فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيٓـَٔتْ وُجُوهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَقِيلَ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَدَّعُونَ﴿۲۷﴾

هنگامی که انکارورزان آن [وعده‌] را نزدیک مشاهده کنند، رخسارشان زشت و سیاه می‌گردد و به آنان گفته می‌شود: این است آنچه [با تمسخر‌] خواستارش بودید(۱).

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِىَ ٱللَّهُ وَمَن مَّعِىَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَن يُجِيرُ ٱلْكَـٰفِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ﴿۲۸﴾

بگو: اگر من و همراهانم را خدا هلاک کند یا مورد رحمت قرار دهد، [به هر حال به او پناه می‌بریم. امّا‌] به نظر شما انکارورزان را چه کسی از مجازات دردناک پناه می‌دهد(۱)؟

قُلْ هُوَ ٱلرَّحْمَـٰنُ ءَامَنَّا بِهِۦ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ﴿۲۹﴾

بگو: اوست خدای رحمان که به او ایمان آوردیم و تنها بر او توکّل کرده‌ایم(۱)؛ به زودی خواهید دانست چه کسی در گمراهی آشکار است.

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَآؤُكُمْ غَوْرًا فَمَن يَأْتِيكُم بِمَآءٍ مَّعِينٍۭ﴿۳۰﴾

بگو: به نظر شما اگر آب [های جاری‌] شما به زمین فرو رود، کیست که باز برای شما آبِ جاری پدید آورد؟

نٓ ۚ وَٱلْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ﴿۱﴾

نون، سوگند به قلم و آنچه می‌نویسند،

مَآ أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ﴿۲﴾

[با آن همه محاسن که‌] به لطف ‌صاحب‌اختیارت [داری، علی رغم آنچه می‌گویند‌] دیوانه نیستی(۱)؛

وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ﴿۳﴾

و [به پاس پایداری‌ات‌] پاداشی بی‌پایان خواهی داشت؛

وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ﴿۴﴾

و به خلق و خوی فوق‌العاده [نیکویی‌] آراسته شده‌ای.

فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ﴿۵﴾

به زودی خواهی دید و [مخالفانت‌] خواهند دید که کدام یک از شما دستخوش جنونید.

بِأَييِّكُمُ ٱلْمَفْتُونُ﴿۶﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ﴿۷﴾

محقّقاً ‌صاحب‌اختیار تو به حال کسانی که از راه او منحرف شده‌اند، آگاه‌تر است و نیز به حال راه‌یافتگان.

فَلَا تُطِعِ ٱلْمُكَذِّبِينَ﴿۸﴾

پس، از تکذیب‌‌کنندگان اطاعت مکن.

وَدُّوا۟ لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ﴿۹﴾

دوست داشتند کاش تو نرمش نشان دهی و آنان [هم متقابلاً‌] نرم شوند(۱).

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِينٍ﴿۱۰﴾

و از هر سوگندپیشه بی‌مقدار(۱) اطاعت مکن.

هَمَّازٍ مَّشَّآءٍۭ بِنَمِيمٍ﴿۱۱﴾

هر غیبت‌‌کننده معتاد به سخن‌چینی،

مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ﴿۱۲﴾

مانع خیر و متجاوز و گناهکار،

عُتُلٍّۭ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ﴿۱۳﴾

افزون بر این، درشت‌خوی و شرور(۱)،

أَن كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ﴿۱۴﴾

به صِرف اینکه مال و پسرانی دارد.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۱۵﴾

چون آیات ما بر او خوانده شود، می‌گوید: افسانه‌های پیشینیان [بیش نیست‌].