عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ﴿۱﴾

چهره در هم کشید و روی برتافت،

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ﴿۲﴾

از اینکه [در موقعیتی حساس‌] آن نابینا به سراغش آمده بود(۱).

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ﴿۳﴾

خبر نداری، بسا که به پاکی گراید،

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ﴿۴﴾

یا پند پذیرد که برای او سودمند افتد.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ﴿۵﴾

امّا آن که خود را بی‌نیاز [از هدایت‌] می‌داند،

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ﴿۶﴾

به او اقبال(۱) می‌کنی؛

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ﴿۷﴾

در حالی که اگر هم به پاکی نگراید، ایرادی بر تو نیست.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ﴿۸﴾

امّا آن که شتابان نزد تو می‌آید،

وَهُوَ يَخْشَىٰ﴿۹﴾

درحالی که خداترس است(۱)،

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ﴿۱۰﴾

تو از [توجّه به‌] او غفلت(۱) می‌کنی؛

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ﴿۱۱﴾

هان! این [آیات‌] تذکر ویادآوری است؛

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ﴿۱۲﴾

پس هرکه خواهد، از آن پند گیرد.

فِى صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ﴿۱۳﴾

[این آیات‌] در صحیفه‌های پرارزشی است؛

مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍۭ﴿۱۴﴾

بلندپایه و پاک،

بِأَيْدِى سَفَرَةٍ﴿۱۵﴾

در دست سفیرانی بزرگوار و نیکوکار.

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍ﴿۱۶﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ﴿۱۷﴾

نگونسار باد انسان، چه ناسپاس است.

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ﴿۱۸﴾

مگر [خدا‌] او را از چه چیز آفریده است؟

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ﴿۱۹﴾

از نطفه‌ای [بی‌مقدار(۱)‌]؛ او را آفرید و سامان داد،

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ﴿۲۰﴾

سپس راه را بر او هموار کرد،

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ﴿۲۱﴾

آنگاه او را مرگ می‌دهد و به خاک می‌سپارد،

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ﴿۲۲﴾

و به هنگامی که بخواهد، او را برانگیزد.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ﴿۲۳﴾

هرگز [خاضع نشده و‌] آنچه را که خدا فرمان داده، هنوز به جای نیاورده است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ﴿۲۴﴾

پس انسان باید به غذای خویش توجّه کند [تا عنایت خدای را دریابد‌]،

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّا﴿۲۵﴾

باران را در حدّ ضرورت فرو باریدیم،

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّا﴿۲۶﴾

و زمین را [با رویاندن گیاه‌] به گونه‌ای شگفت انگیز از هم شکافتیم،

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّا﴿۲۷﴾

و دانه[ها]یی در آن رویاندیم،

وَعِنَبًا وَقَضْبًا﴿۲۸﴾

و انگور و سبزه،

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا﴿۲۹﴾

و زیتون و درخت خرما،

وَحَدَآئِقَ غُلْبًا﴿۳۰﴾

و بوستانهای انبوه(۱)،

وَفَـٰكِهَةً وَأَبًّا﴿۳۱﴾

و میوه و چَراگاه،

مَّتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ﴿۳۲﴾

برای برخورداری شما و دامهای شما.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ﴿۳۳﴾

آنگاه که بانگ [برپایی رستاخیز‌] برآید؛

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ﴿۳۴﴾

روزی که آدمی از برادرش بگریزد،

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ﴿۳۵﴾

و نیز از پدر و مادرش،

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ﴿۳۶﴾

و همسر و فرزندانش.

لِكُلِّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ﴿۳۷﴾

در آن روز هر یک از آنان گرفتاری ای دارد که برایش کافی است.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ﴿۳۸﴾

چهره‌هایی در آن روز گشاده است،

ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ﴿۳۹﴾

خندان و شادان(۱)؛

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ﴿۴۰﴾

و بر چهره‌هایی در آن روز غبار [غم‌] نشسته است،

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ﴿۴۱﴾

آنان را تیرگی فرا گیرد(۱).

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ﴿۴۲﴾

آنان همان کفرورزان بزهکارند.