يَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى﴿۲۴﴾

[با حسرت‌] گوید: کاش برای حیات [ابدی ا‌] م(۱) پیش اندیشی کرده بودم؛

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌ﴿۲۵﴾

در آنروز کسی [جز خودش] موجب مجازات و دربند شدن او نشود(۱).

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌ﴿۲۶﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ﴿۲۷﴾

ای نفس آرام و مطمئن(۱)،

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً﴿۲۸﴾

به سوی ‌صاحب‌اختیارت بازگرد؛ خشنود و مورد پسند؛

فَٱدْخُلِى فِى عِبَـٰدِى﴿۲۹﴾

در صف بندگان [خاصّ‌] من داخل شو،

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى﴿۳۰﴾

و به بهشت من درآی(۱).

لَآ أُقْسِمُ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ﴿۱﴾

سوگند یاد می‌کنم به این سرزمینِ [مقدّس مکّه(۱)‌]،

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ﴿۲﴾

در حالی که تو در این سرزمین سکونت داری،

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ﴿۳﴾

و سوگند به پدری [بزرگ‌] و فرزندی که به وجود آورد(۱)،

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِى كَبَدٍ﴿۴﴾

که انسان را در تعادل(۱) آفریده‌ایم.

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ﴿۵﴾

آیا می‌پندارد که هرگز هیچ کس قادر نیست بر او دست یابد؟!

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا﴿۶﴾

می گوید: مال فراوانی را [در مبارزه‌] تباه کردم.

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ﴿۷﴾

مگر می‌پندارد که هیچ کس او را نمی‌بیند؟!

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ﴿۸﴾

آیا برای او دو چشم نیافریده‌ایم؟

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ﴿۹﴾

و زبان و دو لب؟

وَهَدَيْنَـٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ﴿۱۰﴾

و دو راه [خیر و شرّ‌] را به او ننمودیم(۱)؟

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ﴿۱۱﴾

ولی او به کاری که مهمّ بود، [شجاعانه‌] اقدام نکرد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ﴿۱۲﴾

خبر نداری آن کار بااهمیت چیست!

فَكُّ رَقَبَةٍ﴿۱۳﴾

آزاد کردن اسیر،

أَوْ إِطْعَـٰمٌ فِى يَوْمٍ ذِى مَسْغَبَةٍ﴿۱۴﴾

یا طعام دادن در روز واماندگی،

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ﴿۱۵﴾

[خاصّه‌] به یتیمی از خویشاوندان،

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ﴿۱۶﴾

یا بینوایی خاک نشین.

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ﴿۱۷﴾

آنگاه [از این رهگذر‌] در زمره مؤمنانی قرار گیرد که یکدیگر را به شکیبایی و مهربانی [به خلق‌] توصیه می‌کنند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ﴿۱۸﴾

آنان سعادتمندند؛

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا هُمْ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ﴿۱۹﴾

و کسانی که آیات ما را انکار کردند، تیره روزند.

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌۢ﴿۲۰﴾

آتشی غیرقابل‌گریز بر آنان مقرّر شده است.