إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى﴿۱۶﴾

آنگاه که ‌صاحب‌اختیارش او را در سرزمین مقدّس «طوی»(۱) ندا داد(۲):

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ﴿۱۷﴾

به سوی فرعون برو که سر به طغیان برداشته است(۱).

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ﴿۱۸﴾

و بگو: آیا تمایل داری که [از شرک و خودکامگی‌] پاک گردی،

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ﴿۱۹﴾

و به سوی [معرفت‌] ‌صاحب‌اختیارت هدایتت کنم که خداترس شوی(۱)؟

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ﴿۲۰﴾

آنگاه معجزه بزرگ [خود‌] را به او ارائه کرد(۱).

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ﴿۲۱﴾

ولی [فرعون‌] دروغ شمرد و نافرمانی کرد(۱).

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ﴿۲۲﴾

آنگاه شتابان بازگشت.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ﴿۲۳﴾

و [اطرافیانش را‌] جمع کرد و ندا در داد،

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ﴿۲۴﴾

و گفت: من ‌صاحب‌اختیار برتر شما هستم.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ﴿۲۵﴾

خدا هم او را به عقوبت دنیا و آخرت گرفتار کرد(۱).

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَىٰٓ﴿۲۶﴾

به راستی در این [داستان‌] برای خداترسان عبرتی است.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا﴿۲۷﴾

آیا آفرینش شما بنیادین‌تر است یا آسمانی که [خدا‌] بنا نهاده است؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا﴿۲۸﴾

سقفش را برافراشت و سامانش داد(۱)،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا﴿۲۹﴾

و شبش را تیره و روزش را آشکار کرد؛

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ﴿۳۰﴾

و زمین را بعد از آن گسترد(۱) و کوهها را [بر آن‌] استوار گردانید و از آن آب و گیاهش را پدید آورد،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا﴿۳۱﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا﴿۳۲﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

مَتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ﴿۳۳﴾

برای برخورداری شما و دامهای شما.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ﴿۳۴﴾

آنگاه که آن هنگامه بزرگتر رخ دهد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ﴿۳۵﴾

در آن روز انسان هر چه کرده است به یاد آورد(۱)،

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ﴿۳۶﴾

و دوزخ برای هر که بنگرد، آشکار گردد(۱).

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ﴿۳۷﴾

امّا هر که سر به طغیان برداشته

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا﴿۳۸﴾

و زندگی دنیا را برگزیده است،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ﴿۳۹﴾

جایگاهش دوزخ است.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ﴿۴۰﴾

و امّا هر که از ایستادن(۱) در برابر ‌صاحب‌اختیارش ترسان بوده و نفس خود را از هوس بازداشته است،

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ﴿۴۱﴾

جایگاهش بهشت است(۱).

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا﴿۴۲﴾

از تو درباره رستاخیز می‌پرسند که استقرارش چه زمانی است؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ﴿۴۳﴾

تو را با مذاکره [درباره‌] آن چه کار؟!

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ﴿۴۴﴾

تمامی [دانش‌] آن با ‌صاحب‌اختیار توست(۱).

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا﴿۴۵﴾

تو فقط هشداردهنده کسانی هستی که از [مجازات‌] آن [روز‌] ترس دارند(۱).

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا﴿۴۶﴾

روزی که رستاخیز را مشاهده کنند، گویی جز شبانگاهی یا بامدادی [در گور‌] به سر نبرده‌اند(۱).