وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا﴿۱﴾

سوگند به خورشید و تابندگی‌اش،

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا﴿۲﴾

و به ماه، آنگاه که از پی خورشید برآید،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا﴿۳﴾

و به روز، چون زمین را پدیدار کند،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا﴿۴﴾

و به شب، چون آن را فرو پوشد،

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا﴿۵﴾

و سوگند به آسمان و آن که بنایش کرد،

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا﴿۶﴾

و به زمین و آن که آن را گسترد،

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّىٰهَا﴿۷﴾

و سوگند به نفس آدمی و آن که سامانش بخشید،

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا﴿۸﴾

و بزهکاری و تقوایش را به او الهام کرد،

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا﴿۹﴾

که هر کس در پاکی نفس کوشید، رستگار شد.

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا﴿۱۰﴾

و هر که نفس را [به گناه‌] آلود، باخت.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ﴿۱۱﴾

قوم ثمود(۱) از سر طغیانِ خود [پیامبرشان را‌] ‌دروغ‌پرداز شمردند،

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا﴿۱۲﴾

آنگاه که نگونبخت‌ترین آنان به پا خاست،

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَـٰهَا﴿۱۳﴾

و رسول خدا به آنان گفت [متعرض‌] ناقه خدا و [نوبت‌] آشامیدنش [نشوید(۱)‌].

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا﴿۱۴﴾

ولی آنان پیامبر را تکذیب و شتر را پی کردند [و از پای درآوردند‌]، آنگاه ‌صاحب‌اختیارشان به کیفر گناهشان بر آنان [عقوبت‌] فرود آورد و عقوبت را [بر همه‌] یکسان اعمال داشت.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَـٰهَا﴿۱۵﴾

و از فرجام آن [نیز‌] ترس ندارد(۱).

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ﴿۱﴾

سوگند به شب، آنگاه که [زمین را‌] فرو پوشد،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ﴿۲﴾

و به روز، آنگاه که پدیدار شود،

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ﴿۳﴾

و سوگند به آفریننده نر و ماده(۱)،

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ﴿۴﴾

که تلاش شما مختلف(۱) است.

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ﴿۵﴾

امّا هر که [مال خود را‌] بخشید و پروا داشت،

وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ﴿۶﴾

و نیکوترین [وعده آخرت(۱)‌] را تصدیق کرد،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ﴿۷﴾

به زودی آسانی برایش پیش می‌آوریم(۱)؛

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ﴿۸﴾

امّا کسی که بخل و بی‌نیازی ورزید،

وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ﴿۹﴾

و نیکوترین [وعده آخرت‌] را دروغ شمرد،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ﴿۱۰﴾

به زودی دشواری برایش پیش می‌آوریم؛

وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ﴿۱۱﴾

و به گاه نگونساری در مجازات، اموالش سودی به حال او نخواهد داشت(۱).

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ﴿۱۲﴾

البته هدایت بر عهده ماست(۱)؛

وَإِنَّ لَنَا لَلْـَٔاخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ﴿۱۳﴾

و دنیا و آخرت در اختیار ماست.

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًا تَلَظَّىٰ﴿۱۴﴾

پس شما را از آتشی که زبانه می‌کشد، هشدار می‌دهم.