرا می‌آزارید(۱)؟ چون [از حق‌] منحرف شدند، خدا دلهایشان را [از حبّ ایمان(۲)‌] منحرف ساخت؛ و خدا منحرفان را هدایت نخواهد کرد.