وَأَسِرُّوا۟ قَوْلَكُمْ أَوِ ٱجْهَرُوا۟ بِهِۦٓ ۖ إِنَّهُۥ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ﴿۱۳﴾

گفتار خویش را نهان کنید یا آشکار؛ [به هرحال‌] خدا به راز دلها داناست(۱).

أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ ٱللَّطِيفُ ٱلْخَبِيرُ﴿۱۴﴾

چگونه خدایی که [همه را‌] آفریده است [اسرار دلها را‌] نمی‌داند؟!، در حالی که باریک‌بین و آگاه است.

هُوَ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ ذَلُولًا فَٱمْشُوا۟ فِى مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا۟ مِن رِّزْقِهِۦ ۖ وَإِلَيْهِ ٱلنُّشُورُ﴿۱۵﴾

اوست که زمین را برای شما رام کرد، در پهنه(۱) آن سیر [و تلاش‌] کنید و از روزی او بخورید(۲)؛ و [آگاه باشید که‌] تجدید حیات، به پیشگاه اوست.

ءَأَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يَخْسِفَ بِكُمُ ٱلْأَرْضَ فَإِذَا هِىَ تَمُورُ﴿۱۶﴾

آیا از [مجازاتِ‌] خدایی که [حاکم‌] بر آسمان[ها] است(۱)، ایمن شده‌اید که شما را به کام زمین فروبَرَد، در حالی که [زمین‌] در جنبش و اضطراب است؟

أَمْ أَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ﴿۱۷﴾

یا از [مجازات‌] خدایی که [حاکم‌] بر آسمان[ها] است ایمن شده‌اید که بر سر شما طوفانی ریگبار فرستد(۱)؟ به زودی خواهید دانست که هشدار من چگونه است.

وَلَقَدْ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ﴿۱۸﴾

پیشینیان آنان نیز [پیامبران را‌] ‌دروغ‌پرداز شمردند؛ [دیدید نتیجه‌] انکارِ [پیامبران‌] من چگونه بود؟

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَـٰٓفَّـٰتٍ وَيَقْبِضْنَ ۚ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا ٱلرَّحْمَـٰنُ ۚ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَىْءٍۭ بَصِيرٌ﴿۱۹﴾

مگر پرندگان را بر فراز خویش ندیده‌اند که بالها[ی خود را‌] گسترده و جمع می‌کنند؟ [هیچ عاملی‌] جز [تدبیرِ‌] خدای رحمان نگاهشان نمی‌دارد؛ چرا که او به هر چیزی بیناست(۱)

أَمَّنْ هَـٰذَا ٱلَّذِى هُوَ جُندٌ لَّكُمْ يَنصُرُكُم مِّن دُونِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ۚ إِنِ ٱلْكَـٰفِرُونَ إِلَّا فِى غُرُورٍ﴿۲۰﴾

کیست آن که در برابر خدای رحمان، سپاه شما باشد و یاریتان دهد؟ انکارورزان تنها گرفتار فریبند؛

أَمَّنْ هَـٰذَا ٱلَّذِى يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُۥ ۚ بَل لَّجُّوا۟ فِى عُتُوٍّ وَنُفُورٍ﴿۲۱﴾

یا اگر [خدای رحمان‌] روزی خویش را [از شما‌] بازدارد، چه کسی شما را روزی تواند داد؟ آنان در سرکشی و بیزاری [از حق‌]، لجاج می‌ورزند.

أَفَمَن يَمْشِى مُكِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِۦٓ أَهْدَىٰٓ أَمَّن يَمْشِى سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسْتَقِيمٍ﴿۲۲﴾

آیا کسی که فروافتاده بر چهره خویش می‌خزد، راه‌‌‌یافته‌تر است یا آن که راست قامت به راهی راست(۱) گام برمی‌دارد؟

قُلْ هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَـٰرَ وَٱلْأَفْـِٔدَةَ ۖ قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ﴿۲۳﴾

بگو: اوست که شما را پدید آورد و برای شما گوش و چشم و دل قرار داد؛ [امّا‌] عدّه کمی [از شما‌] سپاس می‌دارید(۱).

قُلْ هُوَ ٱلَّذِى ذَرَأَكُمْ فِى ٱلْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ﴿۲۴﴾

بگو: اوست که شما را در زمین پدید آورد و [سرانجام‌] به پیشگاه او احضار می‌شوید.

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴿۲۵﴾

می‌گویند: اگر راست می‌گویید، این وعده[ی رستاخیز‌] کی فرا می‌رسد؟!

قُلْ إِنَّمَا ٱلْعِلْمُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌ مُّبِينٌ﴿۲۶﴾

بگو: دانشِ [آن‌] تنها در اختیار خداست و من فقط هشداردهنده آشکارم.